แสงไฟสลัวในห้องทำงานของราเชนสะท้อนกับกรอบรูปที่ตั้งเด่นอยู่บนโต๊ะไม้เนื้อดี พิมพ์พรยืนนิ่งราวกับถูกสาป ภาพถ่ายใบนั้น... หัวใจของเธอเต้นระรัวผิดจังหวะราวกับจะหลุดออกมาจากอก เธอไม่เคยคิด ไม่เคยฝัน ว่าสิ่งที่เธอจะพบในห้องทำงานอันโอ่อ่าของสามีมาเฟีย จะเป็นรูปถ่ายของหญิงสาวที่หน้าตาเหมือนเธออย่างกับแกะ!
ดวงตาเรียวสวย คิ้วโก่ง จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบางเฉียบ... ทุกอย่างเหมือนเธอราวกับถูกคัดลอกมาวางไว้ ทว่า... มีบางอย่างที่แตกต่างออกไป รูปนั้นเป็นภาพถ่ายเก่าพอสมควร หญิงสาวในรูปสวมชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ดูหรูหรา แต่แววตาของเธอกลับมีความเศร้าสร้อยแฝงอยู่ลึกๆ แตกต่างจากเธอที่มักจะพยายามซ่อนความเจ็บปวดไว้ภายใต้รอยยิ้มที่เหนื่อยล้า
“คุณ… นี่มันรูปใครกันคะ?” เสียงของพิมพ์พรสั่นเครือ เธอพยายามรวบรวมสติ แต่ความตกใจและความสับสนถาโถมเข้ามาจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ ราเชนยืนพิงกรอบรูปนั้น สีหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก ราวกับไม่ได้ยินคำถามที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นของเธอ
“รูปที่เธอเห็น ก็คือรูปที่เธอเห็น” น้ำเสียงเย็นชาของเขาดังก้องในห้อง ราวกับมีดคมกริบกรีดแทงเข้าไปในใจของเธอ
“แต่… เธอคนนั้น… เธอเหมือนฉันมากเลยค่ะ” พิมพ์พรพยายามอธิบาย เธอเดินเข้าไปใกล้กรอบรูปมากขึ้น จ้องมองเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวในรูปนั้น ราวกับจะหาคำตอบจากเงาอดีต
“แล้วไง? โลกนี้คนหน้าเหมือนกันก็มีตั้งเยอะแยะ” ราเชนตอบพลางก้าวเข้ามาใกล้เธอ ความเย็นยะเยือกจากสัมผัสของเขาทำให้พิมพ์พรสะดุ้ง
“แต่นี่ไม่ใช่แค่หน้าเหมือนค่ะ… นี่มันเหมือน… เหมือนแฝดเลย” เธอพูดเสียงแผ่วเบา ความคิดที่น่ากลัวผุดขึ้นมาในหัว เธอแต่งงานกับราเชนก็เพราะถูกบังคับให้มาแทนพี่สาว แล้วตอนนี้เธอกลับมาเจอรูปผู้หญิงที่หน้าเหมือนเธอราวกับเป็นเงาสะท้อน… ราเชนแต่งงานกับเธอเพราะอะไรกันแน่? หรือที่แท้แล้ว เขาเห็นเธอเป็นเพียง ‘หมาก’ ตัวหนึ่งที่จะมาแทนที่ใครบางคน… ใครบางคนที่หน้าตาเหมือนเธอ?
“คิดมากเกินไปแล้ว พิมพ์พร” ราเชนเอ่ยปาก เขาคว้ามือของเธอไว้แน่น บีบเบาๆ “เธอคือพิมพ์พรภัส ‘ภรรยา’ ของฉัน”
คำว่า ‘ภรรยา’ ที่ออกมาจากปากของเขา ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นใจแม้แต่น้อย กลับยิ่งทำให้ความรู้สึกไม่มั่นคงเกาะกุมหัวใจ เธอถูกบังคับมาแต่งงาน ถูกตราหน้าว่าเป็น ‘เมียจำเป็น’ และตอนนี้ เธอกำลังถูกเปรียบเทียบกับเงาในอดีตของเขา
“คุณ… คุณหลอกฉันใช่ไหมคะ?” น้ำตาคลอเบ้า พิมพ์พรพยายามสะบัดมือออกจากการเกาะกุมของเขา “คุณไม่ได้รักฉันเลยใช่ไหม? คุณ… คุณต้องการแค่ใครสักคนมาแทนที่… คนในรูปนี้ใช่ไหมคะ!”
ราเชนชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบของเขาสบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาของเธอ เขาเห็นความเจ็บปวดและความผิดหวังฉายชัดอยู่ในนั้น แต่ใบหน้าของเขาก็ยังคงปกคลุมไปด้วยความเย็นชา
“ฉันไม่เคยบอกว่าฉันรักเธอ” เขาพูดเสียงลอดไรฟัน “และฉันก็ไม่เคยต้องการใครมาแทนที่ใครทั้งนั้น”
“แล้ว… แล้วทำไมคุณถึงเก็บรูปเธอไว้ในห้องทำงานของคุณ? ทำไมคุณถึง… ถึงทำเหมือนว่าเธอสำคัญกับคุณขนาดนั้น?” พิมพ์พรพรั่งพรูคำถามออกมาอย่างต่อเนื่อง เธอต้องการคำตอบ ต้องการความจริงที่ชัดเจน
“เธอคือ ‘ของ’ ของฉัน” ราเชนตอบนิ่งๆ คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดลึกเข้ามาอีกครั้ง
“ของ… ของคุณ?” พิมพ์พรทวนคำอย่างไม่เข้าใจ
“ใช่… ของของฉัน” ราเชนย้ำ เขาปล่อยมือของเธอและเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน หยิบรูปนั้นขึ้นมา ลูบไล้กรอบรูปเบาๆ “และเธอ… ก็สำคัญกับฉันมาก”
น้ำตาของพิมพ์พรไหลรินลงมาอาบแก้ม เธอรู้สึกเหมือนถูกผลักตกเหวแห่งความสิ้นหวัง ราเชนไม่ได้มองเธอ แต่เขากลับมองรูปถ่ายนั้นด้วยแววตาที่อ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยมีให้เธอเลย
“ใครคือเธอคะ?” เธอถามอีกครั้ง ด้วยน้ำเสียงที่แทบจะขาดใจ
ราเชนเงยหน้าขึ้นมามองเธอ แววตาของเขานิ่งสนิท “เธอคือคนที่ฉันรัก… และเธอคือคนที่ฉันจะไม่มีวันลืม”
คำตอบนั้นเหมือนระเบิดลูกใหญ่ที่ซัดเข้าใส่พิมพ์พร เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า คนที่ราเชนรัก… คนที่สำคัญกับเขาขนาดนั้น… แล้วเธอที่ถูกบังคับมาแต่งงานล่ะ? เธอเป็นอะไรสำหรับเขา? เป็นแค่ ‘ของ’ ที่เข้ามาแทนที่ ‘ของ’ ที่หายไปอย่างนั้นหรือ?
“แล้ว… แล้วฉันล่ะคะ? ฉันเป็นอะไรสำหรับคุณ?” พิมพ์พรตะโกนถามเสียงดัง ความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาจนเธอแทบจะหายใจไม่ออก
ราเชนยืนนิ่ง ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธอ ความเย็นชาที่เคยฉายชัดกลับมีบางอย่างที่ซ่อนอยู่… บางอย่างที่เธอไม่เข้าใจ
“เธอคือ… พิมพ์พรภัส” เขาตอบเสียงเบา “ภรรยาของฉัน”
แต่คำตอบนั้น ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นเลย ราเชนไม่ได้บอกว่าเธอคือคนที่เขารัก เขาไม่ได้บอกว่าเธอสำคัญกับเขา แต่เขาบอกเพียงว่าเธอคือ ‘ภรรยา’ ของเขา… ภรรยาที่เขาไม่เคยต้องการ และอาจจะถูกมองว่าเป็นเพียง ‘ตัวแทน’ ของใครบางคน… ใครบางคนที่เขาเคยรัก… และยังคงรัก…
“คุณ… คุณทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นสิ่งของ… เป็นแค่เงาของใครบางคน” พิมพ์พร่ำพลอดเสียงสั่นเครือ
“เธอไม่ใช่เงา” ราเชนพูด เขาเดินเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง เอื้อมมือมาปัดน้ำตาที่ร่วงหล่นบนแก้มของเธอเบาๆ สัมผัสนั้นอบอุ่นอย่างประหลาด ชวนให้ใจสั่น
“เธอคือ ‘พิมพ์พรภัส’… และเธอคือ ‘ของ’ ของฉัน… ไม่มีใครอื่น”
คำพูดของเขาทำให้เธอสับสนยิ่งกว่าเดิม ‘ของ’ ของเขา… เขาหมายถึงอะไร? ‘ของ’ ที่เขาจะเก็บไว้… หรือ ‘ของ’ ที่เขาจะครอบครอง? และทำไมเขาถึงพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน?
“คุณ… หมายความว่ายังไงคะ?” พิมพ์พรเงยหน้ามองเขา ดวงตาของเธอยังคงเปื้อนน้ำตา แต่ก็มีความสงสัยฉายชัด
ราเชนยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่แทบจะไม่เคยปรากฏบนใบหน้าของเขา “หมายความว่า… เธอคือคนที่ฉันจะปกป้อง… และไม่มีใครหน้าไหน… หน้าไหนก็ตาม… จะมาพรากเธอไปจากฉันได้”
คำพูดนั้น… แฝงไปด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า… และอันตราย… ราวกับว่าเขาพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้อง ‘ของ’ ของเขา… แต่ ‘ของ’ นั้น… คือเธอจริงๆ หรือ? หรือว่า ‘ของ’ นั้น… ยังคงเป็นเงาของหญิงสาวในรูปถ่ายนั้นอยู่?
ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอย่างแรง หญิงรับใช้คนหนึ่งรีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา “คุณราเชนคะ… คุณสมภพ… มาขอพบค่ะ”
สมภพ… ชื่อนั้นเหมือนมีมนต์ดำที่สะกดให้พิมพ์พรตัวแข็งทื่อ สมภพคือพี่ชายของเธอ… พี่ชายที่ทิ้งเธอไว้เบื้องหลัง… พี่ชายที่ผลักไสเธอเข้าสู่ชีวิตอันมืดมนนี้… ทำไมเขาถึงมาที่นี่? มาด้วยจุดประสงค์อะไร? และเมื่อเขามา… ความลับที่ถูกซุกซ่อนไว้… จะถูกเปิดเผยหรือไม่?
มาเฟียถูกทิ้ง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก