“สมภพ… มาทำไม?” เสียงของราเชนเย็นชาลงทันทีที่ได้ยินชื่อพี่ชายของพิมพ์พร ความสงบเงียบในห้องทำงานถูกฉีกขาดออกเป็นชิ้นๆ จนพิมพ์พรแทบจะอึดอัดไปกับบรรยากาศที่ตึงเครียด
“ผม… ผมแค่อยากจะมาเยี่ยม… และก็อยากจะคุยกับน้องสาวสักหน่อย” สมภพเอ่ยปาก เขาไม่ได้มองราเชน แต่กลับจ้องมองมาที่พิมพ์พรด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งความผิดหวัง ความเห็นใจ และอาจจะมีความละอายใจแฝงอยู่ด้วย
พิมพ์พรรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว การปรากฏตัวของสมภพในเวลานี้… มันไม่น่าจะใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ หรือเขาจะรู้ความลับบางอย่างเกี่ยวกับตัวเธอ… หรือเกี่ยวกับราเชน?
“มาเยี่ยม… หรือจะมา ‘ทวง’ อะไรกันแน่?” ราเชนถามประชดประชัน เขาก้าวไปยืนขวางหน้าพิมพ์พรเล็กน้อย ราวกับจะปกป้องเธอจากสายตาของสมภพ
“พี่ไม่ได้มาทวงอะไรทั้งนั้น” สมภพพูดพลางถอนหายใจ “ผมแค่อยากจะรู้ว่า… น้องสบายดีไหม… ชีวิตของน้อง… เป็นยังไงบ้าง”
“ชีวิตฉัน… ก็เป็นอย่างที่เห็น” พิมพ์พรตอบเสียงเบา เธอพยายามไม่สบตาพี่ชาย แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดในใจที่ต้องมารับใช้หนี้สินของเขา
“ผม… ผมขอโทษนะพิมพ์พร” สมภพพูดเสียงแผ่วเบา “ผมรู้ว่าผมทำให้น้องลำบาก… แต่… ไม่มีทางเลือกจริงๆ”
“ไม่มีทางเลือก… หรือไม่ยอมรับความจริง?” ราเชนแทรกขึ้นมา น้ำเสียงของเขายังคงเย็นชา แต่ก็แฝงไปด้วยความหงุดหงิด
สมภพเงียบไป เขาค่อยๆ ก้าวเข้ามาใกล้พิมพ์พรมากขึ้น “น้อง… อยู่ที่นี่… มีความสุขดีใช่ไหม?”
คำถามนั้น… เหมือนจะมีความหมายแฝงอยู่… พิมพ์พรไม่แน่ใจว่าสมภพกำลังถามถึงความสุขทางกาย หรือความสุขทางใจ… หรือเขาเพียงแค่ต้องการคำยืนยันว่าเธอไม่ได้ถูกทำร้าย?
“ค่ะ… ฉันสบายดี” พิมพ์พรตอบ พยายามปั้นยิ้มให้ดูเป็นปกติที่สุด “คุณราเชนดูแลฉันดีมากค่ะ”
คำพูดนั้น… เป็นเพียงคำโกหกที่สวยงาม… เธอพูดเพื่ออะไร? เพื่อปกป้องราเชน? หรือเพื่อปกป้องตัวเอง? เธอไม่แน่ใจ
ราเชนหันมามองเธอ แววตาของเขาเหมือนจะมีความพึงพอใจแฝงอยู่เล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงไม่คลายท่าทีที่แข็งกร้าว
“ถ้าน้องสบายดี… ผมก็สบายใจแล้ว” สมภพพูด เขาหยุดมองพิมพ์พรนิ่งๆ ก่อนจะหันไปมองราเชน “ผมขอตัวก่อนนะครับ… หวังว่าเราคงจะ… ไม่ต้องมาเจอกันอีก”
คำพูดสุดท้ายของสมภพ… เต็มไปด้วยความหมายที่ซับซ้อน… ราวกับเขากำลังเตือนราเชน… หรือกำลังบอกลาเธอ… ตลอดไป?
ทันทีที่สมภพออกไป ราเชนก็หันกลับมามองพิมพ์พร ดวงตาของเขากลับมาเป็นประกายแห่งความสงสัยอีกครั้ง
“ทำไมเธอต้องโกหก?” เขาถามเสียงเข้ม
“ฉัน… ฉันไม่ได้โกหกค่ะ” พิมพ์พรพยายามแก้ตัว
“เธอโกหก” ราเชนย้ำ “เธอไม่ได้สบายดี… และฉันก็ไม่ได้ดูแลเธอดีอย่างที่เธอพูด”
เขาเดินเข้ามาใกล้เธอ กักเธอไว้ระหว่างตัวเขากับโต๊ะทำงาน มือของเขาคว้าคางของเธอขึ้นมาบังคับให้สบตา
“ฉันเห็น… แววตาของเธอ… มันบอกทุกอย่าง” เขาพูด ดวงตาคมกริบของเขาสบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความสับสนของเธอ
“คุณ… คุณหมายความว่ายังไงคะ?” พิมพ์พรพยายามสะบัดหน้าหนี แต่แรงของราเชนทำให้เธอขยับไม่ได้
“ฉันหมายความว่า… เธอไม่ได้มีความสุข… และฉันก็รู้ดีว่าทำไม” ราเชนพูด เสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อย แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน “เธอถูกบังคับ… เธอถูกหลอก… และเธอก็เหมือนฉัน… เป็นเหยื่อของเกมนี้”
คำพูดของราเชน… ทำให้พิมพ์พรชะงักไป… เขา… เขารู้ความจริงบางอย่างเกี่ยวกับเธอ? หรือเขากำลังพูดถึงตัวเอง?
“คุณ… คุณรู้เรื่องอะไรคะ?” พิมพ์พรถามเสียงสั่น
“ฉันรู้… ว่าเธอกำลังพยายามทำทุกอย่าง… เพื่อเอาตัวรอด” ราเชนพูดพลางค่อยๆ ปล่อยคางของเธอ “และฉันก็รู้… ว่าเธอไม่ได้อยากจะอยู่ที่นี่… จริงๆ”
เขาถอนหายใจยาว “ฉัน… ไม่ได้ต้องการบังคับเธอ… แต่… มันเป็นข้อตกลง”
“ข้อตกลง… ที่ใครเป็นคนทำคะ?” พิมพ์พรถาม “เป็นพี่ชายของฉัน… หรือเป็นคุณ?”
ราเชนเงียบไป เขาไม่ตอบคำถามนั้น ปล่อยให้พิมพ์พรยืนงงอยู่กับความสับสน
“ฉัน… พยายามจะเข้าใจเธอ” ราเชนพูดพลางเดินไปหยิบรูปถ่ายใบนั้นขึ้นมาอีกครั้ง “แต่บางที… ฉันก็ทำไม่ถูก”
“คุณ… คุณกำลังพูดถึงใครคะ? ผู้หญิงในรูป?” พิมพ์พรถาม เธอเริ่มสังเกตเห็นอะไรบางอย่างในท่าทีของราเชน… เขาดูเหมือนจะกำลังพยายามบอกอะไรบางอย่างกับเธอ… แต่กลับถูกอะไรบางอย่างรั้งไว้
“เธอก็เห็น… เธอเหมือนเธอ… ใช่ไหม?” ราเชนพูด เขาวางรูปถ่ายนั้นลงบนโต๊ะอีกครั้ง “เธอ… คือคนสำคัญของฉัน”
“แต่… คุณก็บอกว่าฉันคือ ‘ของ’ ของคุณ” พิมพ์พรพูด เสียงของเธอเริ่มมีแววตัดพ้อ “แล้ว… แล้วใครกันแน่… ที่สำคัญกับคุณมากกว่ากัน?”
ราเชนหันมามองเธอ ดวงตาของเขานิ่งสนิท แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกที่พิมพ์พรไม่สามารถตีความได้ “เธอ… คือ ‘พิมพ์พรภัส’… และฉัน… ก็ต้องการเธอ… ในแบบที่เธอเป็น”
“ในแบบที่ฉันเป็น… หมายความว่ายังไงคะ?” พิมพ์พรไม่เข้าใจ
“หมายความว่า… ฉันไม่ได้ต้องการให้เธอเป็น ‘คนอื่น’… หรือเป็น ‘เงา’ ของใคร” ราเชนพูด เขาเดินเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง ดวงตาของเขากวาดมองใบหน้าของเธออย่างสำรวจ “ฉัน… ต้องการเธอ… พิมพ์พรภัส… คนเดียว”
คำพูดนั้น… ทำให้หัวใจของพิมพ์พรเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง… เขา… กำลังบอกว่าเขามองเห็นเธอ… ในแบบที่เธอเป็น? ไม่ใช่แค่ตัวแทน… ไม่ใช่แค่ ‘ของ’?
“คุณ… คุณพูดจริงหรือคะ?” เธอถามอย่างไม่เชื่อหู
ราเชนพยักหน้าช้าๆ “จริง… และฉันก็… หวงเธอมาก”
“หวง… ค่ะ?” พิมพ์พรทวนคำ
“ใช่… หวง” ราเชนตอบพลางก้มลงไปมองเธอใกล้ๆ “เมื่อกี้… ตอนที่สมภพอยู่ที่นี่… ฉันรู้สึก… ไม่พอใจอย่างมาก… ที่เขามองเธอ… และฉันก็ไม่พอใจ… ที่เธอต้องโกหก… เพื่อปกป้องฉัน”
“คุณ… คุณหวงฉัน?” พิมพ์พรพูดอย่างไม่อยากเชื่อสายตาและหูของตัวเอง ความรู้สึกประหลาดก่อตัวขึ้นในอก… ความรู้สึกที่ไม่ใช่ความกลัว… แต่เป็นความรู้สึกที่อบอุ่น… และ… ยินดี?
“ใช่… ฉันหวงเธอ” ราเชนพูดเสียงเข้มขึ้น “และฉันก็… ไม่ต้องการให้ใครหน้าไหน… มาแตะต้องเธอ… หรือทำร้ายเธอ… เข้าใจไหม?”
เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น จนลมหายใจอุ่นๆ ของเขาสัมผัสกับผิวของเธอ พิมพ์พรรู้สึกราวกับจะละลายไปกับสายตาของเขา… เขาไม่ได้มองเธอเหมือน ‘หมาก’ อีกต่อไป… แต่เขามองเธอ… ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึก… ความรู้สึกที่เธอไม่กล้าจะคาดเดา
“คุณ… คุณ… กำลังจะทำอะไรคะ?” พิมพ์พรถาม เสียงของเธอแผ่วเบา
ราเชนไม่ตอบ แต่เขากลับก้มลงไป… จุมพิตลงบนหน้าผากของเธอเบาๆ… สัมผัสนั้น… ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย… และ… รู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังเปลี่ยนแปลงไป…
แต่แล้ว… ทันใดนั้น… เสียงโทรศัพท์มือถือของราเชนก็ดังขึ้น… เขาผละออกไปอย่างรวดเร็ว… หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู… สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที… จากความอ่อนโยน… เป็นความเย็นชา… และ… กังวล
“ใครคะ?” พิมพ์พรอดถามไม่ได้
ราเชนไม่ตอบเขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอกด้วยสายตาที่แข็งกร้าว “มีเรื่อง… ที่ฉันต้องจัดการ… ด่วน”
“แต่… คุณจะไปไหนคะ?” พิมพ์พรพยายามถาม
ราเชนหันกลับมามองเธอ… สายตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ… “ฉัน… ไม่แน่ใจ… ว่าจะกลับมาเมื่อไหร่… แต่… ระวังตัวด้วยนะ… พิมพ์พรภัส”
แล้วเขาก็เดินออกไปจากห้อง… ปล่อยให้พิมพ์พรยืนอยู่ตามลำพัง… กับความรู้สึกที่สับสน… และคำถามที่ค้างคาใจ… เขากำลังจะไปจัดการอะไร? และ… ทำไมเขาถึงดูเหมือนจะเป็นห่วงเธอ… ในวินาทีสุดท้ายนั้น?
มาเฟียถูกทิ้ง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก