"คุณพิมพ์… ผมขอโทษ… ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณเสียใจ" เสียงทุ้มต่ำของราเชนดังขึ้นข้างหูของพิมพ์ ราวกับมีดที่กรีดซ้ำลงบนบาดแผลที่เพิ่งจะถูกเจมส์กรีดไปสดๆ ร้อนๆ พิมพ์สะดุ้งน้อยๆ ก่อนจะค่อยๆ หันไปมองใบหน้าของเขา ดวงตาของเธอฉายแววแห่งความเจ็บปวดและความสับสน
"ขอโทษ? คุณคิดว่าคำขอโทษเพียงคำเดียวจะลบล้างทุกอย่างได้หรือไงคะ?" พิมพ์ตอบเสียงสั่นเครือ น้ำตาที่เพิ่งจะแห้งไปเมื่อครู่ บัดนี้ก็เริ่มเอ่อคลอขึ้นมาอีกครั้ง
ราเชนพยายามจะเอื้อมมือมาจับแขนของเธอ แต่มือของพิมพ์ก็ปัดออกอย่างแรง "อย่า… อย่าแตะตัวฉัน!"
"พิมพ์… ได้โปรดฟังผมก่อน" ราเชนพยายามอ้อนวอน น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความร้อนรน แต่สำหรับพิมพ์ในตอนนี้ มันเหมือนกับเสียงของมารร้ายที่กำลังจะหลอกลวงเธออีกครั้ง
"ฟังอะไรคะ? ฟังเรื่องโกหกของคุณอีกเหรอคะ? ฟังเรื่องที่คุณเห็นฉันเป็นแค่หมากตัวหนึ่ง? ฟังเรื่องที่คุณใช้ฉันเป็นเครื่องมือแก้แค้นพี่สาวของฉัน?" พิมพ์ถามเสียงดัง น้ำเสียงของเธอสั่นเครือไปด้วยความโกรธและความผิดหวัง
"มันไม่จริง… ผมไม่ได้…" ราเชนพยายามจะอธิบาย แต่คำพูดของพิมพ์ก็ขัดขึ้นมาอีก
"ไม่จริง? แล้วที่เจมส์บอกล่ะคะ? เขาบอกฉันทุกอย่าง! เขาบอกว่าคุณมีความสัมพันธ์กับคุณแพรวตั้งแต่ก่อนแต่งงานกับฉัน! เขาบอกว่าคุณไม่เคยรักฉันเลย! คุณแค่ใช้ฉัน!" พิมพ์ตะโกนใส่หน้าเขา น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกกดทับมานาน
ราเชนยืนนิ่ง ใบหน้าของเขาซีดเผือด เขาไม่คิดว่าเจมส์จะทำถึงขนาดนี้ 'ไอ้เด็กเวร… กล้าดียังไงมาทำลายทุกอย่าง!’ เขาคิดในใจ
"พิมพ์… เจมส์… เขา… เขาพูดเพื่อหวังผลประโยชน์ของตัวเอง… เขาต้องการให้คุณเกลียดผม… เขาต้องการให้คุณ… ไปอยู่กับเขา" ราเชนพยายามจะอธิบาย แต่ทุกคำพูดดูเหมือนจะยิ่งทำให้พิมพ์เจ็บปวดมากขึ้น
"ไปอยู่กับเขา? คุณกำลังจะบอกว่าฉันทรยศคุณเหรอคะ? คุณนี่มันเหลือเชื่อจริงๆ!" พิมพ์หัวเราะเยาะออกมาอย่างขมขื่น "คุณต่างหากที่ทรยศฉัน! คุณหลอกลวงฉัน! คุณใช้ฉัน! คุณทำให้ฉันเชื่อว่าคุณเป็นคนดี! คุณทำให้ฉัน… ทำให้ฉัน… เริ่มจะรู้สึกดีกับคุณ!"
น้ำตาของพิมพ์ไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอทนไม่ไหวแล้วกับสถานการณ์นี้ เธอรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นจนหายใจไม่ออก
"ผม… ผมยอมรับว่าผมผิด… ผมผิดเองที่ปล่อยให้เรื่องมันบานปลาย… ผมผิดเองที่ไม่ได้อธิบายให้คุณเข้าใจตั้งแต่แรก" ราเชนยอมรับผิด แต่มันก็สายเกินไปแล้วสำหรับพิมพ์ "ผมรักคุณ… พิมพ์… ผมรักคุณมาตลอด"
"รัก? คุณกล้าพูดคำว่ารักออกมาได้ยังไงคะ?" พิมพ์ถามเสียงดัง "คุณไม่เคยแสดงให้ฉันเห็นเลยว่าคุณรักฉัน! มีแต่ความเย็นชา! ความไม่แยแส! หรือบางที… คือความเกลียดชัง!"
"มันเป็นเพราะผมกลัว… กลัวที่จะทำให้คุณเจ็บปวด… กลัวที่จะทำให้คุณรู้ความจริง… ความจริงที่ว่า… คุณแพรว… ไม่ใช่คนที่ผมรักอีกต่อไป" ราเชนพูด น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
"ไม่จริง! คุณกำลังโกหกฉันอีกแล้ว! คุณกำลังพยายามจะหลอกลวงฉันอีกครั้ง!" พิมพ์ตะโกน น้ำตาไหลอาบแก้ม "ฉันไม่เชื่อคุณอีกต่อไปแล้ว! ฉันไม่เชื่อใครอีกต่อไปแล้ว!"
"พิมพ์… ได้โปรด…" ราเชนพยายามจะคว้ามือของเธออีกครั้ง แต่มือของพิมพ์ก็ปัดออกอีกครั้ง แรงกว่าเดิม
"อย่า! อย่าแตะตัวฉัน! ฉันเกลียดคุณ! ฉันเกลียดคุณที่สุดในโลก!" พิมพ์ตะโกนเสียงดัง ก่อนจะวิ่งหนีไป ทิ้งให้ราเชนยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
ราเชนยืนนิ่งราวกับรูปปั้น เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมาทับเขา เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าเจมส์จะใช้ไม้เด็ดแบบนี้ เขาไม่เคยคิดว่าพิมพ์จะเชื่อคำพูดของเจมส์ได้ง่ายขนาดนี้
'ไอ้เด็กเวร… แกต้องชดใช้!’ ราเชนคิดในใจ ความโกรธที่ปะทุขึ้นมา มันรุนแรงกว่าที่เคยเป็นมา เขาไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะสูญเสียบางสิ่งบางอย่างไป… หรือว่า… เขาจะเริ่มรักเธอแล้วจริงๆ?
เขาเดินกลับเข้าไปในคฤหาสน์ด้วยท่าทางหงุดหงิด เขาเห็นเจมส์ยืนรออยู่ตรงโถงทางเดิน ใบหน้าของเจมส์เต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะเย้ยหยัน
"เป็นไงบ้างครับ… คุณราเชน? แฟนสาวของคุณดูมีความสุขดีนะครับ" เจมส์พูด น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความเยาะเย้ย
ราเชนจ้องมองเจมส์ด้วยสายตาเย็นชา "แก… กล้าดียังไงมาทำแบบนี้!"
"ผมก็แค่ช่วยให้คุณพิมพ์ได้เห็นความจริงครับ… ความจริงที่ว่าคุณเป็นคนเลว… เป็นคนหลอกลวง… เป็นคนที่ใช้เธอเป็นเครื่องมือ" เจมส์พูด น้ำเสียงของเขายังคงเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย
"แกมันก็แค่เด็กน้อย… คิดว่าตัวเองฉลาดมากนักหรือไง?" ราเชนถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความข่มขู่
"ผมอาจจะแค่เด็กน้อย… แต่ผมก็รู้ว่าคนอย่างคุณ… ไม่คู่ควรกับคุณพิมพ์เลย" เจมส์ตอบ น้ำเสียงของเขาท้าทาย
"แกมันต้องชดใช้… สำหรับสิ่งที่แกทำ" ราเชนพูด น้ำเสียงของเขาเย็นชาจนน่าขนลุก
"ผมพร้อมเสมอครับ… คุณราเชน" เจมส์พูด พร้อมกับยิ้มเยาะ
วันต่อมา พิมพ์ยังคงเก็บตัวอยู่ในห้อง เธอปฏิเสธที่จะเจอใคร รวมทั้งราเชนด้วย เธอไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับเขาได้อย่างไรอีกแล้ว ความเจ็บปวดที่ได้รับมันมากเกินกว่าที่เธอจะรับไหว
เจมส์เข้ามาหาเธอในตอนบ่าย "คุณพิมพ์… ผมเป็นห่วงคุณนะครับ"
พิมพ์เงยหน้าขึ้นมองเจมส์ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความอ่อนล้า "ขอบคุณค่ะ… คุณเจมส์"
"ผมรู้ว่าคุณกำลังเจ็บปวด… แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า… ผมอยู่ตรงนี้เสมอ… พร้อมจะช่วยเหลือคุณ" เจมส์พูด
"ฉัน… ฉันไม่รู้จะทำยังไงดีค่ะ" พิมพ์พึมพำ
"ถ้าคุณอยากจะหนี… ผมจะช่วยคุณ" เจมส์เสนอ
พิมพ์มองเจมส์ด้วยความประหลาดใจ "หนี? คุณหมายถึง… หนีไปจากที่นี่เหรอคะ?"
"ใช่ครับ… ไปจากที่นี่… ไปให้ไกลที่สุด… ไปให้พ้นจากผู้ชายที่ทำร้ายจิตใจคุณ" เจมส์ตอบ
พิมพ์ลังเล เธอไม่เคยคิดที่จะหนีไปไหนมาก่อน แต่ในสถานการณ์แบบนี้… การอยู่ที่นี่ต่อไป… มันก็ยิ่งทำให้เธอเจ็บปวด
"ฉัน… ฉันจะไปได้ยังไงคะ?" พิมพ์ถาม
"ผมจะจัดการให้… คุณแค่เตรียมตัวให้พร้อม… ผมจะพาคุณไปในที่ที่ปลอดภัย… ที่ที่คุณจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้" เจมส์พูด พร้อมกับยิ้มให้เธอ
พิมพ์มองเจมส์ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความหวัง… และความไม่แน่ใจ… เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใครดี… แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ชัด… เธอไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไป…
เมื่อค่ำลง พิมพ์ตัดสินใจแล้ว เธอจะหนีไป… เธอจะไปจากที่นี่… ไปจากราเชน… ผู้ชายที่ทำให้หัวใจของเธอแตกสลาย…
ขณะที่ราเชนกำลังวางแผนการแก้แค้นเจมส์อย่างเลือดเย็น เขาไม่รู้เลยว่าพิมพ์กำลังเตรียมตัวที่จะหนีออกจากคฤหาสน์ของเขาไป… และคนที่อยู่เบื้องหลังการหลบหนีครั้งนี้… ก็คือคนที่เขากำลังจะจัดการ…
มาเฟียถูกทิ้ง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก