ตอนที่ 16 — การหายไป… ที่ไม่อาจคาดเดา

“พิมพ์! พิมพ์อยู่ไหน!” เสียงตะโกนแหบพร่าของราเชนดังก้องไปทั่วคฤหาสน์หรู แต่กลับมีเพียงความเงียบที่ตอบรับ มีเพียงเสียงสะท้อนของตัวเองที่กลับมาทิ่มแทงจิตใจที่กำลังแตกสลาย ราเชนกระทืบเท้าลงบนพื้นหินอ่อนอย่างบ้าคลั่ง ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือด ดวงตาคมกริบสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวที่คืบคลานเข้ามา ‌ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง

“ไปตามหา! ตรวจสอบทุกซอกทุกมุมของบ้าน! ถ้าใครเห็นอะไรผิดปกติ รายงานมาทันที!” เขาออกคำสั่งเสียงแข็ง แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความปั่นป่วน เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน ไม่เคยรู้สึกว่าหัวใจของตัวเองกำลังจะหลุดลอยไปกับใครคนหนึ่ง ​จนกระทั่งพิมพ์… ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง กลับกลายเป็นศูนย์กลางของจักรวาลที่หมุนคว้างของเขา

ภาพของพิมพ์ลอยเข้ามาในหัว… รอยยิ้มที่สดใส แววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง แม้จะถูกบังคับให้แต่งงานกับเขา แต่เธอก็ไม่เคยแสดงความเกลียดชังออกมาอย่างโจ่งแจ้ง มีเพียงความเศร้าสร้อยที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ‍ในดวงตาคู่นั้น ราเชนจำได้ดีถึงวันที่เธอเดินเข้ามาในชีวิตเขาในฐานะเจ้าสาวที่ถูกส่งมาแทนที่พี่สาว เขาเย็นชา ห่างเหิน และปฏิบัติต่อเธอเยี่ยงคนแปลกหน้า แต่กลับมีบางอย่างในตัวพิมพ์ที่ดึงดูดเขาอย่างประหลาด

เขาเริ่มจำความรู้สึกต่างๆ ที่เกิดขึ้นกับพิมพ์ได้… ความรู้สึกผิดเล็กๆ ‌ที่เห็นเธอต้องทนอยู่กับเขา ความรู้สึกแปลกๆ เมื่อเห็นเธอหัวเราะ หรือแม้กระทั่งความรู้สึกหงุดหงิดเมื่อเธอทำอะไรที่ขัดใจเขา แต่ทั้งหมดนั้นมันก็เทียบไม่ได้กับความรู้สึกอึดอัดที่กำลังบีบรัดหัวใจเขาในตอนนี้ มันคือความกลัว… ความกลัวที่จะสูญเสียเธอไป

“คุณราเชนคะ” เสียงเลขาฯ ‍ส่วนตัวของเขาดังขึ้นอย่างระมัดระวัง “เราตรวจสอบแล้วค่ะ คุณพิมพ์ไม่อยู่ในห้องพัก และไม่มีใครเห็นเธอออกไปจากคฤหาสน์ตั้งแต่เมื่อคืน”

“เป็นไปไม่ได้!” ราเชนตะคอกกลับ เขารู้ดีว่าพิมพ์ไม่กล้าไปไหนโดยไม่บอก แต่ถ้าเธอไม่ไปไหน แล้วเธอหายไปได้อย่างไร? ​หรือว่า…

ความคิดหนึ่งแล่นวาบเข้ามาในหัวเขา… เจมส์

เจมส์ ศัตรูคู่อาฆาตที่เคยมีเรื่องราวซับซ้อนกับพี่สาวของพิมพ์ และตอนนี้เขาก็มีเหตุผลที่จะเล่นงานเขาผ่านทางพิมพ์ ราเชนกำหมัดแน่น เล็บจิกเข้าเนื้อจนรู้สึกเจ็บ เขาเคยเตือนพิมพ์แล้วว่าให้ระวังตัว แต่เธอกลับไม่เคยรับฟัง

“เจมส์…” ​เขาพึมพำชื่อนั้นออกมาอย่างเน้นย้ำ ราวกับจะสลักมันไว้ในใจ “ถ้าแกทำอะไรพิมพ์ ฉันจะตามล่าแกจนกว่าจะเจอ!”

เขาพุ่งตัวออกไปทันที ไม่สนใจคำทักท้วงใดๆ จากเลขาฯ ของเขา รองเท้าหรูเสียงดังฝีเท้าก้องไปตามทางเดิน ​เขาต้องหาพิมพ์ให้เจอ ต้องรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน และต้องพาเธอกลับมาให้ได้

“สอดแนมเรื่องเจมส์! ฉันต้องการข้อมูลเกี่ยวกับความเคลื่อนไหวของมันทุกอย่าง! โดยเฉพาะอย่างยิ่ง… ที่ที่มันอาจจะซ่อนใครบางคนไว้!” เขาตะโกนใส่หูฟังที่เชื่อมต่อกับทีมรักษาความปลอดภัยของเขา

เขาขับรถออกไปด้วยความเร็วสูง มุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่เขาคิดว่าเจมส์อาจจะใช้เป็นที่หลบซ่อนใจ เขาไม่รู้ว่าพิมพ์ถูกพาไปที่ไหน เขาไม่รู้ว่าเธอปลอดภัยหรือไม่ ความคิดเหล่านั้นบั่นทอนจิตใจเขาจนแทบจะทนไม่ไหว

“พิมพ์… เธออยู่ที่ไหน” เขาพึมพำกับตัวเองซ้ำๆ พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างหวังว่าจะเจอเบาะแสบางอย่าง

เขาแวะถามตามแหล่งข่าวเก่าๆ ของเขาที่อาจจะพอมีข้อมูลเกี่ยวกับเจมส์ เขายื่นข้อเสนอจำนวนมากเพื่อแลกกับข่าวสาร แต่ส่วนใหญ่ก็ให้ข้อมูลที่คลุมเครือและไม่เป็นประโยชน์ ราเชนเริ่มหมดหวัง เขาไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองไร้พลังขนาดนี้มาก่อน

“แกแน่ใจนะว่าเห็นเจมส์?” เขาถามนักข่าวคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะให้ข้อมูลที่น่าเชื่อถือที่สุด “เห็นกับตาตัวเองเลยเหรอ?”

“ครับคุณราเชน ผมเห็นรถตู้สีดำคันหนึ่งขับเข้าไปในโกดังร้างแถวท่าเรือตอนดึกๆ ผมจำได้ว่ารถคันนั้นเหมือนกับรถที่เจมส์เคยใช้” นักข่าวคนนั้นตอบอย่างมั่นใจ

โกดังร้างแถวท่าเรือ… เป็นไปได้! ที่นั่นเป็นแหล่งที่พวกนอกกฎหมายมักใช้เป็นที่ซ่องสุมหรือซ่อนของ ราเชนไม่รอช้า เขาขับรถพุ่งตรงไปยังทิศทางนั้นทันที

เมื่อไปถึง เขาก็เห็นโกดังเก่าๆ ที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมทะเล ท่ามกลางความมืดมิด มีเพียงแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาทำให้เห็นเค้าโครงของมัน ราเชนลงจากรถอย่างรวดเร็ว เขามีทีมรักษาความปลอดภัยติดตามมาด้วยจำนวนหนึ่ง เขาค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้โกดังนั้นอย่างระมัดระวัง

“ทุกคน… แยกย้ายกันตรวจตรา… หาทางเข้า” เขาออกคำสั่งเสียงเบา “ถ้าเจออะไร… แจ้งทันที”

พวกเขากระจายกำลังกันออกไป ราเชนเองก็เดินสำรวจไปรอบๆ เขาพยายามมองหาช่องทางที่จะเข้าไปข้างใน เมื่อเดินมาถึงด้านหลังของโกดัง เขาก็ได้ยินเสียงบางอย่าง… เสียงเหมือนคนกำลังพูดคุยกัน

เขาค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ พยายามจับเสียงให้ชัดเจนขึ้น

“แน่ใจนะว่าไม่มีใครตามมา?” เสียงหนึ่งถาม

“แน่ใจสิ… คราวนี้มันต้องจนมุมแน่” อีกเสียงตอบกลับมา

ราเชนแทบจะหยุดหายใจ นี่ต้องเป็นเจมส์แน่ๆ! เขาได้ยินเสียงคุ้นเคย… เสียงของเจมส์!

เขาพยายามมองเข้าไปในช่องว่างเล็กๆ ของผนังโกดัง แต่แสงจันทร์ก็สลัวเกินไป เขาไม่สามารถมองเห็นอะไรได้อย่างชัดเจน

“เดี๋ยว… ฉันได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง” เสียงหนึ่งพูดขึ้น

ราเชนสะดุ้ง! เขาถอยกลับมาอย่างรวดเร็ว พยายามกลบเสียงฝีเท้าของตัวเอง

“คงเป็นแค่ลมมั้ง” เสียงอีกคนพูดกลบเกลื่อน

ราเชนรู้ตัวว่าเขาใกล้จะถูกจับได้ เขาจึงตัดสินใจถอยกลับไปตั้งหลักก่อน เขาต้องวางแผนให้รอบคอบกว่านี้ เขาไม่ต้องการให้พิมพ์ตกอยู่ในอันตราย

“ถอยก่อน!” เขาตะโกนบอกทีมของเขา “เราต้องวางแผนใหม่!”

พวกเขากลับขึ้นรถด้วยความผิดหวัง แต่ราเชนก็ยังไม่ยอมแพ้ เขาจะตามหาพิมพ์ให้เจอ ไม่ว่าจะต้องแลกกับอะไรก็ตาม

“พิมพ์… อดทนไว้นะ… ฉันกำลังจะไปหา” เขาพึมพำกับตัวเอง พลางมองออกไปนอกหน้าต่างรถ ราวกับจะส่งพลังใจไปให้เธอ

แต่ในขณะเดียวกัน… ที่โกดังร้างแห่งนั้น เจมส์กำลังยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เขาได้ยินเสียงฝีเท้าของผู้บุกรุกแล้ว เขาจะต้องเตรียมการรับมือกับศัตรูที่กำลังตามล่าเขามา…