เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของ 'มัน' ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของพิมพ์ ราวกับเป็นเสียงระฆังแห่งความอัปยศที่ตีดังไม่หยุดหย่อน ภาพใบหน้าบิดเบี้ยวเต็มไปด้วยความสะใจของเจมส์ที่สะท้อนอยู่ในกระจกเงาบานใหญ่ คือสิ่งสุดท้ายที่เธอจำได้ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดดับไป
"ทำไม... ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้..."
ริมฝีปากของพิมพ์สั่นเครือ น้ำตาอุ่นๆ ไหลรินลงมาอาบแก้มอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่การร้องไห้ด้วยความกลัวหรือความเจ็บปวดทางกาย มันคือความเสียใจ ความผิดหวัง และความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจจนแทบแหลกสลาย ทุกการตัดสินใจที่ผ่านมา ดูเหมือนจะนำพาเธอไปสู่หลุมดำที่ไร้ซึ่งแสงสว่าง
เธอพยายามแล้ว พยายามอย่างที่สุดแล้วที่จะติดต่อราเชน… ตลอดเวลาหลายวันที่ผ่านมา พิมพ์ใช้ทุกวิถีทางที่เธอพอจะนึกออก เธอแอบหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าของเจมส์มาใช้ พยายามปลดล็อกรหัสที่ไม่เคยสำเร็จสักครั้ง เธอมองหารายชื่อที่คุ้นเคย แต่เบอร์ของราเชนกลับไม่ปรากฏในรายชื่อใดๆ เลย อาจเป็นเพราะเจมส์ตั้งใจจะตัดขาดการติดต่อของเธอ หรือไม่ก็… ราเชนเองก็อาจไม่ต้องการให้เธอติดต่อเขาอีกต่อไป
“ราเชน… ได้ยินฉันไหม… ได้โปรด…”
เสียงกระซิบแผ่วเบาหลุดลอดจากริมฝีปากที่แห้งผาก พิมพ์ยกมือขึ้นกอดอกตัวเองแน่น พยายามปลอบประโลมจิตใจที่กำลังแตกสลาย เธอรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ไม่ใช่เพียงเพราะเครื่องปรับอากาศที่ถูกตั้งไว้เย็นฉ่ำ แต่เป็นความหนาวเหน็บที่มาจากภายใน
“ทำไมถึงไม่มา… ทำไมถึงไม่เชื่อใจฉัน…”
คำถามเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด ราเชนรู้ความจริงเรื่องที่เธอถูกบังคับให้แต่งงาน แทนที่อรุณรัศมี เขาได้ยินคำสารภาพของเธอในคืนแต่งงานที่น่าอัปยศนั้น… หรือว่าเขาเชื่อคำพูดของเจมส์? เชื่อในสิ่งที่เจมส์พยายามจะทำให้เธอเป็น? ‘เมียจำเป็น’ ที่ไม่เคยมีความหมายอะไรเลยนอกเสียจากเป็นเครื่องมือในการแก้แค้น
พิมพ์เริ่มรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกจมน้ำ ลมหายใจเริ่มติดขัด ความหวังที่เคยมีอยู่ริบหรี่ลงทุกขณะ เธอหวนนึกถึงวันที่เจมส์พาเธอมาที่นี่… สถานที่ที่ห่างไกลจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง คฤหาสน์หลังใหญ่ที่ดูโอ่อ่าแต่กลับแฝงไปด้วยความอึดอัดและน่าหวาดผวา ทุกมุมของบ้านถูกจับตามองอย่างเข้มงวด ราวกับว่าเธอเป็นนักโทษมากกว่าจะเป็น ‘ภรรยา’ ของเจ้าของบ้าน
“ถ้าฉันไม่ยอม… ถ้าฉันดิ้นรน… เขาจะทำอย่างไรกับฉัน…”
ความคิดถึงอนาคตที่มืดมนทำให้พิมพ์ตัวสั่นสะท้าน เธอรู้ดีว่ากำลังตกอยู่ในเงื้อมมือของคนอันตรายอย่างเจมส์ ผู้ชายที่เต็มไปด้วยความแค้นและพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ และตอนนี้… เธอคือเหยื่อที่เขาจับไว้
“พี่ราเชน… เขาต้องหาทางช่วยฉันสิ… เขาต้องรู้ว่าฉันไม่ได้ทำอะไรผิด…”
ความเชื่อมั่นที่เคยมีต่อราเชนเริ่มสั่นคลอน ราเชนเป็นคนเย็นชา ฉลาดแกมโกง และเต็มไปด้วยอำนาจ แต่เขาก็เคยแสดงความห่วงใยต่อเธอในแบบของเขา… ในแบบที่เธอเองก็เริ่มจะสับสน
“หรือว่า… เขากำลังมองหาฉันอยู่… แต่… แต่หาไม่เจอ…”
พิมพ์พยายามปลอบใจตัวเองอีกครั้ง แต่เสียงในหัวของเธอมันดังเกินไป มันคอยตอกย้ำความผิดพลาดของเธอซ้ำๆ
“ฉันน่าจะบอกความจริงกับเขาให้มากกว่านี้… น่าจะ… น่าจะทำอะไรสักอย่าง… ไม่ใช่ปล่อยให้ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้…”
เธอโทษตัวเองอย่างรุนแรง การตัดสินใจแต่งงานแทนพี่สาวเพียงเพราะถูกกดดันจากครอบครัวและถูกหลอกลวงจากเจมส์ มันคือจุดเริ่มต้นของฝันร้ายนี้ เธอคิดว่าการแต่งงานกับราเชนจะเป็นทางออก แต่ใครจะรู้ว่ามันจะนำพาเธอมาสู่ขุมนรกแห่งนี้
“ทุกอย่างมันสายเกินไปแล้วใช่ไหม…”
น้ำเสียงของพิมพ์เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เธอรู้สึกถึงน้ำหนักของความอ้างว้างที่ทับถมลงมาจนแทบหายใจไม่ออก ความผิดพลาดในอดีตที่เธอพยายามจะลืม กลับย้อนกลับมาหลอกหลอนเธออย่างโหดร้าย
“ถ้าตอนนั้นฉัน… ถ้าตอนนั้นฉันเลือกที่จะหนี… ถ้าตอนนั้นฉันไม่ยอม…”
ความคิดเหล่านั้นมันยิ่งทำให้เธอเจ็บปวด การย้อนเวลากลับไปแก้ไขสิ่งที่เกิดขึ้นมันเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว สิ่งเดียวที่เธอทำได้คือการเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายตรงหน้า
“ราเชน… ได้โปรด… อย่าทิ้งฉันไป…”
เธอหลับตาลง พยายามจินตนาการถึงใบหน้าของราเชน ใบหน้าที่มีแววตาเย็นชาแต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนบางอย่างที่เธอเคยสัมผัสได้ในบางครั้ง เขาคือคนที่ทำให้เธอรู้สึกสับสนที่สุดในชีวิต
“เขาจะมาไหม… หรือว่า… เขาจะปล่อยให้ฉันอยู่ที่นี่… กับ ‘มัน’…”
ภาพใบหน้าของเจมส์ปรากฏขึ้นอีกครั้ง ดวงตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งร้ายและน้ำเสียงที่เยาะเย้ย ราวกับจะเย้ยหยันความอ่อนแอของเธอ พิมพ์กลัว… กลัวทุกสิ่งทุกอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น
“ฉันไม่เข้าใจ… ทำไมพี่ราเชนถึงปล่อยให้เรื่องมันบานปลายได้ขนาดนี้… หรือว่า… เขาเองก็มีส่วนรู้เห็น…”
ความคิดที่น่าสะพรึงกลัวผุดขึ้นมาในหัวของเธอ ราเชน… มาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ ผู้เย็นชาและเต็มไปด้วยอำนาจ เขาจะยอมให้ใครมาทำร้าย ‘ผู้หญิงของเขา’ แบบนี้ได้หรือ? หรือว่า… เขาไม่เคยเห็นเธอเป็น ‘ผู้หญิงของเขา’ เลย?
“ฉันมันก็แค่… ของตาย… ที่เขาไม่ต้องการอีกต่อไป…”
น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุดหย่อน พิมพ์ก้มหน้าลง มองดูมือที่สั่นเทาของตัวเอง เธอรู้สึกหมดหนทาง ไร้ซึ่งพลังที่จะต่อสู้
“ไม่มีใคร… ไม่มีใครจะมาช่วยฉันอีกแล้ว…”
เธอกระซิบกับตัวเอง เสียงแหบพร่า พิมพ์รู้ดีว่าการติดต่อนอกเหนือจากนี้เป็นไปได้ยาก เพราะเจมส์คงจะคุมเข้มทุกอย่างอย่างแน่นอน เธอต้องหาทางออกด้วยตัวเอง แต่… เธอจะทำอย่างไร? เธอเป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ที่ถูกลากเข้ามาพัวพันกับโลกของมาเฟียโดยไม่เต็มใจ
“ฉัน… ฉันจะทำยังไงดี…”
ความหวังที่เคยมีเริ่มจะถูกความสิ้นหวังกลืนกินไปทีละน้อย เธอรู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงไปในทะเลแห่งความทุกข์ ที่ไร้ซึ่งจุดสิ้นสุด… และในความมืดมิดนั้น… ภาพใบหน้าที่เต็มไปด้วยความแค้นของเจมส์ก็ยังคงวนเวียนอยู่ไม่ห่าง
“ขอแค่อย่า… ขอแค่อย่าให้เขาทำอะไรฉัน… ได้โปรด…”
เสียงร้องขอในใจของเธอแผ่วเบา… เกือบจะไม่ได้ยิน… และในความเงียบงันนั้น… เธอได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของตัวเองที่ติดขัด… และเสียงหัวใจที่เต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง… ท่ามกลางความมืดที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามา…
มาเฟียถูกทิ้ง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก