"พวกมึง! ไปหาที่ซ่อนของ 'ไอ้เจมส์' ให้เจอ! ถ้าไม่ได้ตัวมันมา… ก็เตรียมตัวตายไปกับมัน!"
เสียงตะโกนดังลั่นของราเชนแหวกอากาศเย็นยามค่ำคืน แววตาคมกริบของเขาฉายประกายแห่งความเดือดดาล ใบหน้าหล่อเหลาบัดนี้เต็มไปด้วยรอยอารมณ์ที่ยากจะคาดเดา โทษฐานที่ปล่อยให้พิมพ์ต้องไปตกอยู่ในมือของศัตรู
"แต่ท่านครับ… เราตามหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ… เหมือนมันจะหายตัวไปจากโลกนี้เลยครับ" ชายฉกรรจ์ร่างใหญ่คนหนึ่งรายงานอย่างสั่นกลัว
ราเชนกระชากคอเสื้อของลูกน้องคนสนิทขึ้นมาประชิดหน้า "หายตัวไป? ไม่จริง! ไอ้งั่ง! มันต้องมีที่ซ่อน! มันไม่สามารถหายไปได้เฉยๆ หรอก!"
"เราพยายามทุกวิถีทางแล้วครับท่าน… เบาะแสทั้งหมดมันขาดหายไปหมด… เหมือนมีคนคอยตัดหางเราอยู่ตลอดเวลา"
ราเชนปล่อยคอเสื้อของลูกน้องลงอย่างแรง เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปเบื้องนอก เห็นแสงไฟของเมืองที่สว่างไสว แต่ในใจของเขากลับเต็มไปด้วยความมืดมิด
"ไอ้เจมส์… มึงมันไม่เคยยอมแพ้ง่ายๆ เลยจริงๆ…"
ความคิดของราเชนย้อนกลับไปถึงอดีต… ถึงเรื่องราวความบาดหมางระหว่างเขากับเจมส์ที่ไม่มีวันจบสิ้น ความแค้นที่ฝังรากลึกมานานหลายปี และการที่พิมพ์ต้องเข้ามาพัวพันกับเรื่องราวทั้งหมดนี้ ทำให้เขารู้สึกผิด และโกรธแค้นตัวเองที่ประมาท
"ฉัน… ฉันปล่อยให้เธอตกอยู่ในอันตราย… ฉันมันโง่… โง่จริงๆ!"
เสียงของราเชนแผ่วเบาลง แต่แฝงไปด้วยความเจ็บปวด เขากำหมัดแน่น รู้สึกถึงความหงุดหงิดที่พลุ่งพล่านไปทั่วร่าง
"พิมพ์… เธออยู่ที่ไหน… เธอเป็นอะไรหรือเปล่า…"
ภาพใบหน้าซีดเผือดของพิมพ์ย้อนกลับมา ราเชนจำได้ดีถึงแววตาที่หวาดกลัวของเธอในวันแต่งงาน… แววตาที่เต็มไปด้วยความสับสน และความไม่ไว้วางใจ…
"เธอคงคิดว่าฉัน… คงคิดว่าฉันเป็นคนเดียวกับไอ้เจมส์… คนที่ใช้เธอเป็นเครื่องมือ…"
ราเชนปิดตาลง พยายามข่มอารมณ์ เขาไม่เคยคิดว่าจะมีวันที่เขาต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้… รู้สึกไร้พลัง และสิ้นหวัง
"ไม่… ฉันจะไม่ยอมให้มันเป็นแบบนั้น… ฉันจะไปหาเธอ… ไม่ว่ายังไงก็ตาม…"
ในขณะเดียวกัน… ณ คฤหาสน์ห่างไกลผู้คน… เจมส์กำลังเดินตรวจตราไปทั่วบริเวณด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก เขาเห็นพิมพ์นั่งซึมอยู่ริมหน้าต่าง เพียงแค่คิดว่าผู้หญิงคนนี้กำลังจะตกเป็นของเขา… ความรู้สึกพึงพอใจก็แล่นไปทั่วร่าง
"เป็นไงบ้าง… ที่รัก… ยังคิดถึง 'สามี' คนแรกของเธออยู่หรือเปล่า?"
เจมส์เดินเข้าไปใกล้ ยื่นมือไปลูบแก้มของพิมพ์อย่างแผ่วเบา แต่สัมผัสนั้นกลับทำให้พิมพ์ขนลุกไปทั้งตัว เธอสะบัดหน้าหนีอย่างรวดเร็ว
"อย่ามาแตะต้องฉัน!"
เสียงของพิมพ์แข็งกร้าว แต่แฝงไปด้วยความสั่นเครือ เจมส์หัวเราะเบาๆ
"ปากดี… แต่ดูจากสายตาแล้ว… เธอก็คงไม่ต่างจากผู้หญิงคนอื่นหรอก… ที่สุดท้ายก็ต้องยอมจำนน"
"ฉันไม่มีวันยอมแพ้! ฉันจะหนีไปให้ได้!"
"หนี? ไปไหน? โลกภายนอกมันอันตรายเกินไปสำหรับผู้หญิงอย่างเธอ… โดยเฉพาะเมื่อมีคนอย่างฉันคอยจะ 'ดูแล' เธออยู่"
เจมส์โน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูของพิมพ์ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดรินไปทั่วใบหน้าของเธอ ทำให้พิมพ์รู้สึกขยะแขยง
"เธอคิดว่าราเชนจะมาช่วยเธอจริงๆ หรือ? ผู้ชายอย่างเขา… เขาไม่เคยแคร์ใครหรอก… โดยเฉพาะผู้หญิงที่เขาไม่ต้องการอีกต่อไป"
คำพูดของเจมส์เหมือนจะแทงใจดำของพิมพ์ เธอเงยหน้ามองเขาด้วยความหวังริบหรี่
"คุณ… คุณรู้เรื่องพี่ราเชนได้ยังไง?"
เจมส์หัวเราะดังลั่น "แน่นอน… ฉันรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเธอ… และเกี่ยวกับราเชน… ฉันรู้ว่าราเชนกำลังตามหาเธออยู่… แต่… เขาจะหาเธอเจอไหมนะ?"
เจมส์เดินออกไป ปล่อยให้พิมพ์จมอยู่กับความสับสน เขาเดินไปยังห้องทำงานส่วนตัว เปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมา หน้าจอแสดงข้อความที่เขาเขียนขึ้นมาเอง
"ราเชน… แกคงกำลังหัวเสียอยู่ใช่ไหม? ฉันรู้ว่าแกตามหา 'เมีย' ของแกอยู่… แต่เธออยู่ที่นี่… ปลอดภัย… และกำลังจะกลายเป็นของฉัน… ถ้าแกอยากได้เธอคืน… ก็มาหาฉัน… ที่ 'รัง' เก่าของฉัน… ฉันจะรอแกอยู่… ที่นั่น… พวกเราจะได้สะสางความแค้นกันให้จบไปข้างหนึ่ง… และผู้หญิงคนนั้น… ก็จะเป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียว!"
เจมส์ส่งข้อความนั้นไปอย่างรวดเร็ว เขาเชื่อว่าราเชนจะต้องเข้ามาติดกับ เขาต้องการเผชิญหน้ากับราเชนโดยตรง เพื่อแย่งชิงพิมพ์มา… และเพื่อปิดบัญชีแค้นที่ค้างคามานาน
"ราเชน… แกมันก็แค่… ผู้แพ้… ที่กำลังจะเสียทุกอย่างไป… รวมถึงผู้หญิงที่แกเคยรัก… และผู้หญิงคนนี้… ฉันจะยึดมันมา… และทำให้แกเจ็บปวดที่สุด!"
เจมส์ปิดคอมพิวเตอร์ลง ด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ เขาคิดว่าตัวเองเหนือกว่าราเชนเสมอ และครั้งนี้… เขาก็จะพิสูจน์ให้เห็น
"เตรียมตัวไว้เถอะ… ราเชน… การต่อสู้ครั้งสุดท้าย… กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว…"
มาเฟียถูกทิ้ง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก