ตอนที่ 21 — ประกายไฟแห่งความหวัง

"ข่าวกรองล่าสุด… ยืนยันแล้วท่าน! ไอ้เจมส์มันอยู่ในคฤหาสน์เก่าทางตอนเหนือของเมือง! เป็นที่ที่มันเคยใช้เป็นฐานในการทำธุรกิจผิดกฎหมายเมื่อหลายปีก่อน!"

เสียงของหัวหน้าหน่วยข่าวกรองดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ราเชนที่นั่งนิ่งราวกับรูปสลักมาตลอดทั้งคืน ผุดลุกขึ้นยืนอย่างฉับพลัน แววตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความหงุดหงิด บัดนี้กลับฉายประกายแห่งความหวัง

"มั่นใจนะ? ‌ว่าเป็นที่นั่นจริงๆ?"

"มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ครับท่าน! เรามีสายข่าวที่ไว้ใจได้… มันเห็นไอ้เจมส์เข้าไปที่นั่นเมื่อคืนนี้ และเห็นรถคุ้มกันหลายคันจอดอยู่รอบๆ คฤหาสน์"

ราเชนเดินไปที่โต๊ะทำงาน หยิบปืนพกคู่ใจขึ้นมาตรวจสอบอย่างรวดเร็ว มือที่เคยสั่นเทาด้วยความกังวล บัดนี้กลับมั่นคงราวกับหินผา

"ดี… ​เตรียมกำลังพลทั้งหมด… เราจะบุกเข้าไปที่นั่น… เดี๋ยวนี้!"

"แต่ท่านครับ… มันอาจจะเป็นกับดัก… ไอ้เจมส์มันฉลาด… มันอาจจะล่อเราเข้าไป…"

"ฉันรู้…" ราเชนขัดขึ้น "แต่ฉันไม่สน… ‍ฉันต้องไปช่วยพิมพ์… ไม่ว่ามันจะเป็นกับดักหรือไม่ก็ตาม…"

หัวใจของราเชนเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นปนความกดดัน เขารู้ดีว่าการบุกเข้าไปในฐานที่มั่นของศัตรูโดยที่ยังไม่รู้จำนวนกำลังพลที่แน่นอน มันอันตรายเพียงใด แต่ภาพใบหน้าของพิมพ์ที่กำลังหวาดกลัวในตอนที่เขาเห็นเธอครั้งสุดท้าย มันคอยย้ำเตือนเขาอยู่ตลอดเวลา

"เธอจะต้องไม่เป็นอะไร… ฉันสัญญา…"

ราเชนหันไปสั่งการลูกน้องคนสนิท "เตรียมเฮลิคอปเตอร์… ‌และรถหุ้มเกราะ… เราจะไปถึงที่นั่นให้เร็วที่สุด… และ… จัดกำลังพลให้พร้อม… ทุกนายต้องระวังตัว… อย่าให้ใครต้องเสียเลือดเนื้อไปมากกว่านี้…"

เขากำหมัดแน่น นึกถึงข้อความที่เจมส์ส่งมาหาเขา… ข้อความที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและท้าทาย

'ถ้าแกอยากได้เธอคืน… ‍ก็มาหาฉัน… ที่ 'รัง' เก่าของฉัน… ฉันจะรอแกอยู่… ที่นั่น… พวกเราจะได้สะสางความแค้นกันให้จบไปข้างหนึ่ง… และผู้หญิงคนนั้น… ​ก็จะเป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียว!'

"แกคิดว่าแกเหนือกว่าฉันงั้นเหรอ… เจมส์?" ราเชนพึมพำกับตัวเอง "แกมันก็แค่… หมาจนตรอก… ที่กำลังจะตาย"

เขาไม่เคยคิดว่าเจมส์จะกล้าเล่นเกมสกปรกแบบนี้… การจับตัวพิมพ์ไป… เพื่อล่อให้เขาออกมาเผชิญหน้า… ​ราเชนรู้สึกโกรธแค้นอย่างรุนแรง

"พิมพ์… เธอต้องเข้มแข็งนะ… ฉันกำลังจะไปหาเธอแล้ว…"

ในขณะที่ราเชนกำลังเตรียมกำลังพลอย่างเร่งรีบ… ณ คฤหาสน์ที่ถูกทิ้งร้าง… พิมพ์รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง

"ทำไม… วันนี้ถึงเงียบกว่าทุกวัน…"

เสียงฝีเท้าของทหารยามดังแว่วมา แต่ดูเหมือนจะน้อยลงกว่าปกติ ​พิมพ์สังเกตเห็นว่าเจมส์ก็ดูเหมือนจะกระวนกระวายใจมากกว่าที่เคย

"มีอะไรรึเปล่า… เจมส์?"

เจมส์หันมามองพิมพ์ด้วยสายตาที่เย็นชา "เรื่องของเธอ… อย่ามายุ่ง"

"แต่… ฉันรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น…"

"เธอคิดมากไปเอง… กลับไปนั่งเฉยๆ ซะ"

เจมส์เดินออกไป ทิ้งให้พิมพ์อยู่กับความรู้สึกไม่สบายใจ เธอแอบมองออกไปนอกหน้าต่าง… และสังเกตเห็นแสงไฟสีแดงสว่างวาบอยู่ไกลๆ

"นั่นมัน… ไฟฉายของทหาร… หรือว่า…"

หัวใจของพิมพ์เต้นรัวด้วยความหวัง… เป็นไปได้ไหม? ราเชน… เขาหาเธอเจอแล้วจริงๆ หรือ?

"ราเชน… ได้โปรด… ขอให้เป็นเขาจริงๆ…"

พิมพ์รีบวิ่งไปที่ประตูห้อง พยายามจะเปิดมันออก แต่ก็พบว่ามันถูกล็อคจากด้านนอก

"ไม่นะ! อย่า! อย่าล็อคฉันไว้แบบนี้!"

เธอทุบประตูอย่างแรง พยายามตะโกนเรียกหาใครสักคน

"ใครก็ได้! ช่วยฉันด้วย! ได้โปรด!"

ในเวลาเดียวกัน… ราเชนกำลังนำทัพหน่วยรบพิเศษบุกเข้าไปในคฤหาสน์เก่า… เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว… การต่อสู้ที่ดุเดือดกำลังจะเริ่มต้นขึ้น…

"ตามหาตัวพิมพ์ให้เจอ! ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหนก็ตาม!" ราเชนตะโกนสั่งการ "และถ้าเจอไอ้เจมส์… จับเป็น… ฉันอยากจะถามมันด้วยตัวเอง!"

ราเชนพุ่งทะยานเข้าไปข้างหน้า… แสงไฟจากไฟฉายส่องสว่างไปทั่วบริเวณ… เขาต้องหาพิมพ์ให้เจอ… ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป…