“ปล่อยฉันนะ! คุณเป็นใคร! มาทำอะไรที่นี่!” เสียงกรีดร้องแหลมสูงดังแหวกอากาศยามค่ำคืน ราวกับจะฉีกกระชากความเงียบสงัดของคฤหาสน์หรูที่ควรจะเต็มไปด้วยความสุขของคู่บ่าวสาว แต่กลับกลายเป็นฉากแห่งความหวาดกลัวของ "พิมพ์" หญิงสาวที่ถูกจับตัวไปอย่างไม่ทันตั้งตัว
ภาพสุดท้ายที่เธอจำได้คือใบหน้าซีดเผือดของพี่สาว "พิม" ที่บอกให้เธอรีบหนีไป แต่ก่อนที่เธอจะได้ก้าวเท้าออกจากห้อง ก็มีเงาร่างสูงใหญ่ปรากฏขึ้นพร้อมกับผ้าผืนหนาที่ถูกยัดเข้าปากจนสิ้นเสียง การต่อสู้ขัดขืนไร้ผล ร่างของเธอถูกอุ้มขึ้นอย่างง่ายดาย ราวกับตุ๊กตาผ้าที่ไร้ชีวิต
เมื่อรู้สึกตัวอีกครั้ง เธอก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องที่มืดสลัว มีเพียงแสงไฟสลัวๆ จากโคมไฟตั้งพื้นเท่านั้นที่ส่องสว่างพอให้เห็นโครงร่างของห้องที่ดูหรูหรา แต่กลับเต็มไปด้วยบรรยากาศเย็นเยียบ ราวกับเป็นกับดักที่รอเหยื่อเข้ามาติด
“ตื่นแล้วเหรอ... เมียกำมะลอของราเชน” เสียงทุ้มต่ำดังมาจากมุมห้อง ชายร่างสูงโปร่ง เดินออกมาจากเงามืด ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวที่จับจ้องมาที่เธออย่างเหย่อหยิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาแต่แฝงไปด้วยอันตรายนั้น ทำให้เธอรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ
“คุณ! คุณคือใคร! แล้วจับฉันมาทำไม!” พิมพ์พยายามขยับตัว แต่พบว่าข้อมือทั้งสองข้างถูกมัดไว้ด้วยเชือกอย่างแน่นหนา
ชายคนนั้นหัวเราะในลำคอเบาๆ “ฉันคือคนที่กำลังจะเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง… และเธอ… พิมพ์… คือกุญแจสำคัญ” เขาเดินเข้ามาใกล้ จนเธอได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมที่ผสมผสานกับกลิ่นอายของอำนาจ
“กุญแจ? ฉันไม่เข้าใจ!”
“แน่นอนว่าเธอไม่เข้าใจ เพราะเธอเป็นแค่เบี้ยตัวหนึ่ง… เบี้ยที่ฉันจะใช้เดินหมากไปสู่ชัยชนะ” เขาหยุดยืนเบื้องหน้าเธอ ระยะห่างเพียงชั่วเอื้อมมือ “เธอแต่งงานกับราเชน… ใช่มั้ย? แทนพี่สาวของเธอ… น่าสงสารจริงๆ”
คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจ พิมพ์นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ภาพใบหน้าของพี่สาวที่อ้อนวอนให้เธอช่วยฉายเข้ามาในหัว เธอจำต้องยอมรับชะตากรรมนี้ แม้จะเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม
“คุณรู้เรื่องของฉัน?”
“ฉันรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเธอ… และเกี่ยวกับพี่สาวของเธอ… พิม” เขาเน้นคำสุดท้าย ราวกับจะเยาะเย้ย “เธอรู้ไหมว่าทำไมพี่สาวของเธอถึงต้องส่งเธอไปแทน? เพราะเธอ… พิมพ์… มีความลับบางอย่างที่พิมไม่ต้องการให้ราเชนรู้… ความลับที่ถ้าถูกเปิดเผย… ทุกอย่างจะพังทลาย”
ความลับ… คำนั้นทำให้พิมพ์รู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นไปทั่วร่าง เธอไม่เข้าใจว่าพี่สาวของเธอมีความลับอะไร ยิ่งไปกว่านั้น… ทำไมผู้ชายตรงหน้าถึงได้รู้
“คุณพูดเรื่องอะไร ฉันไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น!”
“อย่าโกหกฉันเลยพิมพ์… ฉันรู้ว่าเธอต้องรู้… อย่างน้อยก็บางส่วน” เขายิ้มเยาะ “แต่ไม่เป็นไร… วันนี้เราจะมาทำความเข้าใจกันใหม่… ฉันมีข้อเสนอที่เธอปฏิเสธไม่ได้… และราเชนก็ปฏิเสธไม่ได้เช่นกัน”
เขาเดินไปที่โต๊ะทำงาน หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมา ยื่นให้เธอ “นี่คือสิ่งที่ราเชนต้องการ… หรือที่จริง… คือสิ่งที่เขาเคยมี… และฉันจะเอามันกลับคืนมา… ด้วยการแลกเปลี่ยน… กับเธอ”
พิมพ์มองซองเอกสารด้วยความไม่เข้าใจ “แลกเปลี่ยน? เอาฉันไปแลกกับอะไร?”
“กับของที่ราเชนหวงแหนที่สุด… ของที่เขาคิดว่าจะครอบครองได้ตลอดไป… แต่ตอนนี้… มันกำลังจะหลุดมือไป” เขาโน้มตัวลงมาใกล้ ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ “เธอ… พิมพ์… คือสิ่งที่ฉันจะใช้เพื่อบีบคั้นราเชน… เพื่อให้เขาคืนสิ่งที่ฉันต้องการมา… ถ้าเขาไม่ทำ… ก็จงโทษตัวเธอเองที่กลายเป็นเครื่องมือของเขา”
“คุณกำลังจะฆ่าฉันหรือไง!” น้ำตาคลอเบ้า ความหวาดกลัวประดังเข้ามาจนเธอแทบหายใจไม่ออก
“ฆ่า? โอ้… ฉันยังไม่ใจร้ายถึงขนาดนั้นหรอก” เขาหัวเราะอย่างเยือกเย็น “แต่ถ้าเธอทำให้ฉันผิดหวัง… ใครจะรู้… โลกนี้เต็มไปด้วยเรื่องที่ไม่คาดฝันเสมอ”
เขาเดินไปที่ประตู “ฉันจะให้เวลาเธอคิด… คิดให้ดีว่าชีวิตของเธอ… และชีวิตของราเชน… จะเป็นอย่างไรต่อไป… ถ้าเธอเลือกที่จะขัดขืน… หรือถ้าเธอเลือกที่จะร่วมมือกับฉัน”
เขาก้าวออกไป ปล่อยให้พิมพ์อยู่ตามลำพังในความมืดและความเงียบ เหลือเพียงเสียงหัวใจของเธอที่เต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก
“ราเชน…” เสียงเรียกชื่อนั้นแผ่วเบาออกมาจากริมฝีปากของเธอ เธอไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้คือใคร หรือต้องการอะไรกันแน่ แต่สิ่งเดียวที่เธอรู้คือ ชีวิตของเธอได้ก้าวเข้าสู่สมรภูมิแห่งเกมการเมืองและอำนาจที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน
“พี่พิม… เกิดอะไรขึ้นกับพี่… ทำไมพี่ถึงทิ้งฉันไว้แบบนี้…” ความคิดของเธอวนเวียนอยู่กับภาพใบหน้าของพี่สาว ความรู้สึกผิดปนเปไปกับความโกรธแค้นต่อคนที่จับเธอมา
ในขณะเดียวกัน ที่อีกฟากหนึ่งของเมือง… คฤหาสน์อันโอ่อ่าที่ควรจะเต็มไปด้วยความยินดีกลับกลายเป็นความโกลาหล
“อะไรนะ! พิมพ์หายไป!” เสียงตะโกนก้องของราเชนดังขึ้น ทำเอาคนรับใช้ที่ยืนตัวสั่นยิ่งกว่าเดิม
“ขอ… ขออภัยครับท่าน… คุณพิมพ์… หายไปตั้งแต่เมื่อคืนครับ… ไม่มีใครเห็นวี่แววเลยครับ” คนรับใช้พยายามตอบคำถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
ราเชนกำหมัดแน่น ดวงตาแดงก่ำไปด้วยความโกรธ “หายไป? หายไปได้อย่างไร! แล้วมีใครเห็นอะไรบ้าง!”
“ไม่มีเลยครับท่าน… เหมือนเธอจะหายไปเฉยๆ เลยครับ”
ใบหน้าของราเชนบิดเบี้ยวไปด้วยความเดือดดาล เขาคาดไม่ถึงว่าจะมีใครกล้าทำเรื่องแบบนี้กับผู้หญิงของเขา การแต่งงานที่เขาเห็นว่าเป็นการเดิมพันครั้งสำคัญ กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของหายนะ
“ใครกันแน่ที่กล้าทำแบบนี้กับเมียของฉัน!” เสียงของเขาเต็มไปด้วยความคลั่งแค้น
เขาจำได้ว่าก่อนที่พิมพ์จะหายไป เขาได้เห็นแววตาของเธอที่สั่นไหวเมื่อพูดถึงเรื่องบางอย่าง… เรื่องที่เกี่ยวกับอดีตของพี่สาวของเธอ… เรื่องที่เขาพยายามค้นหามาตลอด
“เจมส์…” ชื่อนั้นผุดขึ้นมาในความคิดของราเชน พร้อมกับภาพใบหน้าของคู่แข่งที่เคยร่วมงานกันมาก่อน แต่แล้วความบาดหมางก็เกิดขึ้นเมื่อทั้งคู่ต่างต้องการครอบครองอำนาจและธุรกิจบางอย่าง
“แก… แกแน่ใจนะว่ากล้าเล่นเกมนี้กับฉัน!” ราเชนกัดฟันกรอด เขารู้ว่านี่ไม่ใช่การลักพาตัวธรรมดา แต่เป็นส่วนหนึ่งของแผนการร้ายที่ซับซ้อนกว่านั้น
เขามองออกไปนอกหน้าต่าง คืนเดือนมืดสนิท ราวกับเป็นลางบอกเหตุถึงพายุที่กำลังจะโหมกระหน่ำ
“พิมพ์… เธอจะต้องปลอดภัย… ไม่ว่าใครหน้าไหน… จะต้องไม่มีวันได้แตะต้องเธอ!” ราเชนประกาศก้องในใจ เขารู้ว่าเขาจะต้องทำทุกอย่างเพื่อพาพิมพ์กลับมา… และถ้าใครหน้าไหนกล้าเข้ามาขวางทาง… เขาจะเหยียบย่ำมันให้จมดิน
แต่สิ่งที่ราเชนยังไม่รู้ คือแผนการร้ายที่เจมส์วางไว้นั้น ลึกซึ้งกว่าที่เขาคิด และพิมพ์… หญิงสาวที่เขาเห็นว่าเป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง… กำลังจะกลายเป็นอาวุธชิ้นสำคัญที่สามารถทำลายเขาได้
“ฉันจะทำให้แกเสียใจ… ราเชน… เสียใจที่เกิดมา… เสียใจที่กล้าแย่งทุกอย่างไปจากฉัน!” เสียงกระซิบแผ่วเบาของเจมส์ดังขึ้นในความมืด ท่ามกลางภาพของพิมพ์ที่ถูกจับกุมอยู่เบื้องหน้าเขา
เขาได้สิ่งที่ต้องการแล้ว… ไม่ใช่แค่ทรัพย์สมบัติ… แต่คือ ‘หัวใจ’ ของราเชน… ที่เขาจะขยี้มันให้แหลกละเอียด… ด้วยน้ำมือของพิมพ์… หญิงสาวผู้บริสุทธิ์ที่กำลังจะถูกย้อมด้วยสีแห่งความแค้น
มาเฟียถูกทิ้ง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก