“ราเชน! ระวัง!” เสียงตะโกนของพิมพ์ดังขึ้นราวกับระฆังเตือนภัย ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นเงาตะคุ่มของเจมส์ที่กำลังจะเหนี่ยวไกปืน เล็งมาที่แผ่นหลังของราเชนที่กำลังปกป้องเธอ
แต่ราเชนไม่ได้หันกลับมา เขาใช้ร่างของพิมพ์เป็นโล่กำบัง และใช้จังหวะที่เจมส์กำลังจะยิง พุ่งตัวออกไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว
“แกทำไม่ได้หรอก เจมส์!” เสียงของราเชนดังขึ้น พร้อมกับเสียงปืนที่ดังสนั่นไปทั่วโกดัง!
กระสุนเจาะทะลุผ่านอากาศ แต่เป้าหมายไม่ได้อยู่ที่ราเชน… มันคือมือของเจมส์!
“อ๊าาาา!” เจมส์ร้องเสียงหลง มือข้างที่ถือปืนหลุดร่วงลงไปกองกับพื้นพร้อมกับปืนที่แตกกระจาย
ราเชนหันกลับมาเผชิญหน้ากับเจมส์อย่างเต็มที่ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและความมุ่งมั่นที่จะจบเรื่องนี้ให้เด็ดขาด
“แกมันก็แค่หมาป่าที่หิวโหย! หลงระเริงในอำนาจจนไม่เห็นอะไรเลย!” ราเชนเดินเข้าไปใกล้เจมส์ที่กำลังกุมมือข้างที่บาดเจ็บด้วยความเจ็บปวด
“แก… แกมัน…!” เจมส์พยายามจะพูด แต่เสียงของเขาก็ขาดหายไป เมื่อราเชนเงื้อมือขึ้น
“แกกล้าดียังไง… กล้าแตะต้องผู้หญิงของฉัน!” น้ำเสียงของราเชนเย็นเยียบจนน่าขนลุก “แกคิดว่าแกจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ! คิดว่าแกจะใช้พิมพ์เป็นเครื่องมือได้งั้นเหรอ!”
การต่อสู้ครั้งสุดท้ายเริ่มต้นขึ้น ราเชนและเจมส์ปะทะกันอย่างดุเดือด ไม่มีการใช้ปืน แต่เป็นการต่อสู้ด้วยหมัด เท้า และทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเขามี
ลูกน้องของเจมส์ที่เหลืออยู่ พยายามจะเข้ามาช่วย แต่ก็ถูกลูกน้องของราเชนจัดการอย่างรวดเร็ว เสียงต่อสู้ดังสะท้อนไปทั่วโกดัง ราวกับเป็นเสียงฉากสุดท้ายของโศกนาฏกรรม
เจมส์พยายามต่อสู้ด้วยความสิ้นหวัง แต่เขาก็ไม่สามารถสู้กับราเชนที่เต็มไปด้วยพละกำลังและความโกรธแค้นได้
ในที่สุด… ราเชนก็สามารถจับเจมส์ทุ่มลงกับพื้นได้อย่างแรง เสียงกระดูกลั่นดังราวกับจะหัก
“แก… แกมัน…!” เจมส์พยายามจะตะเกียกตะกายลุกขึ้น แต่ก็ทำไม่ได้
ราเชนยืนมองเขาด้วยสายตาที่เย็นชา “จบแล้ว… เจมส์… เกมของแกจบลงแล้ว”
เขาหันไปหาพิมพ์ที่ยืนมองเหตุการณ์ด้วยความตกใจ “พิมพ์… เธอปลอดภัยแล้ว”
พิมพ์รีบวิ่งเข้าไปกอดราเชนแน่น น้ำตาของเธอไหลออกมาอย่างไม่หยุดยั้ง “ราเชน… ฉันกลัว… ฉันกลัวมาก…”
“ไม่เป็นไรนะ… ฉันอยู่ที่นี่แล้ว” ราเชนกอดเธอตอบปลอบโยน “ไม่มีใครทำอะไรเธอได้อีกแล้ว”
เมื่อการต่อสู้จบลง ราเชนก็สั่งให้ลูกน้องจัดการกับเจมส์และลูกน้องที่เหลือ
“จับมันไป… แล้วจัดการให้เด็ดขาด… ฉันไม่อยากเห็นหน้ามันอีกต่อไป” ราเชนออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด
เจมส์ถูกลากตัวออกไปจากโกดัง โดยไม่เหลือแม้แต่แววตาแห่งชัยชนะ มีเพียงความพ่ายแพ้และความเจ็บปวดเท่านั้นที่ฉายชัด
หลังจากจัดการเรื่องราวทุกอย่างเสร็จสิ้น ราเชนก็พาพิมพ์ออกจากโกดังร้างนั้น
“เรากลับบ้านกันเถอะ” ราเชนพูดกับพิมพ์
พิมพ์มองหน้าเขาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอเพิ่งผ่านพ้นเหตุการณ์ที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตมา แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงความปลอดภัยที่ได้รับจากราเชน
“ราเชน…” พิมพ์เอ่ยชื่อเขาแผ่วเบา “ทำไม… ทำไมคุณถึงปกป้องฉันขนาดนี้…”
ราเชนหยุดเดิน หันมามองหน้าเธอ ดวงตาของเขากลับมาอ่อนโยนอีกครั้ง
“เพราะเธอ… ไม่ใช่แค่หมากตัวหนึ่งอีกต่อไปแล้ว… พิมพ์” เขาพูดพร้อมกับยกมือขึ้นมาลูบแก้มของเธอเบาๆ “เธอคือ… คนสำคัญของฉัน”
คำพูดนั้นทำให้หัวใจของพิมพ์เต้นแรง ราวกับมีผีเสื้อโบยบินอยู่ในท้อง เธอไม่เคยคาดคิดว่าผู้ชายที่เย็นชาและโหดเ***้ยมอย่างราเชน จะมีความอ่อนโยนซ่อนอยู่
“แต่… แล้วความลับของพี่พิมล่ะคะ?” พิมพ์ถามขึ้น เธอจำได้ว่าเจมส์เคยพูดถึงเรื่องนี้
ราเชนถอนหายใจเบาๆ “เรื่องนั้น… ฉันจะอธิบายให้เธอฟังเอง… หลังจากนี้… เราจะไม่มีความลับต่อกันอีก”
การเดินทางกลับคฤหาสน์เต็มไปด้วยความเงียบ แต่เป็นความเงียบที่อบอุ่นและเต็มไปด้วยความหวัง
เมื่อมาถึงคฤหาสน์ ราเชนก็พาพิมพ์ไปนั่งที่ห้องรับแขก
“พิมพ์… ฉันรู้ว่าเธอต้องสงสัย… และฉันก็เสียใจที่ต้องทำให้เธอต้องมาเจอเรื่องแบบนี้” ราเชนเริ่มเล่าเรื่องราวในอดีต
เขาเล่าถึงความขัดแย้งระหว่างเขากับเจมส์… ความโลภของเจมส์… และความผิดพลาดของราเชนเองที่เคยหักหลังพิม… เพื่อผลประโยชน์บางอย่าง… ซึ่งเป็นสิ่งที่เจมส์ต้องการจะทวงคืน
“แต่ฉันไม่เคยคิดจะทำร้ายเธอ… พิมพ์” ราเชนยืนยัน “ตอนที่เจมส์จับตัวเธอไป… ฉันรู้สึกกลัว… กลัวว่าจะเสียเธอไป… เป็นครั้งแรก… ที่ฉันรู้สึกแบบนั้น”
พิมพ์มองราเชนด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป เธอเริ่มเข้าใจความซับซ้อนของความสัมพันธ์ และความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นในใจของเธอ
“แล้ว… พี่พิมล่ะคะ?” พิมพ์ถาม “พี่พิมรู้เรื่องนี้หรือเปล่าคะ?”
“ฉัน… ฉันไม่แน่ใจ” ราเชนตอบ “แต่เธอคงต้องคุยกับพี่สาวของเธอเอง… ว่าทำไมเธอถึงต้องทำแบบนั้น”
เมื่อราเชนเล่าเรื่องราวทั้งหมดจบลง พิมพ์ก็รู้สึกโล่งใจ และในขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงความผูกพันที่แน่นแฟ้นยิ่งขึ้นกับราเชน
“ขอบคุณนะคะ… ราเชน” พิมพ์พูดพร้อมกับยิ้มให้เขา “ขอบคุณที่ปกป้องฉัน”
ราเชนยิ้มตอบ “ฉันจะปกป้องเธอเสมอ… พิมพ์”
เขาก้มลงไปจูบที่หน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน
“ต่อไปนี้… เราจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกัน… โดยไม่มีความลับ… และไม่มีความแค้น” ราเชนกล่าว
พิมพ์ซบหน้าลงกับอกของราเชน รู้สึกถึงความอบอุ่นและความปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
สงครามแห่งความแค้นได้จบลงแล้ว… และความรัก… ที่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น… ก็ได้เบ่งบานท่ามกลางเศษซากของความเกลียดชัง
แต่… ท้ายที่สุดแล้ว… ความลับในอดีตของพี่สาว… จะยังคงเป็นเงาที่คุกคาม… หรือจะเป็นบทพิสูจน์ความรัก… ที่แข็งแกร่งกว่าทุกสิ่ง…
ราเชนได้กำจัดเจมส์อย่างสาสม… แต่เขาจะสามารถก้าวผ่านความลับที่ซ่อนอยู่… เพื่อสร้างอนาคตที่แท้จริงกับพิมพ์ได้หรือไม่…
เรื่องราวของพวกเขายังคงดำเนินต่อไป… ท่ามกลางความรัก… ความจริง… และปริศนาที่ยังรอการคลี่คลาย…
มาเฟียถูกทิ้ง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก