เสียงสัญญาณเตือนภัยดังก้องไปทั่วคฤหาสน์ราวกับจะประกาศก้องถึงหายนะที่กำลังจะมาถึง พิมพ์ผงะถอยหลังด้วยความตกใจ ราเชนคว้ามือเธอไว้แน่นราวกับเป็นที่ยึดเหนี่ยวสุดท้าย
“เกิดอะไรขึ้น!” พิมพ์ถามด้วยเสียงสั่นเครือ
“ไม่รู้… แต่ฉันว่ามันไม่ใช่เรื่องดีแน่!” ราเชนหันไปมองประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความระแวง เขาผลักพิมพ์ไปอยู่ด้านหลังก่อนจะคว้าปืนที่ซ่อนไว้ในลิ้นชักออกมา
“คุณ… คุณจะทำอะไร!”
“ฉันจะปกป้องเธอ” ราเชนตอบเสียงเข้ม “อยู่ข้างหลังฉันนะพิมพ์… อย่าขยับไปไหนเด็ดขาด”
ไม่นานนัก เสียงปืนก็ดังขึ้นนอกห้อง เสียงตะโกน เสียงสู้รบดังมาจากด้านนอก ราเชนก้าวออกไปเผชิญหน้ากับอันตราย โดยมีพิมพ์ยืนมองด้วยหัวใจที่เต้นระรัว
การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือด ราเชนใช้ความสามารถทั้งหมดที่มีในการต่อกรกับผู้บุกรุก เขาต่อสู้เพื่อปกป้องครอบครัว เพื่อปกป้ององค์กร และที่สำคัญที่สุด… เพื่อปกป้องเธอ
เมื่อเสียงการต่อสู้สงบลง ราเชนกลับเข้ามาในห้องทำงาน ดวงตาของเขาฉายแววเหนื่อยล้า แต่ก็ยังคงมุ่งมั่น เขาปิดประตูห้องอย่างแน่นหนา
“เป็นไงบ้างคะ?” พิมพ์รีบถามด้วยความเป็นห่วง
“จัดการได้แล้ว… แต่ก็ไม่ง่ายเลย” ราเชนเดินไปหยิบขวดวิสกี้มาเทใส่แก้ว แล้วกระดกเข้าปากรวดเดียว “เจมส์… หมอนั่นไม่ยอมแพ้ง่ายๆ แน่”
พิมพ์เดินเข้าไปหาเขาอย่างช้าๆ ความโกรธแค้นที่เคยมีเมื่อครู่ ค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกสงสารและห่วงใย “คุณ… คุณบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ?”
ราเชนส่ายหน้า “แค่ถลอกนิดหน่อย… แต่เธอ… เธอปลอดภัยใช่ไหม?”
“ค่ะ… ฉันปลอดภัย” พิมพ์ตอบเสียงแผ่วเบา เธอหยุดมองราเชนที่กำลังยืนหันหลังให้เธอ ราวกับกำลังแบกรับภาระอันหนักอึ้ง
“ราเชน…” พิมพ์เรียกชื่อเขาเบาๆ ราเชนหันกลับมามองเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความรู้สึกผิด “ฉัน… ฉันขอโทษ”
“ขอโทษเรื่องอะไรคะ?” พิมพ์ถามอย่างไม่เข้าใจ
“ขอโทษที่เคยทำร้ายเธอ… ขอโทษที่เห็นแก่ตัว… ขอโทษที่ทำให้เธอต้องเจอเรื่องร้ายๆ แบบนี้” ราเชนเดินเข้ามาใกล้ ยื่นมือมาสัมผัสแก้มของพิมพ์เบาๆ “ฉันรู้ว่าคำขอโทษมันไม่มีความหมายอะไรเลย… แต่ฉันอยากให้เธอรู้ว่า… ฉันรู้สึกผิดจริงๆ”
น้ำตาของราเชนไหลรินลงมาอย่างช้าๆ เป็นครั้งแรกที่พิมพ์ได้เห็นมาเฟียผู้เย็นชาผู้นี้แสดงอารมณ์อ่อนไหวออกมามากขนาดนี้
“ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าฉันจะยกโทษให้คุณได้ไหม…” พิมพ์พูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสับสน “ทุกอย่างมัน… มันเจ็บปวดเหลือเกิน”
“ฉันเข้าใจ” ราเชนพูดเสียงแหบพร่า “ฉันไม่เคยคาดหวังให้เธอให้อภัยฉันง่ายๆ… แต่ฉันอยากให้เธอรู้ว่า… ความรู้สึกของฉันที่มีต่อเธอ… มันไม่ใช่เรื่องโกหก”
ราเชนเล่าเรื่องราวในอดีตของเขาให้พิมพ์ฟังอย่างละเอียด เขาเล่าถึงความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนกับครอบครัว เรื่องราวการต่อสู้เพื่ออำนาจ และความโดดเดี่ยวที่เขารู้สึกมาตลอดชีวิต
“ฉันเติบโตมาในโลกที่เต็มไปด้วยความโหดร้าย… ความรักเป็นสิ่งที่ไม่เคยมีในชีวิตของฉัน… จนกระทั่ง… จนกระทั่งฉันได้พบเธอ” ราเชนสบตาพิมพ์อย่างจริงจัง “เธอคือแสงสว่างในชีวิตของฉัน… เธอทำให้ฉันอยากจะเป็นคนที่ดีขึ้น… อยากจะปกป้องเธอ… อยากจะอยู่เคียงข้างเธอ”
พิมพ์ฟังเรื่องราวของราเชนด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ความสงสาร ความเข้าใจ และความรู้สึกบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ
“คุณ… คุณไม่เคยรักใครมาก่อนเลยจริงๆ หรือคะ?” พิมพ์ถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย
“ไม่เคย… จนกว่าจะได้เจอเธอ” ราเชนตอบอย่างหนักแน่น “เธอทำให้ฉันรู้ว่าความรักคืออะไร… และฉันก็อยากจะเรียนรู้มันไปกับเธอ”
พิมพ์หลับตาลง หายใจเข้าลึกๆ เธอพยายามทบทวนทุกอย่างที่เกิดขึ้น ความเจ็บปวดที่เธอเคยได้รับ ความลับที่ถูกเปิดเผย และความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจ
“ฉัน… ฉันให้อภัยคุณค่ะ… ราเชน” พิมพ์พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง
ราเชนอึ้งไปชั่วขณะ เขาไม่คิดว่าพิมพ์จะให้อภัยเขาได้ง่ายขนาดนี้
“พิมพ์… เธอแน่ใจนะ?”
“ค่ะ… ฉันแน่ใจ” พิมพ์ยิ้มออกมาบางๆ “ฉันไม่อยากแบกรับความแค้นและความเกลียดชังอีกต่อไปแล้ว… ฉันอยากจะเริ่มต้นใหม่… และฉันก็อยากจะให้โอกาสคุณ”
ราเชนโอบกอดพิมพ์ไว้แน่น เขากอดเธอด้วยความรัก ความซาบซึ้ง และความโล่งใจ
“ขอบคุณนะ… ขอบคุณที่ให้โอกาสฉัน” ราเชนกระซิบข้างหูพิมพ์ “ฉันจะไม่ทำให้เธอเสียใจอีก”
ทั้งสองคนยืนกอดกันอยู่พักหนึ่ง ราวกับจะซึมซับความรู้สึกดีๆ ที่ได้กลับคืนมา
“แล้วเรื่องของเจมส์ล่ะคะ?” พิมพ์ถามขึ้นเมื่อผละออกจากอ้อมกอด
“ฉันจะจัดการเอง” ราเชนตอบเสียงหนักแน่น “หลังจากนี้… เราจะเผชิญหน้ากับมันไปด้วยกัน”
ทันใดนั้น เสียงกริ่งประตูบ้านก็ดังขึ้น เป็นเสียงที่แตกต่างจากสัญญาณเตือนภัยเมื่อครู่
“ใครมาอีกคะ?” พิมพ์ถามด้วยความสงสัย
ราเชนขมวดคิ้ว “ฉันไม่รู้… แต่ฉันว่ามันไม่ใช่แขกที่ไม่ได้รับเชิญแน่”
เขาเดินไปที่ประตู แล้วเปิดออก ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้ทั้งพิมพ์และราเชนต้องอึ้ง
ยืนอยู่หน้าประตูคือ… พิมรดา พี่สาวของพิมพ์ ที่หายตัวไปนาน
“พี่พิม…” พิมพ์อุทานด้วยความตกใจ
พิมรดาดูเหนื่อยล้า ใบหน้าซีดเผือด แต่แววตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว
“ฉันกลับมาแล้ว… ราเชน… พิมพ์… ฉันมีเรื่องจะสารภาพ”
มาเฟียถูกทิ้ง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก