"คุณเมขลา คุณแน่ใจเหรอว่านี่คือรายงานฉบับสมบูรณ์?" เสียงทุ้มต่ำ เย็นเยียบราวกับน้ำแข็งกรด ดังก้องไปทั่วห้องประชุมหรูหราของตึกระฟ้าที่ตั้งตระหง่านกลางใจเมือง เมขลาสะดุ้งเฮือก หัวใจเต้นรัวราวกับจะหลุดจากอก เธอกลืนน้ำลายเหนียวหนืด มองใบหน้าคมเข้มของเจ้านายคนใหม่ที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ นัยน์ตาคู่สีดำสนิททอประกายเย็นชาจนเธอรู้สึกเหมือนถูกแช่แข็ง
เจ็ดปี... เจ็ดปีที่เธอไม่เคยเจอหน้าเขาอีกเลย ชายผู้เคยเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ เป็นดั่งแสงสว่างในชีวิตที่จู่ๆ ก็ดับมืดไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงบาดแผลฉกรรจ์ที่ไม่มีวันจางหาย แต่ตอนนี้... ชายคนนั้นกลับมายืนอยู่ตรงหน้าเธออีกครั้ง ในฐานะ "ภาคิน" นักธุรกิจหนุ่มผู้ประสบความสำเร็จ ทายาทเพียงคนเดียวของบริษัท "นารา กรุ๊ป" ผู้ที่เพิ่งเข้ามารับตำแหน่งประธานกรรมการบริหารคนใหม่ แทนที่ประธานคนเก่าที่ล้มป่วยกะทันหัน
"ค่ะ คุณภาคิน ดิฉันตรวจทานอย่างละเอียดแล้วค่ะ" เมขลาพยายามรวบรวมสติ ตอบเสียงสั่นเล็กน้อย เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงทำเหมือนไม่เคยรู้จักเธอมาก่อน ราวกับว่าตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมานั้นเป็นเพียงภาพลวงตาที่เธอสร้างขึ้นเอง
ภาคินเลิกคิ้วสูง มองเธอด้วยสายตาประเมิน ราวกับกำลังพิจารณาวัตถุชิ้นหนึ่งที่ไร้ค่า "อย่างนั้นเหรอ? ดี... ผมหวังว่าคุณจะเข้าใจถึงความสำคัญของงานที่ทำ ถ้าความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ ทำให้บริษัทของเราเสียผลประโยชน์ไปแม้แต่นิดเดียว คุณคงรับผิดชอบไหว?"
คำพูดของเขาเหมือนคมมีดกรีดแทงใจเธอ เจ็บปวดจนแทบจะยืนไม่อยู่ เมขลาเม้มปากแน่นพยายามข่มน้ำตาที่เอ่อคลอ เธอจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่เธอเห็นเขา รอยยิ้มอบอุ่นนั้นยังคงอยู่บนใบหน้า แต่ตอนนี้... รอยยิ้มนั้นหายไปไหน? แทนที่ด้วยความเย็นชาและความดุดันที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน
"ดิฉัน... ดิฉันจะตรวจสอบอีกครั้งค่ะ" เธอกล่าวเสียงแผ่วเบา รู้สึกอับจนหนทาง
ภาคินยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะเยาะเย้ยมากกว่ายินดี "ดี... ผมชอบพนักงานที่ขยันและมีความรับผิดชอบ" เขากล่าวพลางกวาดสายตามองผู้บริหารคนอื่นๆ ที่นั่งเงียบกริบอย่างประหม่า "ต่อไปนี้ การตัดสินใจทุกอย่างจะต้องผ่านผมเท่านั้น ไม่มีข้อยกเว้น ผมต้องการประสิทธิภาพและความรวดเร็ว ใครทำไม่ได้... ก็เตรียมตัวเก็บของได้เลย"
บรรยากาศในห้องประชุมตึงเครียดขึ้นกว่าเดิม เมขลาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่ตีรวนอยู่ในอก เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ หรือว่าเหตุการณ์ในอดีตนั้นได้เปลี่ยนเขาไปจริงๆ?
หลังจากการประชุมที่ยาวนานและเครียด เมขลาเดินออกจากห้องประชุมอย่างโซซัดโซเซ เธอพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่สบตากับภาคิน แต่โชคชะตาก็เล่นตลก เมื่อเธอหันหลังกำลังจะเดินจากไป เขาก็เอื้อมมือมาคว้าแขนเธอไว้แน่น
"คุณเมขลา" เสียงของเขาดังขึ้นข้างหูเธอ เย็นชาแต่แฝงไปด้วยความหมายที่เธออ่านไม่ออก
เมขลาสะดุ้งอีกครั้ง หันไปมองเขาด้วยความตกใจ "คุณภาคิน มีอะไรเหรอคะ?"
ภาคินปล่อยแขนเธอ แต่สายตาของเขายังคงตรึงอยู่ที่ใบหน้าของเธอ "ผมอยากจะเตือนคุณ... เรื่องรายงานฉบับนี้ ถ้ามีข้อผิดพลาดอีกครั้ง ผมไม่รับประกันว่าคุณจะยังทำงานที่นี่ได้"
เขาพูดจบก็เดินจากไป ทิ้งให้เมขลายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลทะลักออกมา เธอไม่เข้าใจ... ทำไมเขาถึงต้องทำแบบนี้? ทำไมเขาถึงต้องกลับมาเพื่อทำร้ายเธออีกครั้ง?
เธอเดินกลับมาที่โต๊ะทำงานของเธออย่างเหม่อลอย วางกระเป๋าลง นั่งลงบนเก้าอี้พลางก้มหน้ามองเอกสารบนโต๊ะที่ก่อนหน้านี้ดูเหมือนจะเป็นสิ่งเดียวที่สำคัญที่สุด แต่ตอนนี้... ทุกอย่างดูเลือนรางไปหมด
"เมขลา" เสียงคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง เธอเงยหน้าขึ้นมอง เป็น "แพรว" เพื่อนสนิทที่ทำงานอยู่ที่นี่เช่นกัน "เป็นอะไรไป? ดูซีดๆ นะ"
เมขลามองหน้าแพรว พยายามยิ้มให้กำลังใจ "เปล่า... แค่เหนื่อยๆ น่ะ"
แพรวขมวดคิ้ว "แน่ใจนะ? ตั้งแต่ท่านประธานคนใหม่มา... บรรยากาศในออฟฟิศก็อึมครึมไปหมดเลย นี่ท่านเล่นสั่งงานแบบไม่ให้พักเลยหรือไง?"
"ก็... ประมาณนั้นแหละ" เมขลาตอบอย่างเลี่ยงๆ เธอไม่สามารถเล่าเรื่องของภาคินให้แพรวฟังได้ ความลับนี้มันหนักอึ้งเกินกว่าจะแบกรับไว้คนเดียว
"แย่จัง" แพรวส่ายหัว "ฉันว่าท่านประธานคนใหม่นี่ดูน่ากลัวยังไงชอบกล... สายตาก็ดูเ***้ยมๆ เหมือนไม่ค่อยอยากจะสุงสิงกับใคร"
เมขลาพยักหน้าเห็นด้วย เธอเองก็รู้สึกแบบนั้น... แต่ลึกๆ แล้ว ในแววตาที่เย็นชาคู่นั้น เธอกลับมองเห็นบางสิ่งบางอย่างที่คุ้นเคย... บางสิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอปั่นป่วนอย่างประหลาด
เธอหยิบรูปถ่ายเก่าๆ ที่ซ่อนอยู่ในลิ้นชักออกมาดู เป็นรูปของเธอกับภาคินสมัยที่ยังเป็นนักศึกษา ภาพที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มและความสุข เธอค่อยๆ ลูบไล้ใบหน้าของเขาในภาพ ถอนหายใจยาว
"ทำไม... ทำไมถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้" เธอพึมพำกับตัวเอง
ขณะที่เธอกำลังจมอยู่กับห้วงอดีต เสียงเคาะประตูก็ทำให้เธอสะดุ้งอีกครั้ง เป็นเลขาส่วนตัวของภาคิน ยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งมาให้ "คุณภาคินให้มาค่ะ เป็นงานด่วนที่ต้องทำให้เสร็จภายในวันนี้"
เมขลาเปิดอ่านเนื้อหาในกระดาษ ความเย็นยะเยือกแล่นปราดไปทั่วร่าง นี่มัน... นี่มันเป็นงานที่เธอเคยทำร่วมกับภาคินเมื่อเจ็ดปีก่อน! เป็นโปรเจกต์ที่เธอรักและภาคภูมิใจมากที่สุด
เธอเงยหน้าขึ้นมองเลขาส่วนตัวด้วยความไม่เชื่อ "นี่... คุณแน่ใจเหรอว่าผมสั่งมาให้ดิฉันทำ?"
"ค่ะ คุณเมขลา คุณภาคินกำชับมาอย่างดีค่ะ ว่าต้องเป็นคุณเท่านั้นที่ทำได้" เลขาสาวตอบด้วยสีหน้าจริงจัง
เมขลาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ความรู้สึกสับสนและหวาดกลัวถาโถมเข้ามา เธอมองไปยังห้องทำงานของภาคินที่ปิดสนิท เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ... นี่คือการยื่นมือเข้ามาของภาคินอีกครั้ง และครั้งนี้... เขาไม่ได้กลับมาเพื่อรื้อฟื้นความทรงจำเก่าๆ แต่กลับมาเพื่อทวงคืนบางสิ่งบางอย่างที่เธอไม่เข้าใจ... หรือบางที... เขาอาจจะกลับมาเพื่อสั่งสอนเธอ?
กลับมาแก้แค้นรอยแผลเพื่อนสนิท
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก