ตอนที่ 6 — เกมแห่งอำนาจ

"คุณเมขลา โปรดนำเสนอแผนการตลาดฉบับร่างที่ผมให้คุณไปเมื่อวานนี้" เสียงของภาคินดังขึ้นอย่างเฉียบขาดในห้องประชุมขนาดเล็กที่ถูกจัดเตรียมไว้เป็นการส่วนตัว เมขลาสะดุ้งเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าเขาจะสั่งให้เธอพรีเซนต์แผนงานที่เขาเพิ่งจะมอบหมายให้เมื่อวานนี้เอง

เธอรวบรวมเอกสารอย่างรวดเร็ว พยายามข่มความรู้สึกประหม่าและสับสน สัปดาห์ที่ผ่านมาภายใต้การบริหารของภาคินนั้นเต็มไปด้วยความกดดัน เขาเหมือนจะคอยจับผิดเธออยู่ตลอดเวลา ‌ทุกคำสั่ง ทุกการกระทำของเขาเต็มไปด้วยความหมายแฝงที่เธอไม่เข้าใจ

"ค่ะ คุณภาคิน" เธอกล่าว พลางเปิดสไลด์นำเสนอ "แผนการตลาดฉบับนี้ เน้นการเจาะตลาดกลุ่มลูกค้าวัยรุ่น โดยใช้กลยุทธ์โซเชียลมีเดียเป็นหลัก..."

ขณะที่เธอกำลังอธิบายอย่างละเอียด ​ภาคินก็นั่งฟังอย่างเงียบงัน สายตาของเขาจ้องมองมาที่เธออย่างไม่กระพริบ ราวกับจะจับผิดทุกคำพูด ทุกการเคลื่อนไหวของเธอ

"ช้าไป" เขาแทรกขึ้นมาทันทีที่เธอหยุดพูด "คุณมั่นใจเหรอว่ากลุ่มลูกค้าวัยรุ่นจะตอบสนองกับภาพลักษณ์แบบนี้? ผมว่ามันดูเชยเกินไป"

เมขลาอึ้งไปเล็กน้อย "แต่... ‍จากการวิจัยตลาดล่าสุด..."

"การวิจัยตลาดของคุณมันโบราณไปแล้ว" ภาคินพูดตัดบท "ผมต้องการอะไรที่สดใหม่กว่านี้ อะไรที่มัน... ท้าทายกว่านี้"

เขาจงใจพูดคำว่า "ท้าทาย" เน้นเสียงหนัก ทำให้เมขลาอดคิดไปถึงความหมายแอบแฝงไม่ได้

"ดิฉัน... ‌ดิฉันจะลองปรับปรุงดูค่ะ" เธอตอบเสียงแผ่ว

"ดี" ภาคินพยักหน้า "แล้วงานเอกสารที่ผมให้คุณเมื่อวานนี้ล่ะ? คุณทำเสร็จหรือยัง?"

"กำลังจะทำค่ะ..." เมขลาตอบอย่างอึดอัด

"กำลังจะทำ?" ภาคินเลิกคิ้วสูง "ผมไม่ชอบคำว่า ‍'กำลังจะ' ผมต้องการผลลัพธ์ที่แน่นอน"

เขาจงใจใช้คำพูดที่กดดันเธอ สร้างความรู้สึกว่าเธอทำงานได้ไม่ดีพอ ทั้งๆ ที่เขาเพิ่งจะมอบหมายงานให้เธอเมื่อวานนี้เอง

"ค่ะ ดิฉันจะรีบทำให้เสร็จภายในวันนี้ค่ะ" เมขลาตอบอย่างมุ่งมั่น

ภาคินยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ดูเย้ยหยัน ​"ดี... ผมหวังว่าคุณจะไม่ทำให้ผมผิดหวังอีก"

หลังจากนั้น ภาคินก็เริ่มมอบหมายงานต่างๆ ให้เธออย่างไม่หยุดหย่อน ทั้งงานที่ดูจะง่ายๆ และงานที่ยากเกินความสามารถของเธอในเวลาอันสั้น เขาเหมือนจะทดสอบขีดจำกัดของเธออยู่ตลอดเวลา

บางครั้ง เขาก็เรียกเธอเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัว ​เพียงเพื่อจะถามคำถามง่ายๆ ที่เธอสามารถตอบได้โดยไม่ต้องเข้าพบ แต่เมื่อเธอเข้าไปในห้องทำงานของเขา เธอมักจะรู้สึกถึงบรรยากาศที่แตกต่างออกไป มันไม่ใช่แค่ห้องทำงาน แต่เป็นเหมือนสนามเด็กเล่นของเขา ที่เขาสามารถควบคุมทุกสิ่งทุกอย่างได้

"คุณเมขลา" ภาคินเอ่ยขึ้นขณะที่เมขลาจัดเอกสารบนโต๊ะของเขา ​"ผมเห็นว่าคุณยังไม่ได้ส่งรายงานการประเมินคู่แข่งที่ผมขอไปเมื่อสามวันก่อน"

"เอ่อ... ค่ะ ดิฉันกำลังจะส่งให้วันนี้ค่ะ พอดีมีงานอื่นเร่งด่วนเข้ามาแทรก" เมขลาตอบ พยายามอธิบาย

"งานอื่นเร่งด่วน?" ภาคินหัวเราะเบาๆ "หรือว่างานของผมมันไม่เร่งด่วนพอสำหรับคุณ?"

"ไม่ใช่ค่ะ คุณภาคิน ดิฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น" เมขลาเริ่มรู้สึกหงุดหงิด แต่ก็พยายามเก็บอาการ

"แล้วคุณหมายความว่ายังไง?" ภาคินก้าวเข้ามาใกล้เธอ "คุณกำลังจะบอกว่า งานของคุณสำคัญกว่างานของผม?"

"ไม่ค่ะ! ดิฉันไม่ได้คิดแบบนั้นเลย" เมขลาตอบเสียงดังขึ้น

"งั้นก็ทำมันให้เสร็จ" ภาคินพูดเสียงเย็นชา "ผมให้เวลาคุณถึงเย็นวันนี้ ถ้าไม่เสร็จ... คุณก็คงรู้ผล"

เมขลาเม้มปากแน่น เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกบีบคั้นจนแทบจะหายใจไม่ออก เธอรู้ว่าภาคินกำลังเล่นเกมอะไรบางอย่างกับเธอ เกมที่เขาเป็นผู้กำหนดกฎ และเธอเป็นเพียงเบี้ยตัวหนึ่งที่เขาจะเดินไปทางไหนก็ได้

เย็นวันนั้น เมขลาทำงานจนดึกดื่น เธอพยายามทำให้ดีที่สุด แม้จะรู้สึกเหนื่อยล้าและท้อแท้ก็ตาม เมื่อเธอส่งรายงานให้กับภาคิน เธอก็ได้รับคำตอบกลับมาเพียงสั้นๆ ว่า "ดี... แต่มันยังไม่ดีพอ"

วันแล้ววันเล่า ภาคินก็ยังคงใช้อำนาจของเขาคอยบงการชีวิตการทำงานของเมขลาอย่างมีเป้าหมาย ทุกคำสั่ง ทุกการกระทำของเขาเต็มไปด้วยความหมายแฝงที่เธอไม่เข้าใจ

เขาขอให้เธอไปดูงานที่ต่างจังหวัดโดยไม่มีเหตุผลอันสมควร เขาบังคับให้เธอเข้าร่วมประชุมที่เธอไม่เคยได้รับเชิญมาก่อน เขาจงใจมอบหมายงานที่ต้องใช้เวลานานและซับซ้อนให้กับเธอ ทั้งๆ ที่รู้ว่าเธอไม่สามารถทำเสร็จได้ทันเวลา

เมขลาเริ่มรู้สึกว่าเธอถูกเล่นงาน เธอพยายามปรึกษาแพรว แต่แพรวก็ทำได้เพียงแค่ให้กำลังใจ เพราะเธอเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมภาคินถึงทำแบบนี้กับเมขลา

"ฉันว่านะ... บางทีท่านประธานอาจจะอยากจะพิสูจน์อะไรบางอย่างกับเธอก็ได้" แพรวบอก "อาจจะอยากรู้ว่าเธอจะทำได้ดีแค่ไหน"

"แต่... มันดูเหมือนเขาจะอยากให้ฉันล้มเหลวมากกว่า" เมขลาถอนหายใจ "ทุกอย่างที่เขาทำ มันเหมือนจะบีบคั้นฉันไปเรื่อยๆ"

วันหนึ่ง ภาคินเรียกเมขลาเข้าไปในห้องทำงานของเขา เธอเดินเข้าไปด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้าและสับสน

"คุณเมขลา" ภาคินเริ่มพูด "ผมเห็นว่าคุณทำงานหนักมากในช่วงที่ผ่านมา"

เมขลาเงยหน้ามองเขาด้วยความประหลาดใจ "ค่ะ..."

"แต่คุณก็ยังทำได้ไม่ดีพอ" ภาคินพูดต่อ ทำให้ความหวังของเธอพังทลายลงอีกครั้ง

"ดิฉัน... ดิฉันพยายามอย่างเต็มที่แล้วค่ะ" เมขลาตอบเสียงสั่น

ภาคินยิ้มบางๆ "ผมรู้... แต่มันยังไม่พอ"

เขาเดินเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น ยื่นมือมาสัมผัสใบหน้าของเธออย่างอ่อนโยน เมขลาตกใจจนตัวแข็งทื่อ

"ผมรู้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่" ภาคินกระซิบข้างหูเธอ "คุณคิดว่าผมเกลียดคุณ คุณคิดว่าผมกลับมาเพื่อทำร้ายคุณ"

เมขลาพยักหน้าเบาๆ

"แต่คุณคิดผิด" ภาคินกล่าว "ผมไม่ได้เกลียดคุณ... ผมแค่... อยากจะให้คุณเข้าใจ"

"เข้าใจอะไรคะ?" เมขลาถามเสียงสั่น

"เข้าใจว่า... ความผิดพลาดในอดีต มันมีราคาที่ต้องจ่าย" ภาคินพูด ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธออย่างลึกซึ้ง "และราคาที่ต้องจ่าย... มันแพงกว่าที่คุณคิด"

เขาจ้องมองเธออย่างพินิจพิเคราะห์ ราวกับจะอ่านความคิดในใจเธอ

"และผม... ก็พร้อมที่จะจ่ายมัน" ภาคินพูด ก่อนจะโน้มตัวลงมา...