ตอนที่ 10 — ความลับที่ถูกซ่อนไว้ในเงาอดีต

"ทำไม...ทำไมใบหน้านั้นถึงได้เหมือนฉันขนาดนี้!" เสียงกระซิบที่สั่นเครือหลุดลอดออกจากริมฝีปากของภาคิน ขณะที่ดวงตาของเขาทอดมองไปยังกรอบรูปใบเก่าที่ถูกวางทิ้งไว้ในลิ้นชักลับของอัคนี ความสงสัยที่ก่อตัวขึ้นมาตลอดหลายสัปดาห์ ค่อยๆ ก่อร่างสร้างตัวเป็นเงาตะคุ่มที่น่าสะพรึงกลัว ยิ่งเขาขุดคุ้ย ยิ่งค้นหา ‌ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองกำลังเดินเข้าสู่เขาวงกตแห่งความลับที่ซับซ้อนจนยากจะหาทางออก

เจ็ดปีที่แล้ว...วันที่เขาจากไปอย่างไม่มีวันกลับ ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและรอยแผลที่ไม่มีวันจางหายในใจของเมขลา เขาคิดเสมอว่าเธอคงจะลืมเลือนเขาไปแล้ว หาใครสักคนมาเติมเต็มช่องว่างในหัวใจ และใช้ชีวิตต่อไปอย่างที่ควรจะเป็น แต่การกลับมาครั้งนี้ของเขา ไม่ใช่เพื่อจะกลับไปแก้ไขอดีต หรือเพื่อจะย้อนคืนวันเก่าๆ ​หากแต่เป็นการกลับมาเพื่อทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเชื่อว่าได้สูญเสียไป และเพื่อพิสูจน์ความจริงบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้รอยยิ้มเย็นชาของเขา

ภาคิน หรือที่ปัจจุบันรู้จักกันในนาม "อัคนี" ผู้บริหารหนุ่มหล่อเหลา เย็นชา และทรงอิทธิพล เขากลับมาสู่เมืองที่เคยเป็นบ้านเกิด ‍ด้วยจุดประสงค์เดียวคือการแก้แค้นเมขลา หญิงสาวที่เขาเคยรักสุดหัวใจ แต่กลับหักอกเขาอย่างโหดร้ายที่สุด ทว่า ยิ่งเวลาผ่านไป ยิ่งเขาได้ใกล้ชิดกับเมขลามากเท่าไหร่ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในใจของเขาก็ยิ่งสั่นคลอน การกระทำของเขามันมีเหตุผลอันใดกันแน่? ‌หรือว่าภายใต้ความแค้นที่เขาพยายามสร้างขึ้นมานั้น ยังมีบางสิ่งที่เขาเองก็ยังไม่เข้าใจ?

วันนี้ ภาคินกำลังรื้อค้นห้องทำงานของอัคนีอย่างละเอียด เขาเชื่อว่าต้องมีบางอย่างที่อัคนีพยายามซ่อนไว้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่เขาบังเอิญได้ยินบทสนทนาบางส่วนระหว่างเมขลากับเพื่อนสนิทของเธอ ที่พูดถึง "น้องอัคนี" ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและกังวลใจ ‍คำว่า "น้องอัคนี" มันสะกิดความรู้สึกบางอย่างในใจของภาคินอย่างรุนแรง ไม่ใช่แค่ชื่อที่บังเอิญเหมือนเขา แต่เป็นน้ำเสียง แววตา และท่าทีของเมขลาที่เมื่อเอ่ยถึง "น้องอัคนี" ​มันกลับแตกต่างจากเวลาที่เธอเผชิญหน้ากับ "อัคนี" ผู้บริหารหนุ่มอย่างสิ้นเชิง

เขาเปิดลิ้นชักทุกอันอย่างระมัดระวัง มือที่สวมถุงมือยางสีขาวสะอาด ค่อยๆ รื้อค้นเอกสารเก่าๆ กล่องเก็บของต่างๆ จนกระทั่งนิ้วของเขาสัมผัสเข้ากับวัตถุแข็งๆ ​ที่ซ่อนอยู่ใต้กองเอกสาร มันคือกล่องไม้เล็กๆ สีดำสนิท ดูเก่าแก่และมีร่องรอยการใช้งานมานาน ภาคินค่อยๆ เปิดมันออก เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ภายใน...

ภาพถ่ายเก่าหลายใบเรียงรายอยู่ภายในกล่อง แต่ละใบล้วนมีอายุหลายปี ​ภาพแรกที่ปรากฏต่อสายตาของเขาคือภาพของเมขลา เธอยิ้มแย้มสดใสในชุดนักศึกษา ใบหน้าของเธอเปล่งประกายด้วยความสุขที่ภาคินคุ้นเคย แต่สิ่งที่ทำให้เขาแทบหยุดหายใจ คือภาพถัดไป...

มันคือภาพเด็กชายคนหนึ่ง ใบหน้าของเด็กชายคนนั้น... แม้จะยังเด็ก แต่เค้าโครงใบหน้า ดวงตา จมูก และริมฝีปาก มันช่างเหมือนกับเขาเหลือเกิน! มันเหมือนกับภาพสะท้อนของตัวเองในวัยเด็กอย่างไม่มีผิดเพี้ยน ภาคินหยิบภาพนั้นขึ้นมา มือของเขาสั่นระริก เขาจ้องมองใบหน้าของเด็กชายในภาพ ราวกับจะทะลวงเข้าไปในอดีต เพื่อหาคำตอบที่เขาตามหามาตลอด

"เป็นไปไม่ได้..." เขาพึมพำ เสียงแหบพร่า "เด็กคนนี้... ใครกัน?"

เขารื้อค้นต่อไป ภาพแล้วภาพเล่า ภาพของเมขลาในวัยต่างๆ ภาพของครอบครัวของเธอ แต่ไม่มีภาพของเด็กชายคนนี้ปรากฏอยู่เลย จนกระทั่งเขาหยิบภาพสุดท้ายขึ้นมา ภาพนั้นเป็นภาพถ่ายที่ดูเหมือนจะถูกถ่ายในงานวันเกิด ภาพของเมขลากำลังอุ้มเด็กชายคนเดิมที่เขาเห็นในภาพก่อนหน้าอยู่บนตัก ใบหน้าของเมขลาดูมีความสุขอย่างแท้จริง และเด็กชายก็กอดเธอแน่น

"น้องอัคนี..." ชื่อนั้นแว่วเข้ามาในหัวของภาคินอีกครั้ง ยิ่งมองภาพนี้ ยิ่งรู้สึกว่าความเชื่อมโยงระหว่างเขากับเด็กชายคนนี้มันยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

เขาจำได้ว่าเมื่อเจ็ดปีก่อน เมขลาเคยบอกว่าเธอมีน้องชายคนเดียวที่เธอรักมาก แต่เธอไม่เคยพูดถึงเขาเลยหลังจากที่เขาจากไป มันเป็นความลับที่เธอเก็บงำไว้เสมอ

"น้องอัคนี..." ภาคินทวนคำอีกครั้ง คราวนี้เสียงของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและความไม่เชื่อ "หรือว่า... หรือว่าเด็กคนนี้คือ...?"

หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะทะลุออกมาจากอก ภาพเด็กชายคนนั้น ดวงตาที่เหมือนของเขา รอยยิ้มที่คล้ายคลึง... มันไม่ใช่แค่ความบังเอิญ มันต้องมีอะไรมากกว่านั้น

ภาคินรีบปิดกล่องไม้เก็บเข้าที่เดิมอย่างรวดเร็ว เขาต้องหาคำตอบให้ได้ เขาไม่สามารถปล่อยให้ความสงสัยนี้กัดกินใจเขาต่อไปได้อีก การกลับมาของเขาครั้งนี้ ไม่ใช่แค่การแก้แค้นอีกต่อไปแล้ว มันกลายเป็นภารกิจที่สำคัญกว่านั้นมาก

เขาเดินออกจากห้องทำงานของอัคนีด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยคำถามมากมาย ภาพเด็กชายในรูปถ่ายยังคงติดตาเขาอยู่ ราวกับจะเป็นเงาตามติด ยิ่งเขารู้สึกว่าเมขลาคือคนที่เขาต้องแก้แค้นมากเท่าไหร่ ความจริงเบื้องหลังใบหน้าเด็กน้อยในรูปถ่ายนั้น ก็ยิ่งดึงดูดเขาให้เข้าไปค้นหามากขึ้นเท่านั้น

"ฉันจะต้องรู้ให้ได้... ว่าเด็กคนนั้นคือใคร และมีความเกี่ยวข้องอะไรกับเธอ... กับฉัน!" ภาคินประกาศกร้าวในใจ ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความมุ่งมั่น ก่อนจะก้าวออกไปสู่ความมืดมิดของค่ำคืน โดยไม่รู้เลยว่าความจริงที่เขากำลังจะค้นพบนั้น จะพลิกผันทุกอย่างที่เขาเคยเชื่อมาตลอดชีวิต