ตอนที่ 13 — ปริศนาที่คลี่คลาย ใครคือเงาในอดีต

“ถ้าคุณคิดว่าผมจะยอมให้คุณทำทุกอย่างตามใจชอบ โดยไม่หาคำตอบให้ตัวเอง… คุณคิดผิดแล้ว” เสียงเย็นชาของภาคินดังขึ้น ก้องอยู่ในห้องทำงานที่เงียบสงัด สายตาคมกริบจับจ้องไปยังภาพถ่ายเก่าๆ ที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะทำงาน เขาปัดแก้วกาแฟเย็นที่พร่องไปครึ่งหนึ่งให้เคลื่อนไปด้านข้าง ‌มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ไม่มีความรู้สึกยินดีเจือปนอยู่เลยสักนิด

เจ็ดปี… เวลาที่นานพอจะทำให้บาดแผลจางหายไปในความทรงจำของคนทั่วไป แต่สำหรับเขา มันกลับเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้ ทุกรายละเอียด ทุกความเจ็บปวด ทุกคำโกหก มันฝังแน่นเหมือนรอยสักที่ไม่อาจลบเลือน ​การกลับมาครั้งนี้ไม่ใช่แค่การทวงคืนสิ่งที่เสียไป แต่มันคือการตามหาความจริงที่ถูกซุกซ่อนไว้ภายใต้พายุแห่งความเข้าใจผิด

เอกสารที่เขาได้มาจากแหล่งข่าวที่ไว้ใจได้… เป็นเพียงเศษเสี้ยวของความจริง มันบ่งชี้ถึงการเคลื่อนไหวบางอย่างที่ซับซ้อนกว่าที่เขาเคยคิด มีมือที่สามเข้ามาเกี่ยวข้อง มีใครบางคนกำลังชักใยอยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับเขากับเมขลา

ภาคินลากสายตาไปตามรูปภาพในกรอบแต่ละใบ ใบหนึ่งเป็นรูปเขาและเมขลาในวันรับปริญญา รอยยิ้มสดใสของทั้งคู่ตัดกับความหม่นหมองในปัจจุบันอย่างสิ้นเชิง ‍อีกใบเป็นรูปเมขลาที่ดูมีความสุขอยู่กับเด็กน้อยคนหนึ่ง… อัคนี เขาเคยคิดว่ามันคือหลักฐานของการทรยศหักหลัง แต่ตอนนี้… ความคิดนั้นเริ่มสั่นคลอน

"ใครกันแน่ที่ต้องการเห็นเราแตกสลาย?" เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าเล็กน้อย มือหนายกขึ้นลูบไล้กรอบรูปของเมขลาเบาๆ ‌เขาจำรอยยิ้มนั้นได้ดี รอยยิ้มที่เคยทำให้หัวใจเขาอบอุ่นที่สุดในโลก

ข้อมูลที่เขาได้มาไม่ใช่มาจากแหล่งเดียว มันมาจากหลายทาง… บางส่วนมาจากคนใกล้ชิดของเมขลา บางส่วนมาจากคนในวงการธุรกิจที่เคยมีความขัดแย้งกับครอบครัวเธอ และที่น่าสนใจที่สุด… คือข้อมูลที่มาจากภายในองค์กรของเขาเอง

"คุณนที… ผู้จัดการฝ่ายการเงิน… ‍คนที่คุณพ่อของเมขลาไว้ใจที่สุด?" ภาคินขมวดคิ้ว เขาจำได้ว่านทีเป็นคนเงียบๆ สุภาพ และดูจะมีความจงรักภักดีต่อครอบครัวของเมขลาอย่างมาก แต่ถ้าข้อมูลนี้เป็นจริง… ชายผู้นี้อาจเป็นกุญแจสำคัญ

ภาคินเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราว เขาจำได้ว่าก่อนที่เขาจะหายตัวไป ​มีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในบริษัทของพ่อเมขลา มีการกู้ยืมเงินจำนวนมหาศาล และมีข้อตกลงทางธุรกิจที่ดูเหมือนจะเอื้อประโยชน์ต่อบุคคลภายนอกมากกว่า… ใครคือผู้ที่ได้รับประโยชน์สูงสุดจากการล่มสลายของธุรกิจครอบครัวเธอ?

"คุณนที… คุณมีอะไรปิดบังผม?" ภาคินกดโทรศัพท์หาเลขาฯ ส่วนตัว

"คุณภาคินครับ มีอะไรรึเปล่าครับ?" ​เสียงของลูกน้องที่เขาเพิ่งตั้งขึ้นมาตอบรับอย่างรวดเร็ว

"ตรวจสอบประวัติทางการเงินและทรัพย์สินของคุณนที ผู้จัดการฝ่ายการเงินของบริษัทวรากร… ตรวจสอบให้ละเอียดที่สุดเท่าที่จะทำได้ และหาข้อมูลความเชื่อมโยงระหว่างเขากับบริษัทคู่แข่งที่เรากำลังจะเข้าซื้อกิจการ" ภาคินออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด

เขารู้สึกได้ถึงคลื่นแห่งความโกรธที่เริ่มก่อตัวขึ้นภายใน มันไม่ใช่แค่ความโกรธที่ถูกหลอกลวง แต่มันคือความโกรธที่เห็นคนที่ไว้ใจถูกใช้เป็นเครื่องมือ และความโกรธที่เห็นคนที่รักต้องแบกรับความเจ็บปวดจากน้ำมือของคนใกล้ตัว

ข้อมูลการเงินของคุณนทีปรากฏขึ้นบนหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างรวดเร็ว… ​ตัวเลขมหาศาลที่ไหลเข้าออกบัญชีส่วนตัวของเขา การซื้อขายหุ้นปริศนา การลงทุนในบริษัทนอกอาณาเขตที่ไม่มีใครเคยได้ยินชื่อ… และที่น่าตกใจที่สุดคือ… ชื่อบริษัทเหล่านั้น… มีความเชื่อมโยงอย่างมีนัยสำคัญกับบริษัทที่กำลังจะถูกภาคินเข้าซื้อกิจการ

"นี่มัน… ไม่ใช่แค่การฉ้อโกง… แต่มันคือการหักหลังที่ซับซ้อน" ภาคินกัดฟัน เขาค่อยๆไล่เรียงเส้นทางของเงิน… เงินที่ถูกยักยอกไปจากบริษัทของพ่อเมขลา… เงินที่ถูกนำไปลงทุนในธุรกิจที่กำลังจะตกเป็นของเขา… และเงินที่ดูเหมือนจะถูกส่งต่อไปยังใครบางคน… ใครกันแน่?

ภาคินกวาดสายตาไปยังข้อมูลที่ซับซ้อนเบื้องหน้า ความจริงกำลังค่อยๆปรากฏขึ้นช้าๆ เหมือนหมอกที่กำลังจางหายไป… เขามองไปยังรูปของเมขลาอีกครั้ง… ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเศร้าหมองในอดีต… เขาเคยโทษเธอ… เคยเกลียดเธอ… แต่ถ้าความจริงที่กำลังจะเปิดเผยนี้เป็นอย่างที่เขากำลังคิด… บางที… เขาอาจจะเข้าใจผิดเธอมาตลอด

"เมขลา… คุณต้องรอผมอีกหน่อยนะ… ผมกำลังจะหาคำตอบให้เรา" เขาพึมพำ เสียงของเขาแผ่วเบา แต่แฝงไปด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า

ภาคินลุกขึ้นยืน เขาเดินไปที่หน้าต่างห้องทำงาน มองออกไปยังทิวทัศน์เมืองยามค่ำคืนที่ส่องประกายแสงไฟระยิบระยับ เขาได้เบาะแสสำคัญแล้ว… คนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด… กำลังจะถูกเปิดโปง

แต่… การเปิดโปงครั้งนี้… จะต้องมีราคาที่ต้องจ่าย… เขาจะต้องใช้สิ่งที่เธอไม่เคยคาดคิด… ใช้สิ่งที่เธอปกป้องมาตลอด… เพื่อให้ความจริงทั้งหมดปรากฏ…

เขาหันกลับมามองที่โต๊ะทำงาน เห็นรูปของอัคนี… ดวงตาของเด็กน้อยที่มองมายังเขา… มันทำให้หัวใจของภาคินบีบรัดอย่างบอกไม่ถูก…

"อัคนี… ลูกพ่อ… พ่อกำลังจะไปหา… หาความจริง… และหาทางที่จะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น"

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา นิ้วเรียวยาวกดเบอร์โทรศัพท์ที่คุ้นเคย… "คุณเมขลา… ผมมีเรื่องจะคุยด้วย… เรื่องสำคัญมาก"

เสียงเย็นเยียบของเขาดังขึ้นท่ามกลางความมืด… และเขารู้ดีว่า… การสนทนาครั้งนี้… จะเป็นจุดเริ่มต้นของหายนะ… หรือ… อาจจะเป็น… จุดเริ่มต้นของความหวัง…

ภาคินกวาดสายตาไปยังกองเอกสารที่วางซ้อนกันอย่างยุ่งเหยิง ใบหน้าของเขาฉายแววครุ่นคิดอย่างหนัก ก่อนจะหยิบเอกสารบางส่วนที่เขาเพิ่งได้มา มาดูอย่างละเอียดอีกครั้ง รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก… มันเป็นรอยยิ้มของคนที่กำลังจะคว้าชัยชนะ…

"นที… นายคิดว่านายซ่อนมันได้ตลอดไปอย่างนั้นเหรอ?" เขาพึมพำเบาๆ

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเบอร์ของลูกน้องคนสนิท

"เตรียมคนไว้… พรุ่งนี้เราจะไปเยี่ยมคุณนที… ที่บ้านของเขา"

ภาคินวางโทรศัพท์ลง ความมืดรอบตัวดูเหมือนจะยิ่งหนาแน่นขึ้น… แต่ในใจของเขากลับสว่างไสวไปด้วยความหวัง… ความหวังที่จะได้รู้ความจริง… และแก้แค้นคนที่ทำลายชีวิตเขา…

เขาเหลือบไปเห็นรูปอัคนีอีกครั้ง… ภาพของเด็กน้อยที่เขาไม่เคยคิดว่าเป็นลูก… มันยังคงเป็นปริศนาที่สำคัญที่สุด… แต่เขารู้ดีว่า… ความจริงทั้งหมด… กำลังจะถูกเปิดเผย… ในอีกไม่นาน…

เขาเดินไปที่หน้าต่างอีกครั้ง มองออกไปยังแสงไฟในเมืองที่ส่องประกาย… เขาจะทำทุกอย่าง… เพื่อเมขลา… เพื่ออัคนี… และเพื่อตัวเอง…

"รอผมนะ… เมขลา"

เขาหลับตาลง… หายใจเข้าลึกๆ… และปล่อยให้ความมุ่งมั่นอันแรงกล้า… นำพาเขาไปสู่บทต่อไป…