ตอนที่ 7 — ความหวังและความกลัว

"อย่าทำอะไรที่อาจจะทำให้ฉันเสียใจไปมากกว่านี้อีกเลย ภาคิน" เสียงของนรีสั่นเครือ ยามเมื่อภาคินก้าวเข้ามาในห้องนอนที่เธอใช้เป็นที่พักพิงในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา ใบหน้าคมคายที่เคยเย็นชาราวกับน้ำแข็ง กำลังถูกฉายแสงสะท้อนจากโคมไฟข้างเตียง ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยอำนาจและไร้ความปราณี บัดนี้กลับฉายแววบางอย่างที่ทำให้นรีรู้สึกสับสนปนเปไปกับความหวาดระแวงที่มีอยู่เต็มเปี่ยม

ไม่กี่สัปดาห์ก่อนวันกำหนดคลอด ‌ความเปลี่ยนแปลงของภาคินก็เริ่มปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน เขาไม่ได้มาหาเธอด้วยความต้องการทางกายอีกต่อไป หากแต่การมาแต่ละครั้งเต็มไปด้วยคำถามที่เต็มไปด้วยความห่วงใยที่แฝงเร้น ชายหนุ่มเคยสั่งให้คนสนิทจัดหาอาหารที่ดีต่อสุขภาพมาให้เธอทุกมื้อ พยายามควบคุมการทำงานของเธอไม่ให้หักโหมเกินไป ถึงขั้นสั่งห้ามไม่ให้เธอออกไปไหนโดยไม่มีคนคุ้มกัน แต่ถึงกระนั้น นรีก็ไม่เคยคลายความระแวงในตัวเขาลงได้เลย ​แม้แต่น้อย

"ฉันแค่อยากจะรู้ว่าคุณเป็นอย่างไรบ้าง" ภาคินเอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตาของเขากลับไม่เรียบเหมือนคำพูด นรีเห็นเงาสะท้อนของความกังวลในดวงตาสีดำขลับคู่นั้น แววตาที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน แววตาที่ทำให้เธออดสงสัยไม่ได้ว่าภายใต้เปลือกนอกอันแข็งกร้าวและเย็นชาของเขา ยังมีสิ่งอื่นซ่อนอยู่หรือไม่

"ฉันสบายดีค่ะ" นรีตอบ ‍พยายามกลั้นน้ำเสียงไม่ให้สั่น เธอผละตัวไปอีกด้านของเตียง เว้นระยะห่างระหว่างเธอและเขาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทุกครั้งที่ภาคินเข้ามาใกล้ มันเหมือนมีกระแสไฟฟ้าที่มองไม่เห็นแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของเธอ ความรู้สึกที่ผสมปนเประหว่างความกลัว ความขยะแขยง และ… ‌สิ่งอื่นที่เธอไม่อยากยอมรับ

"สบายดีจริงๆ หรือ" ภาคินถาม เขาถอยกลับมาหนึ่งก้าว ยืนกอดอกมองร่างบางที่กำลังตั้งครรภ์อย่างอ่อนแรง "คุณดูซีดเซียวไปนะ หมอบอกว่าอย่างไรบ้าง"

นรีเม้มปากแน่น เธอไม่เคยคิดว่าภาคินจะใส่ใจในรายละเอียดเล็กๆ ‍น้อยๆ เหล่านี้มากขนาดนี้ เขาตามติดทุกความเคลื่อนไหวของเธอ รู้กระทั่งว่าเธอทานอะไรไปบ้างในแต่ละวัน และสั่งห้ามไม่ให้เธอทานอาหารบางอย่างที่ไม่ดีต่อสุขภาพ เขาทำราวกับว่าเธอคือสมบัติล้ำค่าที่ต้องทะนุถนอม ทั้งที่ความจริงแล้ว… เขาคือคนที่ทำลายชีวิตเธอ

"คุณไม่จำเป็นต้องมาสนใจเรื่องของฉันหรอกค่ะ" ​นรีตอบเสียงเย็นชา เธอกำหมัดแน่น พยายามระงับความโกรธที่ตีรวนอยู่ในอก "คุณทำในสิ่งที่อยากทำไปแล้ว ตอนนี้ฉันก็แค่… รอเวลาให้ทุกอย่างจบลง"

ภาคินถอนหายใจออกมาเบาๆ เสียงนั้นเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า "นรี… ​ผมรู้ว่าคุณโกรธผม"

"โกรธ?" นรีหัวเราะเสียงแห้ง "คำว่าโกรธมันน้อยเกินไปค่ะ ภาคิน คุณพรากทุกอย่างไปจากฉัน คุณทำให้ฉันกลายเป็นคนแบบนี้ แล้วตอนนี้คุณจะมาทำเป็นห่วงเป็นใยอะไร ฉันไม่ต้องการมัน"

เธอหันหน้าหนีไปอีกทาง ​ปล่อยให้น้ำตาไหลรินอาบแก้ม ความรู้สึกทั้งหมดถาโถมเข้ามาพร้อมกัน ความเจ็บปวดจากการถูกทอดทิ้ง ความอ้างว้างจากการต้องเผชิญหน้ากับทุกสิ่งเพียงลำพัง และความหวาดกลัวต่ออนาคตที่ไม่แน่นอน

"ผมไม่ได้มาขอให้คุณให้อภัย" ภาคินพูดเสียงทุ้มต่ำ เขาก้าวเข้ามาใกล้อีกครั้ง นรีสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากร่างของเขา แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้ผละหนีไปไหน "ผมแค่… อยากให้คุณรู้ว่าผมไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้"

"แล้วคุณอยากให้มันเป็นแบบไหน" นรีถาม เธอหันกลับมามองหน้าเขา ใบหน้าของเธอเปื้อนน้ำตา แต่แววตาเต็มไปด้วยความท้าทาย "คุณอยากให้ฉันลืมทุกอย่าง แล้วกลับไปเป็น 'นรี' คนเดิมที่เคยหลงรักผู้ชายอย่างคุณงั้นเหรอ"

ภาคินนิ่งอึ้งไป เขาไม่เคยเห็นนรีในมุมที่แข็งกร้าวขนาดนี้มาก่อน หญิงสาวผู้บริสุทธิ์และอ่อนโยนที่เขาเคยพบเจอในคืนนั้น บัดนี้ได้กลายเป็นผู้หญิงที่เต็มไปด้วยบาดแผล แต่ก็ยังคงมีความเข้มแข็งซ่อนอยู่

"ผม… ผมไม่รู้" ภาคินยอมรับ เขาเกาผมอย่างหงุดหงิด "แต่ผมรู้ว่าผมไม่อยากเห็นคุณต้องทุกข์ทรมานแบบนี้"

"คุณไม่ได้เห็นความทุกข์ทรมานของฉันหรอกภาคิน" นรีพูดเสียงเบาลง "คุณเห็นเพียงแค่ร่างกายที่กำลังจะให้กำเนิดลูกของคุณ คุณเห็นเพียงแค่ 'ผลลัพธ์' ของความผิดพลาดของคุณ แต่คุณไม่เคยเห็น 'ความเจ็บปวด' ที่ฉันต้องแบกรับมาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา"

เธอแตะที่ท้องน้อยของตัวเองอย่างแผ่วเบา ความรู้สึกรักลูกที่กำลังจะเกิดมา คือสิ่งเดียวที่หล่อเลี้ยงให้เธอมีชีวิตอยู่ต่อไป แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็กลัวเหลือเกินว่าลูกของเธอจะต้องเติบโตมาในโลกที่โหดร้ายนี้ โลกที่ถูกสร้างขึ้นโดยผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ

"ผมจะรับผิดชอบทุกอย่าง" ภาคินพูดเสียงหนักแน่น "ผมจะดูแลคุณและลูกให้ดีที่สุด"

"รับผิดชอบ?" นรีหัวเราะอีกครั้ง "คุณจะรับผิดชอบอะไรได้บ้าง ภาคิน คุณสามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขทุกอย่างได้ไหม คุณสามารถลบล้างความเจ็บปวดที่ฉันต้องเจอได้ไหม คุณสามารถทำให้ฉันเชื่อใจคุณได้อีกครั้งงั้นเหรอ"

เธอส่ายหน้าช้าๆ "ฉันไม่ต้องการอะไรจากคุณทั้งนั้น สิ่งเดียวที่ฉันต้องการคือ… ปล่อยฉันไป"

ภาคินก้าวถอยหลังไปอีกครั้ง เขาหลุบตาลงมองพื้น ราวกับกำลังต่อสู้กับอารมณ์บางอย่างภายในใจ "ผมทำไม่ได้"

"ทำไมคุณจะทำไม่ได้" นรีถาม

"เพราะ… ผมไม่อยากทำ" ภาคินตอบ ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของนรีอีกครั้ง คราวนี้เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่นรีไม่เคยเห็นมาก่อน "ผมไม่อยากปล่อยคุณไป… ผมไม่อยากให้ลูกของผมต้องเติบโตมาโดยไม่มีพ่อ"

นรีจ้องมองภาคินด้วยความตกตะลึง คำพูดของเขาทำให้โลกทั้งใบของเธอหมุนคว้าง เธอไม่แน่ใจว่ากำลังได้ยินอะไรอยู่กันแน่ ความรู้สึกที่เคยแน่นิ่งอยู่ภายในอก กำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง มันเป็นความรู้สึกที่ผสมปนเประหว่างความหวัง… และความหวาดกลัวที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม

"คุณ… คุณพูดจริงหรือ" นรีถาม เสียงของเธอแทบจะกระซิบ

ภาคินพยักหน้าช้าๆ "จริง"

เขาเดินเข้ามาใกล้เตียงอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้พยายามแตะต้องตัวเธอ หากแต่ยื่นมือออกมา แล้ววางไว้เหนือท้องของเธออย่างแผ่วเบา นรีสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากฝ่ามือของเขา ราวกับเป็นสัญญาณบางอย่างที่บอกให้เธอรู้ว่า… โลกของเธอกำลังจะเปลี่ยนแปลงไปอีกครั้ง

"ผมจะอยู่ที่นี่" ภาคินกล่าวเสียงทุ้ม "ผมจะดูแลคุณ… จนกว่าลูกของเราจะลืมตาดูโลก"

นรีมองมือของเขาที่วางอยู่บนท้องของเธอ พลางมองใบหน้าของภาคินที่เต็มไปด้วยความตั้งใจ เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อเขาดีหรือไม่ ความหวังริบหรี่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ แต่ในขณะเดียวกัน ความหวาดระแวงที่ฝังลึกก็ยังคงกัดกินอยู่ภายใน

"แล้วหลังจากนั้นล่ะ" นรีถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ

ภาคินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบเสียงหนักแน่น "หลังจากนั้น… เราค่อยว่ากัน"

คำตอบนั้นทำให้หัวใจของนรีเต้นแรงขึ้น มันเหมือนกับการถูกโยนเข้าไปในวงกตที่เต็มไปด้วยปริศนาอีกครั้ง เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร เธอไม่รู้ว่าความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจของภาคินนั้นเป็นความจริงหรือไม่ หรือเป็นเพียงแค่ความรู้สึกผิดชั่วคราว

ขณะที่ภาคินกำลังจะก้าวถอยหลังไปนั้นเอง นรีก็รู้สึกถึงการเคลื่อนไหวภายในท้องของเธอ เด็กน้อยที่กำลังจะเกิดมา เหมือนกำลังตอบสนองต่อบทสนทนาของผู้เป็นพ่อเป็นแม่

"เขา… ดิ้นค่ะ" นรีพูดเสียงสั่น น้ำตาเริ่มไหลอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นน้ำตาแห่งความรู้สึกที่หลากหลาย

ภาคินรีบก้มลงมองท้องของนรีอย่างรวดเร็ว ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น เมื่อเขาเห็นการเคลื่อนไหวที่ชัดเจนภายใต้เนื้อผ้าบางๆ นั้น

"เขา… รู้สึกได้" ภาคินพึมพำ เขาเงยหน้าขึ้นมามองหน้านรี หัวใจของเขากำลังเต้นแรงด้วยความรู้สึกที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน

ขณะที่ทั้งสองกำลังจ้องมองกันด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย เสียงโทรศัพท์มือถือของภาคินก็ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทำลายบรรยากาศอันเปราะบางที่กำลังก่อตัวขึ้น

ภาคินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เมื่อเห็นชื่อผู้โทรเข้า ใบหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม เขาเหลือบมองนรีเพียงครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินออกไปนอกห้องเพื่อรับสาย

นรีมองตามแผ่นหลังของภาคินไปด้วยความสงสัย เธอไม่รู้ว่าใครโทรมา แต่สีหน้าของเขาบอกให้รู้ว่ามันต้องเป็นเรื่องสำคัญ การปรากฏตัวของเขาในคืนนี้ มันเหมือนพายุที่พัดเข้ามาในชีวิตที่สงบนิ่งของเธอ แล้วทิ้งไว้เพียงความสับสนและคำถามมากมาย

เมื่อภาคินเดินกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง สีหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความไม่สบายใจ "ผมต้องไปข้างนอกสักครู่"

"ไปไหนคะ" นรีถามอย่างกังวล

"ธุระด่วน" ภาคินตอบเสียงห้วน เขาหันไปมองนรีอีกครั้ง "คุณอยู่คนเดียวได้นะ"

นรีพยักหน้าช้าๆ เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะห้ามเขาได้อีกแล้ว "ค่ะ"

ภาคินหันหลังเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้นรีอยู่ตามลำพังกับความรู้สึกที่ตีรวนไปหมด เธอไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เขาจะกลับมา หรือเรื่องที่เขาต้องไปทำนั้นมันเร่งด่วนถึงขนาดไหน

แสงไฟในห้องสลัวลงเมื่อเมฆครึ้มบังแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามา นรีมองออกไปนอกหน้าต่าง พลางลูบท้องของตัวเองเบาๆ ความหวังและความกลัวยังคงต่อสู้กันอยู่ในใจของเธอ ตลอดคืนที่ยาวนาน…