เสียงร้องของทารกที่ดังขึ้นมากลางดึก เป็นสัญญาณเตือนภัยที่แหลมคมยิ่งกว่าเสียงปืนใดๆ นรีสะดุ้งตื่น ลืมตาขึ้นมาในความมืด สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่คืบคลานเข้ามาในห้องนอนเล็กๆ ของเธอ แสงจันทร์ที่ลอดผ่านผ้าม่านบางๆ ฉายให้เห็นเงาตะคุ่มเคลื่อนไหวอยู่ที่มุมห้อง หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก หญิงสาวรีบประคองลูกน้อยในอ้อมแขนให้แน่นขึ้น เธอรู้ดีว่าคืนนี้อันตรายกว่าทุกคืนที่ผ่านมา
"ใครน่ะ! ออกไปเดี๋ยวนี้!" นรีตะโกนเสียงสั่น แต่เสียงของเธอกลับถูกกลืนหายไปกับความเงียบที่ปกคลุมรอบกาย มีเสียงฝีเท้าหนักๆ ดังเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนกระทั่งร่างสูงใหญ่ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอภายใต้แสงสลัวนั้น ดวงตาของเขาคมกริบราวกับสัตว์ป่าที่กำลังจ้องเหยื่อ นรีเบิกตากว้างเมื่อจำใบหน้านั้นได้... ภาคิน!
"นรี..." เสียงทุ้มต่ำของเขาเต็มไปด้วยความตึงเครียด "อย่าขยับ"
แต่คำเตือนนั้นช้าเกินไป ร่างเงาอีกร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาจากด้านข้าง นรีได้ยินเพียงเสียงลมหวีดหวิว และมีดที่ส่องประกายวูบหนึ่งก่อนที่ภาคินจะผลักเธอออกไปอย่างแรง
"หลบไป!" ภาคินตะโกน เสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว เขาเบี่ยงตัวหลบคมมีดที่เฉี่ยวผ่านอากาศมาอย่างหวุดหวิด ก่อนจะชกสวนกลับไปอย่างรวดเร็ว ร่างเงาอีกร่างล้มลงไปกองกับพื้น นรีที่พยายามตั้งหลักได้ มองเห็นภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง
"คุณ... คุณมาทำอะไรที่นี่?" นรีถามเสียงแหบพร่า พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง
ภาคินหันมามองเธอแวบหนึ่ง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ซ่อนเร้น แต่กลับถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาอย่างรวดเร็ว "ฉันมาเพื่อความปลอดภัยของคุณ"
"ความปลอดภัย? คุณเป็นคนพาฉันมาอยู่ในอันตรายต่างหาก!" นรีสวนกลับด้วยความเจ็บปวดที่ยังคงฝังลึกในใจ "คุณทิ้งฉันไป... แล้วตอนนี้คุณจะมาทำเป็นห่วงฉันทำไม?"
ภาคินกัดกรามแน่น คำพูดของเธอเหมือนมีดกรีดลงไปในใจ เขาไม่สามารถอธิบายอะไรได้ในตอนนี้ ทุกอย่างมันซับซ้อนเกินกว่าจะพูดออกมาได้ง่ายๆ
"ใครมันส่งแกมา?" ภาคินหันไปถามร่างที่นอนอยู่บนพื้น เสียงของเขาเย็นเยียบจนน่าขนลุก ชายคนนั้นมีท่าทีหวาดกลัว แต่ก็ยังคงกัดฟันแน่น ไม่ยอมปริปาก
"บอกมาซะ ไม่งั้นแกจะไม่ได้ตายดี" ภาคินเดินเข้าไปใกล้ขึ้น มือข้างหนึ่งยกปืนขึ้นเล็งไปที่ขมับของชายคนนั้น
"อย่า... อย่าทำอะไรผมเลยครับ!" ชายคนนั้นร้องขอชีวิต "ผม... ผมแค่รับคำสั่งมา"
"คำสั่งจากใคร?" ภาคินถามย้ำ
"ผม... ผมไม่รู้ชื่อครับ เขาบอกให้มาสั่งสอนคุณผู้หญิง... เพราะ... เพราะเรื่องเมื่อก่อน..." ชายคนนั้นพูดตะกุกตะกัก
"เรื่องเมื่อก่อน?" นรีที่ยืนฟังอยู่ถึงกับสะดุ้ง เธอไม่เข้าใจว่าเรื่องของเธอที่ผ่านมามันเกี่ยวกับใคร
ภาคินหันมามองนรีด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "มันไม่ใช่เรื่องของคุณ"
"แต่เขาพูดถึงฉัน!" นรีโต้กลับ "คุณกำลังปิดบังอะไรฉันอีก"
ก่อนที่ภาคินจะตอบ ร่างเงาอีกร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่ประตู เสียงฝีเท้าดังรัวเร็วเข้ามา "แก! แกกล้าทำอะไรกับคนของฉัน!" เสียงตะโกนดังสนั่น ตามมาด้วยเสียงปืนที่ดังสนั่นหวั่นไหว
ภาคินผลักนรีหลบไปอีกครั้ง เขาเองก็ชักปืนออกมาตอบโต้ เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ การต่อสู้ดุเดือดขึ้นอย่างรวดเร็ว นรีพยายามกอดลูกน้อยไว้แนบอก หลบอยู่หลังเฟอร์นิเจอร์อย่างหวาดกลัว เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่รู้เพียงว่าชีวิตของเธอกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย
"แกมันหน้าโง่! ไปบอกคนของแกให้มาจัดการเรื่องนี้เอง!" เสียงตะโกนของภาคินดังขึ้น ก่อนที่เขาจะชักปืนยิงไปอีกนัด แล้วรีบคว้านรีอุ้มลูกน้อยขึ้นมา "เราต้องไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!"
"จะไปไหน? ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น!" นรีพยายามขัดขืน แต่แรงของภาคินนั้นแข็งแกร่งเกินกว่าจะต้านทานได้
"อย่าดื้อ! ชีวิตของแกกับลูกสำคัญที่สุด!" ภาคินพูดเสียงเข้ม เขาอุ้มนรีพร้อมลูกน้อยวิ่งออกจากห้องไป ทิ้งไว้เบื้องหลังเพียงความวุ่นวายและกลิ่นดินปืนที่คละคลุ้ง
เมื่อออกมาถึงรถยนต์ที่จอดรออยู่ ภาคินรีบโยนข้าวของบางอย่างเข้าไปในรถ แล้วรีบพาพวกเธอขึ้นรถ นรีมองไปรอบๆ ด้วยความสับสน เธอเห็นรถยนต์อีกคันหนึ่งที่แล่นตามมาอย่างกระชั้นชิด
"ใคร... ใครกันแน่ที่ต้องการทำร้ายฉัน?" นรีถามเสียงสั่น
ภาคินไม่ตอบ เขาเร่งเครื่องยนต์ พุ่งทะยานออกไปบนท้องถนนอย่างรวดเร็ว เสียงยางบดถนนดังเอี๊ยดอ๊าด นรีเห็นเงาสะท้อนของรถคันนั้นในกระจกมองหลัง มันตามมาติดๆ ราวกับเงาตามตัว
"คุณต้องบอกฉัน! คุณรู้ใช่ไหมว่าใคร!" นรีตะโกนถามด้วยความโกรธปนความกลัว
ภาคินมองกระจกมองหลัง แววตาของเขาฉายแววแข็งกร้าว "รู้... แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะพูด"
"ถ้าคุณไม่บอก ฉันจะลงจากรถตรงนี้!" นรีขู่
ภาคินหันมามองเธอ แววตาของเขามีแววอ่อนลงเล็กน้อย "อย่าทำแบบนั้น นรี... ไว้ทุกอย่างสงบลง ฉันจะอธิบายทุกอย่างให้เธอฟัง สัญญา"
นรีมองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอไม่รู้ว่าจะเชื่อเขาได้มากน้อยแค่ไหน แต่สถานการณ์ตอนนี้มันบีบบังคับให้เธอต้องเชื่อใจเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
"แล้ว... แล้วใครคือคนที่คุณยิงเมื่อกี้?" นรีถามต่อ
"คนของศัตรู" ภาคินตอบสั้นๆ
"ศัตรู? ศัตรูของใคร? ของคุณ? หรือของฉัน?"
ภาคินลังเลเล็กน้อย ก่อนจะตอบว่า "ของทั้งเรา... และอาจจะ... ศัตรูของใครบางคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้"
คำตอบนั้นยิ่งทำให้นรีกังวลใจมากขึ้น เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมชีวิตของเธอถึงได้ยุ่งเหยิงและอันตรายขนาดนี้ การพบกันเพียงคืนเดียวกับภาคิน กลับนำพาหายนะมาสู่ชีวิตเธออย่างไม่คาดฝัน
เมื่อรถแล่นไปถึงที่ที่ปลอดภัย ภาคินจัดการให้เธอกับลูกน้อยอยู่ในที่ที่ปลอดภัยที่สุด เขาดูเป็นห่วงเป็นใยอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน แต่แววตาที่ซ่อนเร้นความลับนั้นยังคงชัดเจน
"คุณจะไปไหน?" นรีถาม เมื่อเห็นภาคินกำลังจะก้าวลงจากรถ
"ฉันต้องไปจัดการเรื่องบางอย่าง" ภาคินตอบ "ฉันจะกลับมาให้เร็วที่สุด สัญญา"
"แต่..."
"เชื่อใจฉันนะ นรี" ภาคินพูดทิ้งท้าย ก่อนจะรีบเดินจากไป ทิ้งให้นรีนั่งกอดลูกน้อยอยู่เพียงลำพังในความเงียบที่เต็มไปด้วยคำถามและความหวาดกลัว นรีมองตามหลังเขาไปจนลับตา เธอไม่รู้เลยว่าการปกป้องของเขาในคืนนี้ จะนำพาพวกเขาไปสู่ความจริงที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม
เจ้าพ่อคืนเดียวลึกลับ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก