"เลือดที่เปื้อนมือมันล้างไม่เคยออก... แต่ความจริงที่ซ่อนเร้นกลับทำให้ทุกอย่างกระจ่าง"
คฤหาสน์หลังงามของ 'ภาคิน' ที่เคยเต็มไปด้วยความเย็นชาและอึมครึม บัดนี้กลับอบอวลไปด้วยบรรยากาศที่อึดอัดยิ่งกว่าเดิม แสงไฟนีออนสีฟ้าอ่อนจากโคมไฟระย้าบนเพดาน สะท้อนกับพื้นหินอ่อนขัดมัน ทำให้เห็นภาพเงาของ 'นรี' ที่ยืนอยู่กลางห้องโถงใหญ่ ร่างกายบอบบางสั่นเทาเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยที่เคยมีประกายแห่งความหวัง บัดนี้ฉายแววเหนื่อยล้าและเจ็บปวด
เบื้องหน้าเธอคือ 'วิมล' แม่เลี้ยงของเธอ ผู้ซึ่งเคยเป็นภาพลักษณ์ของสตรีสูงศักดิ์และอ่อนโยน บัดนี้กลับเปิดเผยธาตุแท้ที่น่ารังเกียจออกมาอย่างหมดสิ้น ใบหน้าของวิมลซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนหวาดกลัว ขณะที่มือข้างหนึ่งยกขึ้นปิดปากราวกับพยายามจะกลืนคำพูดที่เพิ่งหลุดออกไป
"คุณ... คุณพูดอะไรน่ะนรี! มันเป็นไปไม่ได้!" เสียงของวิมลแหบพร่า สั่นเครือ
ภาคินยืนนิ่งอยู่ข้างนรี แต่สายตาคมกริบของเขากลับจับจ้องไปที่วิมลราวกับจะเจาะทะลุเข้าไปในจิตใจ ผู้หญิงคนนี้ คือต้นเหตุของทุกข์ทรมานที่นรีต้องเผชิญมาตลอดหลายปี
"เป็นไปไม่ได้เหรอครับคุณวิมล?" ภาคินเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเยียบเย็นที่ทำให้วิมลยิ่งหวาดหวั่น "ผมว่ามันเป็นไปได้มากกว่าที่คุณคิดนะครับ โดยเฉพาะเมื่อมันเกี่ยวพันกับผลประโยชน์มหาศาลที่คุณกำลังจะเสียไป"
คำพูดของภาคินยิ่งตอกย้ำความจริงที่นรีเพิ่งได้รับรู้ นรีเคยคิดมาตลอดว่าการพบกันเพียงคืนเดียวนั้นเป็นอุบัติเหตุที่โชคร้าย แต่เมื่อเธอขุดคุ้ยหาความจริงเกี่ยวกับอดีตของภาคิน และได้รับความช่วยเหลือจาก 'วายุ' เพื่อนสนิทของภาคิน ที่เปิดเผยความลับบางอย่างเกี่ยวกับธุรกิจของตระกูลภาคิน และการเข้ามาแทรกแซงของวิมล เธอก็ได้พบว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอ ไม่ใช่แค่ความผิดพลาด แต่คือแผนการที่ถูกวางไว้อย่างแยบยล
"คุณแม่เลี้ยง... คุณทำแบบนี้กับหนูได้ยังไง?" น้ำเสียงของนรีสั่นเครือไปด้วยความเจ็บปวด ระคนกับความโกรธที่ระเบิดออกมา "หนูทำอะไรให้คุณ! ทำไมคุณต้องทำลายชีวิตหนูแบบนี้!"
วิมลทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างหมดแรง "นรี... ฟังแม่นะ... มันไม่ใช่เรื่องที่เธอคิดนะลูก..."
"ไม่ใช่เรื่องที่หนูคิด? แล้วเรื่องอะไรคะ! เรื่องที่คุณแอบขายข้อมูลบางอย่างของบริษัทคุณพ่อเลี้ยงให้กับคู่แข่ง เพื่อแลกกับเงินจำนวนมาก? เรื่องที่คุณรู้ว่าหนูกำลังจะแต่งงานกับคุณภาคิน และรู้ว่าถ้าหนูมีลูกกับเขา มันจะทำให้คุณมีอำนาจต่อรองมากขึ้นในธุรกิจของครอบครัว? นั่นมันเรื่องอะไรคะ!" นรีตะโกนเสียงดัง น้ำตาไหลอาบแก้ม
ภาคินก้าวเข้ามาใกล้ จ้องมองวิมลอย่างไม่ละสายตา "ความลับที่ซ่อนไว้มันก็เหมือนหนามที่ตำใจ คนที่ถูกตำย่อมเจ็บปวด แต่คนที่มีหนามอยู่ในมือ กลับมีความสุขกับการได้ตำคนอื่น ผมไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมคนเราถึงทำร้ายคนที่รักได้ถึงขนาดนี้"
"ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจ..." วิมลพยายามแก้ตัว แต่คำพูดของเธอมันฟังดูไร้สาระสิ้นดี
"ไม่ได้ตั้งใจ? การส่งคนไปวางแผนให้ฉันกับคุณภาคินต้องมาเจอกัน? การใช้โอกาสที่ฉันเมามายไร้สติ? การปล่อยข่าวลือต่างๆ นานา เพื่อให้ฉันดูแย่ในสายตาคุณภาคิน? นั่นมันเรียกว่าไม่ได้ตั้งใจเหรอคะ! ถ้าคุณไม่ได้ตั้งใจ แล้วอะไรคือตั้งใจ!" นรีตวาดกลับ เสียงของเธอเต็มไปด้วยความขมขื่น
"ฉัน... ฉันแค่อยากให้เธอสบาย..." วิมลพูดตะกุกตะกัก "ฉันเห็นว่าเธอ... เธอเป็นคนดี ฉันอยากให้เธอได้ในสิ่งที่เธอคู่ควร..."
"สิ่งที่คู่ควร? คือการถูกทำลายชื่อเสียง? คือการต้องอุ้มท้องไม่มีพ่อ? คือการต้องต่อสู้ดิ้นรนเพียงลำพัง? นั่นคือสิ่งที่ดิฉันคู่ควรในสายตาคุณแม่เลี้ยงอย่างนั้นเหรอคะ!" นรีหัวเราะทั้งน้ำตา
ภาคินถอนหายใจยาว "พอแล้วครับคุณวิมล เรื่องมันมาถึงจุดนี้แล้ว ไม่มีประโยชน์ที่จะโกหกอีกต่อไป" เขาหันไปทางนรี "นรี... ผมขอโทษ ผมรู้ว่าผมทำร้ายคุณไว้มาก แต่ผมไม่เคยรู้ความจริงทั้งหมดเลย ผมเข้าใจผิด คิดว่าคุณ... คิดว่าคุณเป็นคนที่มีแผนการบางอย่าง"
"แล้วตอนนี้คุณรู้แล้วใช่ไหมคะ ว่าใครเป็นคนวางแผน" น้ำเสียงของนรีอ่อนลงเล็กน้อย แต่ยังคงมีความเจ็บปวด
"ใช่" ภาคินตอบสั้นๆ "ผมรู้แล้ว และผมจะจัดการเรื่องนี้ให้เด็ดขาด"
วิมลลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว "คุณภาคิน... คุณจะทำอะไรฉัน! ฉันเป็นแม่เลี้ยงของคุณนรีนะ!"
"คุณวิมลครับ" ภาคินเอ่ยเสียงเย็นชา "ความสัมพันธ์ทางสายเลือด หรือทางกฎหมาย ไม่ได้ทำให้การกระทำผิดของคุณถูกยกโทษได้ คุณได้ทำร้ายหลายชีวิต และพรากความสุขของใครหลายคนไป ผมจะให้ครอบครัวของคุณรับผิดชอบในสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด"
หลังจากนั้นไม่นาน ตำรวจก็เข้ามาในคฤหาสน์ เจ้าหน้าที่ได้แสดงหมายศาลและเข้าจับกุมวิมลต่อหน้าต่อตาของนรีและภาคิน วิมลกรีดร้อง โวยวาย พยายามจะปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา แต่หลักฐานที่ภาคินรวบรวมไว้มันแน่นหนาเกินกว่าที่เธอจะปฏิเสธได้
ภาพวิมลที่ถูกเจ้าหน้าที่พาตัวออกไป ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและความเงียบงัน นรีทรุดลงนั่งบนพื้นอีกครั้ง ความแค้นที่เกาะกินหัวใจเธอมานานหลายปี บัดนี้ได้สิ้นสุดลงแล้ว เธอรู้สึกราวกับยกภูเขาออกจากอก แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกว่างเปล่าอย่างประหลาด
ภาคินเดินเข้ามาหา ย่อตัวลงนั่งข้างๆ นรี เขาเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของเธอเบาๆ "นรี... คุณทำได้แล้วนะ"
นรีเงยหน้ามองภาคิน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโล่งใจ เหนื่อยล้า และยังมีความสงสัย
"แล้ว... คุณภาคิน... คุณจะทำยังไงต่อไป?"
ภาคินจ้องมองเข้าไปในดวงตาของนรี "ผม... ผมไม่รู้" เขาตอบเสียงเบา "แต่ผมรู้ว่า... ผมไม่สามารถปล่อยคุณไปได้อีกแล้ว"
ขณะที่ภาคินกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็สั่นขึ้น หน้าจอแสดงชื่อของ 'วายุ' ใบหน้าของภาคินเปลี่ยนไปทันที เขากดรับสายด้วยท่าทีเร่งรีบ
"ว่าไงวายุ?" ภาคินถามเสียงเครียด
"พี่ภาคิน! แย่แล้วครับ! เกิดเรื่องใหญ่ที่โรงพยาบาล! น้อง... น้องของนรี! เขา... เขาไม่สบายหนักมาก!" เสียงของวายุเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
หัวใจของนรีหล่นวูบ ภาพใบหน้าของ 'สายลม' ลูกชายของเธอผุดขึ้นมาในหัว
"อะไรนะ! เกิดอะไรขึ้น!" ภาคินถามเสียงดัง
"ผมไม่รู้รายละเอียดทั้งหมดครับ! แต่หมอบอกว่าอาการน้องหนักมาก! แล้ว... แล้วตอนนี้มีคนไปถึงโรงพยาบาลแล้วครับ!"
"ใคร!" ภาคินถามด้วยความตกใจ
"ผมไม่แน่ใจครับ! แต่... แต่ผมเห็นรถคันนั้น... มันคุ้นๆ มากครับ... เหมือนรถของ... คุณท่าน!"
คำว่า 'คุณท่าน' ทำให้ทั้งภาคินและนรีเบิกตากว้างด้วยความตกใจพร้อมกัน 'คุณท่าน' ที่ว่านั้น คือใครกันแน่? และทำไมเขาถึงไปอยู่ที่โรงพยาบาลในเวลานี้? หรือว่าความลับที่ยิ่งใหญ่กว่านี้กำลังจะถูกเปิดเผย?
เจ้าพ่อคืนเดียวลึกลับ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก