"เมื่อพายุแห่งความแค้นสงบลง... สายลมแห่งความเข้าใจก็เริ่มพัดพาเข้ามา"
โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่งยามค่ำคืน บรรยากาศยังคงคึกคักไปด้วยผู้คน แต่ในห้องพักผู้ป่วยพิเศษแห่งหนึ่ง กลับอบอวลไปด้วยความเงียบที่หนักอึ้ง 'สายลม' ลูกชายตัวน้อยของนรี นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงผู้ป่วย ร่างกายเล็กๆ สวมสายระโยงระยางทางการแพทย์ ใบหน้าซีดเซียวบ่งบอกถึงอาการป่วยที่น่าเป็นห่วง
นรีนั่งเฝ้าลูกชายอยู่ข้างเตียง มือเรียวลูบไล้ผมสีดำขลับของสายลมเบาๆ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวลและความรักที่เปี่ยมล้น เธอกลั้นน้ำตาไว้สุดกำลัง หลังจากเหตุการณ์ที่วิมลถูกจับกุม นรีรู้สึกราวกับชีวิตของเธอได้หลุดพ้นจากพันธนาการแห่งความแค้น แต่เมื่อได้รับโทรศัพท์จากวายุว่าสายลมป่วยหนัก เธอรีบตรงมาทันที
ภาคินนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวหนึ่งในห้อง มองดูนรีด้วยสายตาที่อ่อนโยนกว่าที่เคย เขายังคงอึดอัดเล็กน้อยกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ความกังวลที่มีต่อสายลมนั้นมีมากกว่า
"อาการเขาเป็นยังไงบ้างครับหมอ" ภาคินเอ่ยถามนายแพทย์ที่เพิ่งเดินออกมาจากห้อง
"ตอนนี้อาการทรงตัวแล้วครับ คุณภาคิน" นายแพทย์ตอบ "แต่ก็ยังต้องเฝ้าระวังอย่างใกล้ชิด เพราะมีภาวะแทรกซ้อนบางอย่างที่ต้องตรวจเพิ่มเติม"
"ภาวะแทรกซ้อน?" นรีถามเสียงสั่น
"ใช่ครับคุณนรี" นายแพทย์พยักหน้า "เรากำลังรอผลตรวจบางอย่างอยู่ครับ"
หลังจากหมอเดินจากไป ความเงียบก็กลับมาปกคลุมอีกครั้ง นรีหันกลับมามองสายลมอีกครั้ง เธอตัดสินใจที่จะพูดคุยกับภาคินอย่างเปิดอก
"คุณภาคิน... ฉัน... ฉันอยากจะขอบคุณคุณ" นรีเอ่ยเสียงแผ่วเบา
ภาคินเงยหน้าขึ้นมองเธอ "ขอบคุณผมเรื่องอะไรครับ?"
"ทุกอย่างค่ะ... คุณช่วยเปิดเผยความจริงเรื่องคุณแม่เลี้ยง... คุณช่วยให้ฉันได้เห็นหน้าคนผิด... และตอนนี้... คุณก็มาอยู่ที่นี่กับฉัน" น้ำตาคลอเบ้าของนรี
ภาคินยิ้มบางๆ "ผมไม่ได้ทำเพื่อคุณคนเดียวหรอกครับนรี... ผมก็เสียใจที่ผมเคยทำร้ายคุณ และผมก็รู้สึกผิดที่ผมเคยเข้าใจคุณผิดไป"
"เข้าใจผิด... ฉันก็เคยคิดว่าคุณเป็นปีศาจร้าย... เป็นคนที่ทำลายชีวิตฉัน" นรีสารภาพ "แต่ตอนนี้... ฉันเริ่มเห็นแล้วว่าจริงๆ แล้วคุณเป็นคนยังไง"
"ผม... ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับว่าผมเป็นคนยังไง" ภาคินตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า "ผมโตมากับความเย็นชา การแก่งแย่งชิงดี ผมไม่เคยมีใครสอนให้ผมรู้จักความรัก หรือการอ่อนโยน"
"ฉันเข้าใจค่ะ" นรีพยักหน้า "แต่ถึงอย่างนั้น... คุณก็มีคนที่รักคุณ และรักคุณมากจริงๆ นะคะ"
ภาคินมองไปที่สายลมที่นอนหลับอยู่ "ผมรู้ครับ... ผมเห็นสายลมแล้ว ผมรู้สึก... รู้สึกบางอย่างที่ผมไม่เคยรู้สึกมาก่อน"
"เขาเป็นเด็กที่น่ารักมากค่ะ" นรีพูดพลางยิ้มบางๆ "เขาเป็นเหมือนแสงสว่างในชีวิตของฉัน"
"แล้ว... คุณนรี... ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหมครับ" ภาคินเอ่ยถามด้วยความลังเล
"ถามมาเถอะค่ะ"
"เรื่อง... เรื่องของพ่อของสายลม..." ภาคินอึกอัก "ผม... ผมรู้ว่ามันอาจจะยากสำหรับคุณที่จะพูด แต่ผมอยากจะรู้จริงๆ ว่า... ใครคือพ่อของเขา"
นรีนิ่งไปชั่วขณะ เธอจ้องมองใบหน้าของภาคินที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง และความเจ็บปวดที่แฝงอยู่
"คุณภาคิน..." นรีสูดหายใจเข้าลึกๆ "คุณ... คุณคิดว่าใครคือพ่อของสายลมคะ"
ภาคินมองเข้าไปในดวงตาของนรีอย่างพิจารณา เขาสังเกตเห็นประกายบางอย่างที่คุ้นเคยในดวงตาคู่นั้น มันเป็นประกายที่เขาเคยเห็นในตัวเอง... หรือในกระจกเงา
"ผม... ผมไม่แน่ใจ" ภาคินตอบ "แต่... ผมรู้สึกผูกพันกับสายลมอย่างประหลาด... ตั้งแต่แรกเจอ"
"นั่นก็เพราะ... คุณภาคิน..." นรีพูดเสียงเบา "คุณคือพ่อของสายลมค่ะ"
คำตอบของนรี ทำให้ภาคินถึงกับอึ้ง ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนไม่เชื่อ "คุณ... คุณพูดจริงเหรอครับนรี?"
นรีพยักหน้า น้ำตาไหลลงมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นน้ำตาแห่งความโล่งใจและความหวัง "จริงค่ะ... คุณภาคิน... สายลมคือลูกของคุณ"
ภาคินมองไปที่สายลมอีกครั้ง ราวกับเพิ่งจะมองเห็นเขาเป็นครั้งแรก เขาค่อยๆ ยื่นมือไปสัมผัสใบหน้าเล็กๆ ของสายลมอย่างแผ่วเบา "ลูก... ลูกของผม..." เสียงของเขาเต็มไปด้วยความสะเทือนใจ
"ฉัน... ฉันกลัวค่ะ... กลัวว่าคุณจะไม่ยอมรับ... กลัวว่าคุณจะคิดว่าฉันหลอกคุณ..." นรีสารภาพ
"ผม... ผมไม่เคยคิดแบบนั้นเลย" ภาคินพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ผมรู้... ผมรู้สึกมาตลอดว่ามีบางอย่างที่เชื่อมโยงเราไว้... ผมแค่ไม่กล้า... ไม่กล้าที่จะหวัง"
ทันใดนั้นเอง เสียงสัญญาณจากเครื่องติดตามชีพจรของสายลมก็ดังขึ้นถี่ๆ นายแพทย์และพยาบาลรีบวิ่งเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว
"แย่แล้วครับ! อาการน้องทรุดลง!" นายแพทย์ตะโกน
"สายลม! ลูก!" นรีร้องออกมาด้วยความตกใจ
"เกิดอะไรขึ้นครับ!" ภาคินถามเสียงเครียด
"เราต้องย้ายน้องไปห้องผ่าตัดด่วนครับ!" นายแพทย์รีบสั่งการ
ขณะที่พยาบาลกำลังจะเข็นเตียงสายลมออกไป ภาคินก็คว้ามือของนรีไว้แน่น "ผมจะไปด้วย!"
แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้ไปถึงห้องผ่าตัด ประตูห้องก็เปิดออกอย่างรวดเร็ว ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีดำสนิทปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าคมคายของเขาดูเคร่งเครียดผิดปกติ
"ใครคือพ่อของเด็กคนนี้!" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาบถามขึ้น
ภาคินและนรีหันไปมองพร้อมกันด้วยความประหลาดใจ ร่างที่ปรากฏตัวขึ้นนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่คือ 'คุณท่าน' ชายผู้ทรงอิทธิพลที่วายุพูดถึง!
"คุณท่าน..." ภาคินเอ่ยเสียงตะลึง
"ใครคือพ่อของเขา!" คุณท่านย้ำคำถามเดิม ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเร่งรีบที่บ่งบอกถึงความสำคัญของเรื่องนี้
"ผมครับ!" ภาคินตอบเสียงดัง "ผมคือพ่อของเขา!"
คุณท่านจ้องมองภาคินอย่างพิจารณา จากนั้นเขาก็หันไปมองที่สายลมที่กำลังถูกเข็นออกไปอย่างรวดเร็ว
"ไม่... มันไม่ใช่แค่เรื่องของเด็กคนนี้..." คุณท่านพูดเสียงเบา ราวกับกำลังพูดกับตัวเอง "มันคือเรื่องของ... ความลับที่ถูกฝังมานาน..."
ภาคินและนรีมองหน้ากันด้วยความสงสัย และความตื่นตระหนก อะไรคือความลับที่คุณท่านกำลังพูดถึง? และมันเกี่ยวข้องกับสายลมมากแค่ไหน?
เจ้าพ่อคืนเดียวลึกลับ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก