ตอนที่ 2 — การปรากฏตัวของปีศาจ

"ใส่กระโปรงสั้นกว่านี้ไม่ได้เหรอ?" น้ำได้ยินเสียงห้าวๆ เย็นชาดังมาจากด้านหลัง เธอหันไปมองภาคย์ที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องทำงาน ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาที่ดูเหยียดหยามอย่างเห็นได้ชัด

น้ำรู้สึกเหมือนถูกของร้อนลวกหน้า เธอเพิ่งจะเปลี่ยนชุดพนักงานใหม่ที่บริษัทจัดหาให้ เป็นชุดกระโปรงสีดำเรียบๆ ที่มีความยาวระดับเข่า ‌ซึ่งเธอคิดว่ามันสุภาพและเหมาะสมกับตำแหน่งเลขาแล้ว แต่ดูเหมือนว่าในสายตาของภาคย์ มันจะยังห่างไกลจากคำว่า "เหมาะสม" อย่างสิ้นเชิง

"ชุดนี้... มันยาวเกินไป... ดูเหมือนคนแก่" เขาพูดต่อโดยไม่มองหน้าเธอ ​แต่ทิ้งคำพูดที่บาดหูเอาไว้เบื้องหลัง "ฉันจ้างคุณมาเป็นเลขา... ไม่ใช่แม่ชี"

น้ำกัดริมฝีปากแน่น พยายามสงบสติอารมณ์ "คุณภาคย์คะ... หนูคิดว่าชุดนี้... มันสุภาพและเหมาะสมแล้วนะคะ"

"สุภาพ?" ภาคย์หัวเราะในลำคอ ‍เสียงหัวเราะนั้นเย็นเยียบและเต็มไปด้วยการเย้ยหยัน "ความสุภาพ... มันทำให้คนดูไม่มีเสน่ห์... ไม่น่าดึงดูด... แล้วฉันจะให้คนอย่างคุณ... มาทำหน้าที่ต้อนรับแขกสำคัญๆ ของฉันได้ยังไง"

น้ำหน้าชาไปหมด เธอไม่เคยถูกใครพูดจาดูถูกเหยียดหยามแบบนี้มาก่อนในชีวิต ‌แม้จะรู้ดีว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในสถานะที่ต้องยอมเขา แต่คำพูดของเขามันทำให้ศักดิ์ศรีของเธอแทบจะแหลกลาญ

"แต่... ถ้าหนูใส่ชุดที่สั้นกว่านี้... มันอาจจะไม่เหมาะสมกับ... เอ่อ... กาลเทศะค่ะ" น้ำพยายามหาเหตุผลมาอธิบาย แต่ก็รู้ดีว่ามันไร้ผลกับคนอย่างเขา

"กาลเทศะ... ‍ของฉัน... คือการทำให้ลูกค้าประทับใจ" ภาคย์ก้าวเข้ามาใกล้เธอช้าๆ ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธออย่างจัง "และคุณ... จะต้องทำให้พวกเขาประทับใจ... เข้าใจนะ?"

น้ำรู้สึกเหมือนถูกตรึงอยู่กับที่ เขาเดินเข้ามาใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากร่างกายของเขา ​แต่กลับเป็นไอร้อนที่ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น แต่กลับทำให้รู้สึกหนาวสะท้าน

"ฉันจะให้คนไปเอาชุดใหม่มาให้คุณ... เป็นชุดที่ฉันเลือกเอง" ภาคย์พูดพลางหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งให้น้ำยืนนิ่งอยู่กับที่ ใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความอับอายและโกรธแค้น

วันแรกของการทำงานของน้ำเต็มไปด้วยความอึดอัดและความรู้สึกที่ถูกกดขี่ ภาคย์ปฏิบัติต่อเธอราวกับเธอเป็นเพียงเครื่องมือชิ้นหนึ่ง เป็นทาสที่ต้องทำตามคำสั่งทุกอย่าง ​โดยไม่มีสิทธิ์โต้แย้ง

เขาโยนกองเอกสารปึกใหญ่มาให้เธอ พร้อมกับคำสั่งห้วนๆ "จัดเรียง... และสรุปประเด็นสำคัญ... ให้เสร็จภายในบ่ายนี้"

น้ำนั่งทำงานอย่างเงียบเชียบ มือไม้สั่นเทาด้วยความประหม่า เธอพยายามทำความเข้าใจเอกสารที่เต็มไปด้วยศัพท์เทคนิคทางธุรกิจที่เธอไม่คุ้นเคย แต่ภาคย์ก็ไม่เคยแสดงความอดทนให้เห็นเลยแม้แต่น้อย

"ทำไมถึงช้าขนาดนี้?" ​เขาตะคอกเสียงดังเมื่อเห็นเธอยังคงนั่งง่วนอยู่กับเอกสาร "คุณคิดว่าเวลาของฉันมีค่าเท่ากับเวลาของคุณงั้นเหรอ?"

น้ำเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความรู้สึกผิด "ขอโทษค่ะ... คุณภาคย์... หนู... หนูพยายามแล้วค่ะ"

"พยายาม... ไม่เพียงพอ" ภาคย์ก้าวเข้ามาหาเธออีกครั้ง คราวนี้เขาโน้มตัวลงมาใกล้จนน้ำสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ รดหน้าผาก "ถ้าคุณทำไม่ได้... ฉันจะหาคนอื่นที่ทำได้... คุณจำไว้"

คำพูดของเขาเหมือนมีดที่กรีดซ้ำลงบนบาดแผลเดิม น้ำรู้สึกท้อแท้ แต่ก็ยังคงพยายามรวบรวมสติ ทำงานต่อไป เธอรู้ดีว่านี่คือหนทางเดียวที่เธอจะสามารถชดใช้หนี้สินของบิดาได้

ตกเย็น... เมื่อน้ำทำงานจนเสร็จ ภาคย์ก็เข้ามาตรวจดูผลงานของเธอ เขาใช้เวลาเพียงไม่กี่อึดใจก็สรุปได้ว่าเธอทำงานได้ "พอใช้"

"พรุ่งนี้... จะมีแขกสำคัญมาเยี่ยมบริษัท" ภาคย์กล่าวพลางเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน "คุณต้องเตรียมตัวให้ดี... และอย่าทำให้ฉันขายหน้า"

"แขก... สำคัญ... อย่างไรคะ?" น้ำถามอย่างระแวง

ภาคย์หันกลับมามองเธอ ดวงตาของเขามีประกายบางอย่างที่ยากจะอธิบาย "คนที่จะมา... เป็นคนที่มีอิทธิพล... และ... อาจจะ... เป็นคนที่จะตัดสินชะตาชีวิตของคุณ... ในอนาคต"

คำพูดนั้นทำให้หัวใจของน้ำเต้นแรง เธอไม่เข้าใจว่าทำไมภาคย์ถึงพูดเช่นนั้น แต่เธอก็รู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง

คืนนั้น... น้ำกลับถึงห้องพักในคอนโดด้วยความเหนื่อยอ่อน แต่ภาพของภาคย์ก็ยังคงติดตาเธออยู่ตลอดเวลา เขาคือผู้ชายที่เย็นชา ปากร้าย และดูถูกเธออย่างไม่เกรงใจ แต่ในขณะเดียวกัน... แววตาของเขามันก็มีความลึกลับบางอย่างที่ยากจะหยั่งถึง

บางครั้ง... เมื่อเขาจ้องมองเธอ... น้ำก็รู้สึกเหมือนถูกมองทะลุเข้าไปข้างใน ราวกับเขารู้เรื่องบางอย่างเกี่ยวกับเธอที่เธอเองก็ยังไม่รู้

เมื่อเธอหลับตาลง ภาพใบหน้าคมคายของภาคย์ก็ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับคำพูดของเขาที่ยังคงดังก้องอยู่ในหัว "ฉันจะให้คนไปเอาชุดใหม่มาให้คุณ... เป็นชุดที่ฉันเลือกเอง"

น้ำรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว เธอไม่แน่ใจว่าการทำงานเป็นเลขาให้กับมหาเศรษฐีหนุ่มผู้เย็นชาคนนี้ จะนำพาเธอไปสู่จุดไหนกันแน่

และแล้ว... เมื่อยามค่ำคืนลึกเข้าไป... น้ำก็สัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ผิดปกติ... เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากนอกห้อง... มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของแม่บ้านที่คอยดูแลเธอ... เสียงนั้น... มันใกล้เข้ามาเรื่อยๆ...