ตอนที่ 3 — ความจริงที่ซ่อนเร้น

แสงสลัวยามเช้าส่องผ่านผ้าม่านหนาทึบเข้ามาในห้องนอนของน้ำ ปลุกเธอให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหล เธอรู้สึกเหมือนถูกกดทับด้วยบางอย่างที่หนักอึ้ง แต่เมื่อลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้ากลับทำให้เธอแทบจะกรีดร้องออกมา

ร่างสูงใหญ่ของภาคย์กำลังนอนทับอยู่บนตัวเธอ!

น้ำเบิกตากว้าง หัวใจเต้นระส่ำอย่างบ้าคลั่ง เธอพยายามดิ้นรนเพื่อหนี แต่แขนแกร่งของเขาก็รัดแน่นราวกับโซ่ตรวน

"คุณ... ‌คุณมาทำอะไรที่นี่?" น้ำถามเสียงสั่นพร่า พยายามบังคับเสียงให้เป็นปกติที่สุด แม้จะรู้สึกเหมือนจะขาดใจตาย

ภาคย์ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาดูพร่ามัวเล็กน้อย ราวกับเพิ่งตื่นจากการหลับใหล เขาจ้องมองมาที่เธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ​ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากอย่างช้าๆ

"มา... อยู่กับคุณ" เขาตอบเสียงทุ้มต่ำ แต่กลับแฝงไปด้วยความหมายบางอย่างที่ทำให้น้ำรู้สึกเย็นวาบไปทั้งสันหลัง

"แต่... คุณ... คุณไม่ควรทำแบบนี้!" น้ำพยายามดันเขาออกไป แต่แรงของเขามหาศาลเกินกว่าที่เธอจะต้านทานได้ ‍"นี่มัน... มันผิด!"

"ผิด?" ภาคย์หัวเราะเบาๆ "สำหรับคุณ... หรือสำหรับผม... กันแน่?"

น้ำมองเขาด้วยความสับสนและหวาดกลัว เขาพูดราวกับรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ "คุณ... ‌คุณจำอะไรไม่ได้เหรอคะ... เมื่อคืน... เกิดอะไรขึ้น?"

"ฉันจำได้ทุกอย่าง" ภาคย์ตอบเสียงเรียบ แต่แววตาของเขากลับคมกริบขึ้นมาทันที "และฉันก็รู้ว่า... คุณก็จำได้ดีเหมือนกัน"

น้ำตัวแข็งทื่อเมื่อได้ยินคำพูดของเขา เธอเริ่มตระหนักได้ว่า ‍สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน... มันไม่ใช่แค่ความผิดพลาดธรรมดาๆ แต่มันอาจจะเป็นสิ่งที่ถูกวางแผนไว้

"คุณ... คุณตั้งใจ... ใช่ไหมคะ?" น้ำถามเสียงกระซิบ น้ำตาเริ่มคลอเบ้า

ภาคย์ไม่ได้ตอบ แต่กลับโน้มหน้าลงมาใกล้เธอ ​ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบเดียว น้ำสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขาที่รดรินอยู่บนใบหน้า

"ถ้าฉันบอกว่า... ใช่... คุณจะทำยังไง?" เขาถาม ดวงตาของเขามีแววเยาะเย้ยเล็กน้อย

น้ำหลับตาลง น้ำตาไหลรินออกมาอาบแก้ม ​"หนู... หนูไม่รู้..."

"คุณไม่มีทางเลือกอื่น... น้ำสินี" ภาคย์พูดเสียงเบา แต่กลับหนักแน่นราวกับเหล็กกล้า "คุณต้องยอมรับ... และคุณต้องอยู่กับมัน"

เมื่อเขาพูดจบ ภาคย์ก็ผละออกจากเธอไปอย่างรวดเร็ว ​ทิ้งให้น้ำนอนตัวสั่นอยู่บนเตียง ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนยังคงวนเวียนอยู่ในหัว เธอไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นคืออะไรกันแน่ แต่เธอก็รู้สึกได้ถึงความจริงบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้เหตุการณ์ทั้งหมดนี้

หลังจากเหตุการณ์เมื่อคืน น้ำก็ยิ่งรู้สึกไม่ปลอดภัยเมื่อต้องเผชิญหน้ากับภาคย์ เขาปฏิบัติต่อเธอเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ในแววตาของเขากลับมีประกายที่เปลี่ยนไป ราวกับเขากำลังเฝ้ามองเหยื่อที่ติดกับ

"คุณดู... ซีดเซียวไปนะ" ภาคย์เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นน้ำที่กำลังนั่งทำงานอยู่ด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด "นอนไม่หลับเหรอ?"

น้ำส่ายหน้าเบาๆ พยายามไม่สบตาเขา "เปล่าค่ะ... หนู... หนูแค่เหนื่อย"

"เหนื่อย... หรือว่า... กำลังกังวล?" ภาคย์ยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย "กังวลว่า... ใครจะรู้เรื่องเมื่อคืน... หรือว่า... กังวลว่า... จะเกิดอะไรขึ้นต่อไป?"

น้ำชะงักมือที่กำลังพิมพ์เอกสาร เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความรู้สึกประหลาดใจ "คุณ... คุณหมายความว่ายังไงคะ?"

"ผมก็แค่... สังเกตเห็น... ว่าคุณดูไม่สบาย" ภาคย์ตอบเสียงเรียบๆ แต่แววตาของเขากลับจ้องมองเธออย่างไม่ลดละ "บางที... คุณอาจจะต้องไปหาหมอนะ... ถ้ามีอาการผิดปกติอะไร..."

น้ำรู้สึกเหมือนมีบางอย่างบีบรัดที่คอหอย เขาพูดราวกับจะบอกใบ้อะไรบางอย่างที่เธอไม่เข้าใจ

"ผิดปกติ... อย่างไรคะ?" น้ำถามเสียงเบา

ภาคย์มองเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปสนใจเอกสารบนโต๊ะ "ก็... อย่างเช่น... คุณประจำเดือน... มาผิดเวลา... หรือ... มีอาการแพ้ท้อง..."

คำพูดเหล่านั้นทำให้น้ำตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป เธอไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน แต่มันก็เป็นไปได้... ถ้าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน... มันเป็นความจริง...

"คุณ... คุณรู้เรื่องนี้... ได้ยังไงคะ?" น้ำถามเสียงสั่น

ภาคย์เงยหน้าขึ้นมามองเธออีกครั้ง รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาดูเย็นชาและลึกลับกว่าเดิม "ผม... รู้ทุกอย่าง... เกี่ยวกับคุณ... น้ำสินี"

คำพูดนั้นทำให้น้ำรู้สึกไม่ปลอดภัยอย่างรุนแรง เธอไม่เข้าใจว่าทำไมภาคย์ถึงรู้เรื่องส่วนตัวของเธอมากขนาดนี้ ทั้งๆ ที่เขาควรจะรู้จักเธอเพียงผิวเผินเท่านั้น

"คุณ... คุณกำลังพูดถึงอะไรคะ?" น้ำพยายามถาม แต่เสียงของเธอกลับสั่นเครือ

"ผมหมายถึง... ผมรู้ว่าคุณ... มีความลับบางอย่าง... ที่คุณกำลังพยายามปกปิด" ภาคย์กล่าวพลางลุกขึ้นยืน และเดินเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง "และผม... ก็กำลัง... พยายาม... จะเปิดเผยความลับนั้น"

น้ำถอยหลังไปอย่างอัตโนมัติ เธอรู้สึกราวกับกำลังเผชิญหน้ากับปีศาจร้าย ที่กำลังจ้องจะฉีกกระชากความลับของเธอออกมา

"คุณ... คุณกำลังจะทำอะไร?" น้ำถามด้วยความหวาดกลัว

ภาคย์หยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่นิ้ว ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธออย่างตรงไปตรงมา แต่ในแววตานั้น... น้ำเห็นประกายบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกหนาวเหน็บ... มันคือประกายแห่งความแค้น... และความต้องการที่จะค้นหาความจริง...

"ผมกำลังจะ... หาคำตอบ... น้ำสินี" ภาคย์กระซิบเสียงเบา "คำตอบ... ที่คุณ... กำลังพยายาม... ซ่อนไว้"

แล้วเขาก็โน้มตัวลงมา... ไม่ใช่เพื่อจูบ... แต่เพื่อกระซิบประโยคสุดท้ายที่ทำให้น้ำรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา

"และบางที... คำตอบนั้น... ก็อาจจะ... เกี่ยวข้อง... กับเด็ก... ในท้องของคุณ... ก็เป็นได้..."

น้ำเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด ประโยคนั้น... มันคือความจริงที่เธอพยายามจะปกปิด... ความจริงที่เธอเพิ่งจะค้นพบ... และตอนนี้... มันได้ถูกเปิดเผยออกมาแล้ว... ต่อหน้าเขา... ต่อหน้าภาคย์... คนที่เธอไม่เคยไว้ใจ... และกำลังจะกลายเป็น... พ่อของลูกในท้องของเธอ...