ตอนที่ 4 — บาดแผลที่มองไม่เห็น

"น้ำ! เธอไปทำอะไรมา? แค่เอกสารกองนิดหน่อยแค่นี้ ทำไมถึงได้ยุ่งเหยิงขนาดนี้!" เสียงตวาดอันเย็นชาของภาคย์ดังสนั่นไปทั่วทั้งออฟฟิศ ดวงตาคมกริบของเขาสาดประกายแห่งความไม่พอใจ จ้องมองมาที่น้ำราวกับเธอเป็นตัวปัญหาที่ไร้ค่าที่สุดในโลก น้ำยืนนิ่ง ‌ตัวสั่นน้อยๆ หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวและอึดอัด มือเรียวขาวกำชายกระโปรงแน่น พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ

"ขอโทษค่ะคุณภาคย์ ดิฉัน... ดิฉันอาจจะทำผิดพลาดไปนิดหน่อยค่ะ" เธอพยายามอธิบายเสียงเบา พลางก้มหน้าหลบสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจของเขา

"นิดหน่อย? ​นี่มันมากเกินไปแล้ว! ฉันจ่ายเงินเดือนให้เธอมาทำงาน ไม่ใช่ให้มาสร้างความเสียหาย! ดูสิ! รอยเปื้อนบนเอกสารสำคัญพวกนี้มันคืออะไร? เธอเอาอะไรมาเปื้อนมัน!" ภาคย์หยิบแผ่นเอกสารขึ้นมาพลิกดูอย่างหงุดหงิด นิ้วเรียวยาวชี้ไปยังรอยเปื้อนจางๆ ‍ที่เกิดจากน้ำหมึกที่เธอทำหกไปเมื่อวานนี้

น้ำกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก "อันนั้น... ดิฉันทำหกไปนิดหน่อยค่ะ กำลังจะรีบแก้ไข แต่..."

"แต่เธอก็ยังทำมันอยู่ดี! ฉันไม่รู้ว่าพ่อเธอไปหาเงินมาจากไหนถึงส่งเธอมาเรียนสูงขนาดนี้ แต่ดูเหมือนว่าสมองของเธอจะยังตามไม่ทันการศึกษาเลยนะ!" คำพูดของภาคย์กรีดแทงเข้ามาในใจของน้ำ ‌ราวกับมีดที่กรีดลึกเข้าไปในเนื้อ เธอเม้มปากแน่น พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา อดทน อดทนไว้น้ำ นี่คือสิ่งที่เธอต้องทำเพื่อปลดหนี้ให้หมดไป

การกลั่นแกล้งของภาคย์เริ่มทวีความรุนแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขาเหมือนจะตั้งใจหาเรื่องตำหนิเธอในทุกๆ เรื่อง ‍ไม่ว่าจะเล็กน้อยเพียงใดก็ตาม วันหนึ่ง เขาให้เธอไปค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับบริษัทคู่แข่งที่หายสาบสูญไปเมื่อยี่สิบปีก่อน โดยมีเวลาให้เพียงแค่สามชั่วโมง ทั้งที่ข้อมูลนั้นแทบจะไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน เมื่อเธอไม่สามารถหามาได้ทันเวลา เขาก็ต่อว่าเธอว่าไร้ความสามารถ ทำงานช้า ​และไม่มีประสิทธิภาพ

อีกครั้งหนึ่ง เขาให้เธอจัดเตรียมเอกสารสำหรับการประชุมสำคัญ โดยสั่งให้จัดเรียงตามลำดับตัวอักษรของชื่อนามสกุลของกรรมการบริษัททุกคน แต่กลับลืมบอกเธอไปว่า มีกรรมการบางคนใช้นามสกุลที่สะกดเหมือนกัน แต่คนละภาษา หรือมีบางคนใช้นามแฝง ทำให้เธอต้องเสียเวลาตรวจสอบอย่างละเอียด ​เมื่อถึงเวลาประชุม ภาคย์ก็ตำหนิเธอต่อหน้าผู้บริหารระดับสูงหลายคนว่า จัดเตรียมเอกสารผิดพลาด ทำให้เขาเสียหน้า

"ดูสิ! เลขาของผมเนี่ย ฝีมือห่วยแตกสิ้นดี! ขนาดงานง่ายๆ แค่นี้ยังทำผิดพลาดได้อีก!" ​เขาพูดพร้อมกับขว้างเอกสารกองหนึ่งลงบนโต๊ะทำงานของเธอ เสียงดังปึงปัง ทำเอาพนักงานคนอื่นๆ ในแผนกหันมามองด้วยความตกใจปนสงสาร

น้ำก้มหน้าก้มตาเก็บเอกสารเหล่านั้นขึ้นมา หัวใจบีบรัดแน่น เธอรู้สึกเหมือนถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนแทบไม่เหลือชิ้นดี แต่ทุกครั้งที่เธอรู้สึกท้อแท้ สิ้นหวัง ภาพของแม่ที่ป่วยหนัก ใบหน้าที่ซีดเซียว และความหวังสุดท้ายที่ท่านฝากฝากไว้กับเธอ ก็จะผุดขึ้นมาเตือนสติ

"อดทนไว้นะน้ำ... เพื่อแม่..." เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ พยายามสูดลมหายใจลึกๆ เพื่อรวบรวมสติ

ภาคย์เหมือนจะสนุกกับการเห็นน้ำทุกข์ทรมาน เขาชอบยื่นงานที่ยากเกินกำลังของเธอไปให้ทำ ทั้งๆ ที่รู้ว่าเธอไม่เคยมีประสบการณ์ในด้านนั้นมาก่อน เขาจะมอบหมายงานที่ต้องใช้ความรู้เฉพาะทางที่เธอไม่มี หรือสั่งให้เธอไปติดต่อกับคนที่มีอิทธิพลซึ่งเธอไม่เคยรู้จักมาก่อน

"คุณภาคย์คะ ดิฉันไม่แน่ใจว่าตัวเองจะทำเรื่องนี้ได้ดีพอ ดิฉันไม่เคย... " น้ำพยายามจะทักท้วง

"ไม่ต้องมี 'แต่'! ฉันจ้างเธอมาทำงาน ไม่ได้มานั่งฟังข้อแก้ตัว! ถ้าทำไม่ได้ ก็ไสหัวไปหาทางอื่น! แต่ถ้าอยากทำงานนี้ให้เสร็จ ต้องทำให้ได้!" ภาคย์ตอกกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่ไร้ความปรานี

บางครั้ง เขาจะเรียกใช้เธอในเวลาที่เธอเพิ่งจะพักเบรกทานข้าว หรือเรียกเธอไปทำงานตอนเย็นหลังเลิกงาน ทั้งๆ ที่งานเหล่านั้นไม่เร่งด่วนเลย เขาก็เหมือนจะตั้งใจรบกวนเวลาส่วนตัวของเธอ เพื่อให้เธอเหนื่อยล้าและหมดกำลังใจ

"คุณภาคย์คะ ตอนนี้ดึกมากแล้ว ดิฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ" น้ำเอ่ยอย่างอ่อนแรง เมื่อเห็นว่างานที่เขาให้มานั้นยังอีกยาวไกล

"ยัง! ทำไมจะกลับ! ฉันยังสั่งงานเธอไม่เสร็จ! งานนี้ต้องเสร็จภายในคืนนี้! ถ้าทำไม่ได้ พรุ่งนี้เช้าเธอไม่ต้องมาทำงานอีกแล้ว!" ภาคย์พูดพลางหยิบเอกสารกองใหญ่ยื่นมาให้ น้ำมองกองเอกสารนั้นอย่างสิ้นหวัง

วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าภายใต้แรงกดดันและความโหดร้ายของภาคย์ น้ำรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในวังวนแห่งความเหนื่อยล้าและท้อแท้ แต่เธอก็ยังคงกัดฟันสู้ พยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้ เพื่อเป้าหมายเดียว คือการปลดหนี้สินก้อนโตที่บีบคั้นชีวิตของเธอและครอบครัว

เธอเริ่มสังเกตเห็นสายตาของผู้คนรอบข้าง บางคนมองเธอด้วยความสมเพช บางคนมองด้วยความรังเกียจ และบางคนก็มองด้วยความสงสัยสงสารปนเปกันไป เธอรู้ดีว่า พวกเขากำลังซุบซิบนินทาเธออยู่ลับหลัง แต่เธอไม่สนใจอีกต่อไปแล้ว ความคิดถึงแม่ คือสิ่งเดียวที่ขับเคลื่อนเธอไปข้างหน้า

"อีกไม่นาน... อีกไม่นานทุกอย่างจะจบลง" เธอภาวนาในใจ พลางหยิบเอกสารกองสุดท้ายขึ้นมาทำต่อ แม้ว่าดวงตาจะเริ่มพร่ามัวจากความอ่อนเพลีย และมือก็เริ่มสั่นเทา

คืนนั้น ขณะที่เธอกำลังนั่งทำงานอยู่เพียงลำพังในออฟฟิศอันเงียบสงัด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของภาคย์ก็ดังเข้ามาใกล้ เธอรีบเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ

"ยังไม่เสร็จอีกเหรอ? ฉันนึกว่าเธอจะทำเสร็จไปแล้วซะอีก" ภาคย์ยืนกอดอกอยู่ตรงหน้าเธอ ใบหน้าเรียบเฉย แต่ดวงตาคู่คมกลับฉายแววบางอย่างที่ทำให้น้ำรู้สึกไม่สบายใจ

"กำลังจะเสร็จแล้วค่ะคุณภาคย์" น้ำรีบตอบ พลางเร่งมือทำงานให้เร็วขึ้น

ภาคย์เดินอ้อมมาทางด้านหลังเธอ ยืนพิงขอบโต๊ะมองเธอทำงานอย่างเงียบๆ จนกระทั่งน้ำรู้สึกเหมือนถูกจ้องมองอย่างไม่สบายใจ เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง

"มีอะไรหรือเปล่าคะคุณภาคย์"

ภาคย์โน้มตัวลงมาใกล้ ใบหน้าของเขากับใบหน้าของเธอห่างกันเพียงไม่กี่นิ้ว ลมหายใจอุ่นๆ ของเขากระทบใบหน้าของเธอ ทำให้น้ำใจเต้นแรงด้วยความประหม่า

"แค่อยากจะดูว่า เลขาคนใหม่ของฉัน จะมีความสามารถแค่ไหนกันเชียว" เขาพูดเสียงกระซิบ พลางยกมือขึ้นมาปัดผมที่ปรกหน้าผากของเธอเบาๆ การกระทำนั้นทำให้น้ำตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกจากอก

นี่มันอะไรกัน? ทำไมเขาถึงทำแบบนี้? ความรู้สึกสับสนปนเปไปกับความกลัวและความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่อาจเข้าใจได้

"คุณภาคย์คะ..."

"เงียบ!" ภาคย์พูดเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธอ ราวกับจะสะกดเธอให้อยู่นิ่งๆ

"งานมันเยอะจริงๆ เลยสินะ" เขาพูดพลางมองกองเอกสารที่ยังค้างอยู่บนโต๊ะ

"ค่ะ" น้ำตอบเสียงเบา

"งั้น... ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอเอง"

คำพูดนั้นทำให้น้ำขนลุกซู่ ความคิดที่ว่าเขาจะอยู่กับเธอในออฟฟิศอันเงียบสงัดยามค่ำคืน ทำให้เธอรู้สึกประหวั่นพรั่นพรึงอย่างบอกไม่ถูก

ภาคย์ยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น ก่อนจะเดินไปหยิบเก้าอี้มานั่งลงตรงหน้าเธอ แล้วทอดสายตาจ้องมองเธอทำงานอย่างไม่วางตา

น้ำพยายามอย่างที่สุดที่จะไม่สนใจสายตาของเขา แต่ยิ่งเธอพยายามมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกอึดอัดมากขึ้นเท่านั้น บรรยากาศรอบตัวเธอเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความไม่ไว้วางใจ

เธอไม่รู้ว่าคืนนี้จะจบลงอย่างไร แต่ความรู้สึกที่ว่าความอดทนของเธอกำลังจะถึงขีดจำกัดนั้น มันกำลังก่อตัวขึ้นมาอย่างช้าๆ...