ลมหายใจของน้ำติดขัดในลำคอ ขณะที่ภาพในอดีตฉายวนซ้ำในหัวราวกับเป็นภาพยนตร์ที่ถูกเปิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความรู้สึกไม่สบายตัวที่เริ่มก่อตัวขึ้นตั้งแต่ช่วงบ่ายแก่ๆ ตอนนี้ทวีความรุนแรงขึ้น จนเธอแทบจะยืนไม่ไหว เธอยกมือขึ้นกุมท้องน้อยอย่างอัตโนมัติ สัมผัสได้ถึงความปวดหน่วงๆ ที่เริ่มแผ่ซ่านไปทั่ว
"คุณภาคย์คะ... ดิฉัน... ไม่ค่อยสบาย..." เสียงของเธอสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด เธอมองไปยังภาคย์ที่กำลังนั่งอ่านเอกสารอย่างสบายอารมณ์ราวกับว่าโลกทั้งใบมีเพียงเขาเท่านั้น
ภาคย์เงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาคมกริบฉายแววรำคาญเล็กน้อย "ไม่สบาย? เดี๋ยวนี้เองนะ? หรือว่าเธอจะหาเรื่องอู้?"
"ไม่ใช่ค่ะคุณภาคย์ ดิฉัน... รู้สึกเวียนหัว... คลื่นไส้... เหมือนจะ... " เธอพูดได้แค่นั้น ก็ต้องรีบหันไปอ้วกในถังขยะที่วางอยู่มุมห้องอย่างแรง
เสียงอาเจียนดังสะท้อนกึกก้องไปทั่วทั้งออฟฟิศ ภาคย์ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความตกใจระคนรำคาญ เขาเดินเข้ามาใกล้ ยืนมองเธอที่กำลังทรุดตัวลงนั่งบนพื้นด้วยท่าทางอ่อนแรง
"นี่มันอะไรกัน? เธอป่วยถึงขนาดนี้แล้วยังมาทำงานอีกเหรอ?" น้ำเสียงของเขาฟังดูไม่เชื่อนัก
"ดิฉัน... ไม่รู้ค่ะ... จู่ๆ ก็รู้สึกไม่ดี..." น้ำตอบเสียงแผ่ว พยายามรวบรวมแรงเพื่อลุกขึ้น
แต่แล้ว เมื่อสายตาของเธอเหลือบไปเห็นภาพถ่ายใบหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของภาคย์ ภาพนั้นเป็นภาพของภาคย์ในวัยหนุ่ม ยืนถ่ายรูปอยู่ข้างๆ ผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งเป็นผู้หญิงที่น้ำจำได้ดี... แม่ของเธอ!
หัวใจของน้ำกระตุกวูบ ภาพในอดีตที่เคยเลือนรางกลับชัดเจนขึ้นมาทันที เธอมองหน้าแม่ในภาพถ่าย สลับกับมองหน้าภาคย์ที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ภาพความทรงจำที่เคยถูกฝังกลบไว้ภายใต้ชั้นของความเจ็บปวดและความสับสน กลับทะลักท้นออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้
"แม่..." เธอพึมพำชื่อนั้นออกมาเบาๆ น้ำตาเริ่มเอ่อคลอ
"เธอพูดอะไร? แม่ใคร?" ภาคย์ถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มมีความสงสัย
"ภาพ... ภาพนี้... นี่มันรูปคุณกับแม่ของดิฉันนี่คะ!" น้ำชี้ไปที่ภาพถ่ายอย่างสั่นเทา
ภาคย์มองตามนิ้วของเธอไป ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นซีดเผือด เขาก้มลงไปหยิบภาพถ่ายนั้นขึ้นมาดู ดวงตาของเขาฉายแววของความตกใจและความรู้สึกผิดที่พยายามซ่อนเร้นมาตลอด
"เธอ... รู้จักผู้หญิงคนนี้ได้ยังไง?" เขาถามเสียงสั่น
"เขา... เขาคือแม่ของดิฉันค่ะ! แล้วนี่มันเรื่องอะไรกันคะ? ทำไมคุณถึงมีรูปแม่ของดิฉันอยู่ที่นี่? คุณรู้จักแม่ของดิฉันมาก่อนเหรอคะ?" น้ำถามรัวๆ ความสงสัยที่ค้างคาใจมาตลอดชีวิตกำลังจะถูกเปิดเผย
ภาคย์ยืนนิ่ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความขัดแย้ง เขาหลบสายตาของน้ำ พยายามรวบรวมสติ
"เรื่องนี้... มันซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจในตอนนี้" เขาพูดเสียงทุ้มต่ำ
"ซับซ้อน? คุณกำลังจะบอกว่า คุณรู้จักแม่ของดิฉัน แต่ไม่เคยบอกดิฉันเลยใช่ไหมคะ? แล้วที่คุณจ้างดิฉันมาทำงานที่นี่... มันก็เกี่ยวพันกับเรื่องนี้ด้วยใช่ไหมคะ?" น้ำถามเสียงดังขึ้น พลางยกมือขึ้นกุมท้องน้อยอีกครั้ง ความเจ็บปวดทางร่างกายเริ่มมาพร้อมกับความเจ็บปวดทางใจ
"น้ำ... ฟังฉันก่อน..."
"ไม่ต้องค่ะ! ดิฉันไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น! ดิฉันแค่อยากรู้ว่าทำไมคุณถึงปิดบังเรื่องนี้กับดิฉัน! แล้วทำไมคุณถึงได้ทำร้ายดิฉันสารพัดอย่างตลอดเวลาที่ผ่านมา!" น้ำตะโกนใส่หน้าภาคย์ น้ำตาไหลอาบแก้ม
เธอรู้สึกเหมือนถูกทรยศหักหลังครั้งใหญ่ ความสัมพันธ์ที่เคยคิดว่าเป็นเพียงการทำงานใช้หนี้ กลับกลายเป็นความสัมพันธ์ที่ผูกพันกับอดีตที่เธอไม่เคยรู้มาก่อน
ทันใดนั้น ความเวียนหัวก็ตีกลับเข้ามาอีกครั้ง พร้อมกับอาการคลื่นไส้ที่รุนแรงขึ้น น้ำรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เธอทรุดตัวลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง
"คุณภาคย์คะ... ดิฉัน... รู้สึกไม่ไหวแล้ว..." เธอพูดเสียงอ่อนแรง
ภาคย์ตกใจรีบเข้าไปประคองเธอไว้ "น้ำ! เป็นอะไรไป?"
"ดิฉัน... รู้สึก... เหมือนจะ..." น้ำพยายามจะพูด แต่ก็ทำไม่ได้ เธอกุมท้องน้อยไว้แน่น รู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังบีบรัด
ภาพในอดีตเกี่ยวกับแม่ของเธอยังคงฉายวนซ้ำในหัว แต่คราวนี้มันมาพร้อมกับภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก่อน... คืนที่เธอทำงานล่วงเวลาจนดึกดื่น... คืนที่เธอและภาคย์อยู่กันตามลำพังในออฟฟิศ... คืนที่เกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้นระหว่างพวกเขา...
ความทรงจำที่ถูกกดทับไว้ค่อยๆ ปรากฏขึ้นมาอย่างชัดเจน... ใบหน้าของภาคย์ที่อยู่ใกล้... ลมหายใจของเขาที่รดต้นคอ... สัมผัสที่อ่อนโยนแต่เร่าร้อน...
แล้วความรู้สึกบางอย่างก็แวบเข้ามาในความคิดของเธอ... ความรู้สึกที่เธอเคยสัมผัสได้เมื่อหลายสัปดาห์ก่อน... การเปลี่ยนแปลงในร่างกาย... ความเหนื่อยล้าผิดปกติ...
"ไม่... ไม่จริง... " น้ำพึมพำกับตัวเอง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ
เธอค่อยๆ นึกย้อนไปถึงอาการต่างๆ ที่เกิดขึ้นกับเธอในช่วงสองสามสัปดาห์ที่ผ่านมา อาการคลื่นไส้ อาการอ่อนเพลีย ความรู้สึกไวต่อกลิ่นบางอย่าง...
"คุณภาคย์คะ..." น้ำเอ่ยเสียงสั่นเครือ
ภาคย์มองมาที่เธอด้วยความกังวล "เธอเป็นอะไร? บอกฉันสิ!"
น้ำเงยหน้ามองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและความหวาดกลัว "ดิฉัน... ดิฉันคิดว่า... ดิฉัน... "
เธอพูดต่อไม่ไหว ภาพทุกอย่างรอบตัวเริ่มพร่ามัว ร่างกายของเธออ่อนปวกเปียก แต่ความคิดหนึ่งที่ดังชัดเจนที่สุดในหัวของเธอตอนนี้ คือ "ฉันท้อง!"
"คุณภาคย์... ดิฉัน... ท้องค่ะ..."
คำพูดนั้นหลุดออกจากปากของน้ำอย่างแผ่วเบา แต่กลับดังก้องไปทั่วทั้งออฟฟิศ ราวกับเป็นระเบิดลูกใหญ่ที่ถูกจุดชนวนขึ้น ภาคย์ยืนนิ่งราวกับถูกสาป ใบหน้าของเขาซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองมาที่น้ำอย่างไม่เชื่อสายตา
ลมหายใจของน้ำหยุดนิ่ง เธอเฝ้ารอคำตอบจากเขาอย่างใจจดใจจ่อ แต่สิ่งที่เธอได้รับมีเพียงความเงียบงันอันหนักอึ้ง...
เลขาท้องลึกลับ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก