“ขอโทษนะคะ พอดีคุณภาคย์ฝากของมาให้ค่ะ” น้ำตอบหญิงสาวหน้าตาคมคาย พยายามเก็บความรู้สึกแปลกๆ ที่เกิดขึ้นในใจ เธอกำลังจะปิดประตูรถก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
“คุณน้ำสบายดีนะคะ? เห็นคุณภาคย์บอกว่าช่วงนี้คุณน้ำไม่ค่อยสบาย” หญิงสาวคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับรอยยิ้มที่กว้างขึ้น “ฉันชื่อ ‘เมษา’ ค่ะ เป็นเพื่อนสนิทของคุณภาคย์”
เมษา… ชื่อนี้ฟังดูคุ้นหู น้ำพยายามนึกย้อนไป แต่ก็ไม่พบว่าเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนจากปากภาคย์ “สวัสดีค่ะ” น้ำตอบรับอย่างสุภาพ พยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด
“คุณภาคย์เขาก็เป็นห่วงคุณน้ำมากเลยนะคะ” เมษากล่าวต่อ ดวงตาคู่สวยกวาดมองสำรวจน้ำตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างจงใจ “เห็นว่าช่วงนี้คุณน้ำดูผอมลงไปเยอะเลย”
คำพูดนั้นแทงใจดำของน้ำอย่างจัง เธอรู้ดีว่าการเปลี่ยนแปลงทางร่างกายของเธอมันมีสาเหตุมาจากอะไร และการที่เมษาพูดถึงเรื่องนี้ ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก
“น้ำไม่เป็นไรค่ะ” เธอตอบเสียงเบา “แค่พักผ่อนก็จะดีขึ้น”
“ถ้ามีอะไรให้ช่วย บอกเมษาได้นะคะ” เมษากล่าวทิ้งท้าย ก่อนจะเดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะมีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่
น้ำมองตามแผ่นหลังของเมษาไปจนลับตา ก่อนจะรีบเปิดประตูรถและเข้าไปในอพาร์ตเมนต์ของตัวเอง เธอถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก แต่ความรู้สึกไม่สบายใจยังคงเกาะกุมหัวใจ
ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา น้ำพยายามอย่างหนักที่จะทำหน้าที่เลขาของภาคย์ให้ดีที่สุด เธอทำงานอย่างหนักเพื่อหวังจะใช้หนี้ให้หมดโดยเร็วที่สุด แต่ชีวิตกลับเล่นตลก เมื่อความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับภาคย์เริ่มเปลี่ยนไป
ภาคย์ไม่ใช่แค่เจ้านายที่เย็นชาและไร้หัวใจอีกต่อไปแล้ว เขามักจะแสดงความห่วงใยเล็กๆ น้อยๆ ที่ทำให้น้ำใจสั่นไหวอยู่เสมอ บางครั้งก็เป็นคำพูดที่อ่อนโยน บางครั้งก็เป็นการกระทำที่แสดงถึงความใส่ใจ แม้กระทั่งเรื่องเล็กๆ น้อยๆ อย่างการสั่งยาน้ำสมุนไพรมาให้เธอเมื่อรู้ว่าเธอมีอาการไอ
“คุณน้ำครับ วันนี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย ดูแลสุขภาพด้วยนะ” ภาคย์เคยกล่าวขณะที่เขากำลังเดินผ่านโต๊ะทำงานของเธอ
“ขอบคุณค่ะคุณภาคย์” น้ำตอบรับเสียงเบา พยายามไม่สบตาเขา
“ถ้าเหนื่อยนัก ก็พักได้นะ” เขาเสริมอีกประโยค ก่อนจะเดินจากไป
การแสดงออกเหล่านั้น ทำให้น้ำเริ่มมองเห็นอีกด้านของภาคย์ เขาไม่ใช่คนเลวร้ายไปเสียทั้งหมด แต่กลับเป็นคนที่ซับซ้อน มีมุมที่อ่อนโยนและใส่ใจซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่แข็งกร้าว
ยิ่งได้ทำงานร่วมกันอย่างใกล้ชิด เธอก็ยิ่งได้เห็นด้านที่แตกต่างของเขา ภาคย์เป็นคนฉลาด มีวิสัยทัศน์กว้างไกล และมีความรับผิดชอบสูง เขาบริหารจัดการธุรกิจของตระกูลได้อย่างมีประสิทธิภาพ และยังเป็นผู้ที่มีความยุติธรรมในบางครั้ง
มีอยู่ครั้งหนึ่ง ที่พนักงานคนหนึ่งทำผิดพลาดอย่างร้ายแรง ภาคย์เรียกพนักงานคนนั้นมาตำหนิอย่างหนัก แต่เมื่อเห็นว่าพนักงานคนนั้นสำนึกผิดและมีท่าทีเสียใจอย่างแท้จริง ภาคย์ก็ไม่ได้ลงโทษเขาอย่างรุนแรง แต่กลับตักเตือนและให้โอกาสเขาได้แก้ไข
เหตุการณ์นั้นทำให้น้ำประหลาดใจ เธอเคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับภาคย์ในแง่ลบมามาก ว่าเขาเป็นคนโหดเ***้ยม เด็ดขาด และไม่เคยปรานีใคร แต่สิ่งที่เธอเห็นกลับตรงกันข้าม
ความรู้สึกที่เริ่มก่อตัวขึ้นมาในใจของน้ำนั้น เป็นสิ่งที่เธอไม่อาจยอมรับได้ เธอรู้ดีว่าเธอและภาคย์มาจากคนละโลก ฐานะของเธอกับเขาแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว แถมเธอยังต้องมาทำงานใช้หนี้เขาอย่างที่ไม่มีศักดิ์ศรี
ยิ่งไปกว่านั้น ความลับที่เธออุ้มท้องอยู่ ก็เป็นสิ่งที่จะยิ่งทำให้ทุกอย่างซับซ้อนและอันตรายมากขึ้นไปอีก เธอไม่สามารถมีความรู้สึกใดๆ กับภาคย์ได้ เพราะนั่นจะเป็นการหลอกลวงเขาอย่างมหันต์
แต่ยิ่งเธอพยายามห้ามใจเท่าไหร่ หัวใจของเธอก็ยิ่งเต้นแรงทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้เขา
วันหนึ่ง ภาคย์เรียกน้ำเข้าไปที่ห้องทำงานของเขา เพื่อหารือเกี่ยวกับโครงการใหม่ที่กำลังจะเกิดขึ้น
“ผมต้องการให้คุณช่วยดูเอกสารพวกนี้ให้ละเอียดนะน้ำ” ภาคย์กล่าว พลางยื่นแฟ้มเอกสารหนาปึกให้กับเธอ “ผมเชื่อในวิสัยทัศน์ของคุณ”
น้ำรับแฟ้มเอกสารมาด้วยความรู้สึกประหลาดใจ “ขอบคุณค่ะคุณภาคย์”
“คุณเป็นเลขาที่เก่งมากนะ” ภาคย์เอ่ยชม “ผมโชคดีที่ได้คุณมาทำงานด้วย”
คำชมนั้นทำให้น้ำใจเต้นแรง เธอพยายามก้มหน้าก้มตาดูเอกสารเพื่อซ่อนความรู้สึกของตัวเอง
“คุณกำลังจะสร้างครอบครัวใหม่กับใครสักคนใช่ไหม?” ภาคย์ถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทำให้น้ำเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความตกใจ
“คะ?”
“ผมหมายถึง… ถ้าคุณมีความสุขกับใครสักคน ผมก็อยากให้คุณได้ใช้ชีวิตอย่างเต็มที่นะ” ภาคย์พูดต่อ ใบหน้าของเขาฉายแววครุ่นคิด “อย่าให้การทำงานกับผม มาเป็นอุปสรรคต่อชีวิตคุณ”
น้ำมองเข้าไปในดวงตาของภาคย์ เธอไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ หรือเขามีอะไรในใจ แต่คำพูดของเขาทำให้เธอรู้สึกสับสนและหวั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก
“คุณภาคย์… น้ำ… น้ำ…” เธอพยายามจะอธิบาย แต่คำพูดก็ติดอยู่ที่ลำคอ
“ไม่เป็นไร” ภาคย์ตัดบท “ถ้าคุณมีอะไรอยากจะคุย หรือมีปัญหาอะไร บอกผมได้เสมอ”
น้ำก้มหน้าก้มตาดูเอกสารในมืออีกครั้ง ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามา เธอไม่อยากจะหลอกลวงเขาแบบนี้ แต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไร
วันต่อมา น้ำก็ยังคงรู้สึกหวั่นไหวกับคำพูดของภาคย์อยู่เรื่อยๆ เธอพยายามตั้งสมาธิกับการทำงาน แต่ภาพของภาคย์ก็ผุดขึ้นมาในหัวตลอดเวลา
ขณะที่เธอกำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะ เธอก็รู้สึกถึงสายตาที่กำลังจ้องมองมาที่เธอ
น้ำเงยหน้าขึ้น ก็พบว่าภาคย์กำลังยืนมองเธออยู่ จากประตูห้องทำงานของเขา ใบหน้าหล่อเหลาของเขาฉายแววที่ยากจะคาดเดา
“คุณน้ำ” ภาคย์เรียกชื่อเธอเสียงนุ่ม “คุณแน่ใจเหรอว่าคุณสบายดี?”
น้ำพยักหน้าเบาๆ “ค่ะคุณภาคย์”
“ผมว่าคุณควรจะไปพักผ่อนนะ” ภาคย์กล่าว “ผมเป็นห่วง”
“ไม่เป็นไรค่ะ” น้ำตอบ “เดี๋ยวน้ำทำงานเสร็จก็จะรีบกลับแล้วค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้น… ผมจะให้คนขับรถไปส่งคุณนะ” ภาคย์เสนอ
น้ำลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจตอบรับ “ก็ได้ค่ะ”
ขณะที่รถหรูเคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์อันโอ่อ่า น้ำก็รู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านขึ้นมาในใจ ความห่วงใยที่ภาคย์มีให้ มันมากกว่าที่เธอเคยคาดหวัง
แต่แล้ว ในขณะที่รถกำลังเลี้ยวออกจากซอย เธอก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งยืนรออยู่ริมถนน ใบหน้าของเธอคมคาย สวมชุดที่ดูหรูหรา และรอยยิ้มที่มุมปากนั้นดูคุ้นตา
นั่นคือเมษา หญิงสาวที่อ้างตัวว่าเป็นเพื่อนสนิทของภาคย์
เมษายกมือขึ้นโบกทักทายน้ำ พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะมีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่ น้ำรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นไปทั่วร่าง เธอไม่รู้ว่าทำไม แต่การปรากฏตัวของเมษาในครั้งนี้ มันทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก
เลขาท้องลึกลับ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก