"ใคร...ใครกันที่แกจะหนีไปหา!" เสียงของภาคย์ดุดันราวกับเสือคำราม แววตาคมกริบที่ฉายประกายแห่งความโกรธเกรี้ยว จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของน้ำที่เบิกกว้างด้วยความตกใจระคนหวาดกลัว ความเย็นชาที่เคยเป็นเอกลักษณ์ของเขา บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความบ้าคลั่งที่ยากจะควบคุม
น้ำพยายามรวบรวมสติ เธอรู้ดีว่าในสถานการณ์นี้ การอธิบายใดๆ คงไร้ประโยชน์ ภาคย์ในยามนี้เหมือนคนตาบอดที่มองไม่เห็นความจริงใดๆ นอกจากความแค้นที่สุมอยู่ในอก
"คุณภาคย์...ฉันไม่ได้จะหนีไปไหน" เสียงของน้ำสั่นเครือ แต่พยายามเปล่งเสียงให้หนักแน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ฉันแค่...แค่ต้องการหาที่ปลอดภัย"
"ที่ปลอดภัย?" ภาคย์หัวเราะเยาะอย่างเหยียดหยาม "ปลอดภัยจากใคร? ปลอดภัยจากฉันงั้นเหรอ? แกคิดว่าฉันโง่มากนักหรือไง! แกคงคิดว่าฉันไม่รู้ว่าแกกำลังจะไปหาไอ้หน้าไหน ใช่ไหม!"
น้ำรู้สึกเหมือนถูกมีดกรีดหัวใจ น้ำไม่เข้าใจว่าทำไมภาคย์ถึงคิดแบบนั้น เธอไม่มีใครอื่น ไม่มีใครที่เธอจะหนีไปหา นอกจากหนีไปเพื่อตั้งหลักชีวิตของเธอและลูก
"คุณภาคย์เข้าใจผิดแล้วค่ะ" น้ำพยายามอธิบายอีกครั้ง "ฉันไม่มีใครอื่นจริงๆ ฉันท้อง...ท้องกับคุณ"
คำว่า "ท้องกับคุณ" เหมือนระเบิดลูกใหญ่ที่ถูกโยนเข้าไปในวงสนทนา ภาคย์ชะงักไปชั่วขณะ แววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธเริ่มฉายแววกังวลเล็กน้อย แต่แล้วมันก็ถูกแทนที่ด้วยความขุ่นเคืองและความไม่ไว้วางใจอีกครั้ง
"แกกำลังหลอกฉัน!" ภาคย์ตะคอก น้ำตาคลอเบ้า น้ำไม่เคยคิดว่าคำพูดของเธอจะถูกตีความไปในทางที่เลวร้ายถึงเพียงนี้
"ไม่ใช่ค่ะ! คุณภาคย์เชื่อฉันนะคะ" น้ำยื่นมือออกไปหวังจะสัมผัสแขนของเขา แต่ถูกปัดออกอย่างแรง
"อย่าแตะตัวฉัน!" ภาคย์ตะคอกเสียงดัง "แกกับลูกในท้อง...แกคิดว่าฉันจะปล่อยให้แกเอาเลือดเนื้อเชื้อไขของฉันไปเลี้ยงดูอย่างสบายใจโดยที่ฉันไม่รู้อะไรเลยงั้นเหรอ! แกมันเห็นแก่ตัว! แกมันคิดแต่จะหาผลประโยชน์!"
น้ำทรุดตัวลงนั่งบนพื้นอย่างหมดแรง น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมาตรงหน้า
"ฉันอยากให้ลูกของเราปลอดภัย..." น้ำพึมพำเสียงแผ่วเบา
"ปลอดภัย?" ภาคย์หัวเราะอย่างเย็นชา "แกจะปลอดภัยได้ยังไงในเมื่อแกกำลังจะหนีไปกับผู้ชายคนอื่น! แกคิดว่าฉันไม่เห็นเหรอ! ภาพที่แกกำลังจะกอดจูบกับมันน่ะ! แกคิดว่าฉันจะยอมให้มันพรากลูกของฉันไปง่ายๆ งั้นเหรอ!"
น้ำยิ่งสับสนหนักขึ้นไปอีก "ผู้ชายคนอื่น? ฉันไม่ได้...ฉันไม่ได้..."
"พอได้แล้ว!" ภาคย์ตะคอกเสียงดัง "ฉันไม่อยากฟังคำแก้ตัวอะไรทั้งนั้น! แกจะไปไหน ฉันจะไปกับแก! แกจะให้กำเนิดลูกของฉันที่ไหน ฉันก็จะไปอยู่ที่นั่น!"
ร่างของชายฉกรรจ์สองคนที่ยืนคุมเชิงอยู่ก่อนหน้านี้ ก็เดินเข้ามาประชิดตัวน้ำ พวกเขาจับแขนของเธอไว้แน่น ทำให้น้ำดิ้นรนขัดขืน
"ปล่อยฉันนะ!" น้ำร้องเสียงหลง "คุณภาคย์คะ ได้โปรดฟังฉันก่อน!"
"แกไม่มีสิทธิ์พูดอะไรอีกแล้ว!" ภาคย์พูดเสียงกร้าว "แกจะทำอะไร ฉันจะจับตาดูแกทุกฝีก้าว! แกจะหนีไปไหนไม่รอดหรอก!"
ภาคย์สั่งให้ลูกน้องพาตัวน้ำขึ้นรถ เขาไม่สนใจเสียงร้องไห้ เสียงอ้อนวอน หรือแม้แต่สภาพร่างกายที่อ่อนแอของเธอเลย น้ำถูกยัดเข้าไปในรถยนต์คันหรู โดยที่ไม่มีโอกาสได้แม้แต่จะหยิบสัมภาระที่จำเป็นออกมา
ตลอดทาง น้ำนั่งนิ่งราวกับหุ่นเชิด น้ำตาไหลไม่หยุด เธอไม่รู้ว่าชะตากรรมของเธอและลูกจะเป็นอย่างไรต่อไป ภาคย์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็ไม่พูดอะไรสักคำ ใบหน้าของเขาฉายแต่ความโกรธและความไม่ไว้วางใจ
เมื่อรถมาถึงบ้านพักตากอากาศหลังใหญ่ริมทะเลสาบ ภาคย์ก็สั่งให้คนของเขาพาตัวน้ำเข้าไปในบ้าน เขาจัดห้องพักที่หรูหราให้เธอ พร้อมด้วยอาหารและเสื้อผ้ามากมาย แต่สำหรับน้ำ...มันไม่ได้ช่วยปลอบประโลมหัวใจที่แตกสลายของเธอได้เลย
"แกจะอยู่ที่นี่" ภาคย์พูดเสียงเรียบ "จนกว่าฉันจะอนุญาต"
น้ำมองไปที่ภาคย์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง เธอรู้ว่านี่คือจุดเริ่มต้นของฝันร้ายครั้งใหม่ ภาคย์ที่เคยเย็นชา บัดนี้กลายเป็นคนอันตรายที่พร้อมจะควบคุมทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของเธอ
"ฉันจะไม่มีวันยอมให้แกหนีไปได้อีก" ภาคย์ย้ำเสียงหนักแน่น พร้อมกับเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้น้ำอยู่ลำพังกับความเงียบและความหวาดกลัว
น้ำมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นภาพทะเลสาบที่สงบนิ่งราวกับจะเย้ยหยันชะตากรรมของเธอ เธอรู้ว่าการต่อสู้เพื่อลูกของเธอ...เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และมันอาจจะยากลำบากกว่าที่เธอเคยคิดไว้เสียอีก
แต่ถึงแม้จะรู้สึกสิ้นหวังเพียงใด น้ำก็ยังคงเชื่อมั่นในสิ่งเดียว...เธอจะต้องปกป้องลูกน้อยในท้องของเธอให้ถึงที่สุด ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม
เลขาท้องลึกลับ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก