ตอนที่ 15 — การสูญเสียที่ยิ่งใหญ่

"ฉันจะไม่ยอมให้คุณภาคย์มาควบคุมชีวิตฉันและลูกเด็ดขาด!" เสียงของน้ำดังขึ้นอย่างเด็ดเดี่ยว แม้ว่าร่างกายจะอ่อนแอ แต่จิตใจของเธอกลับแข็งแกร่งขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ การถูกภาคย์ตามล่าและเข้าใจผิดตลอดมา ทำให้เธอตระหนักว่าการอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา คือหายนะที่แท้จริง

ภาคย์ยืนมองน้ำด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจระคนไม่พอใจ เขาไม่เคยเห็นน้ำแข็งขัดขืนเขาได้มากขนาดนี้มาก่อน

"แกคิดว่าจะหนีไปไหนได้อีก!" ‌ภาคย์ถามเสียงเข้ม "ที่นี่คือบ้านพักของฉัน แกจะไปไหนก็ต้องผ่านฉันไปให้ได้ก่อน!"

"ฉันไม่ต้องการอยู่กับคุณอีกต่อไปแล้วค่ะ!" น้ำตะโกนกลับ "ฉันจะไปอยู่ที่อื่น ที่ที่ฉันจะได้อยู่กับลูกอย่างสงบสุข!"

ทันใดนั้นเอง น้ำก็เห็นโอกาส เธอเหลือบไปเห็นประตูห้องที่เปิดแง้มอยู่เพียงเล็กน้อย ​และช่องว่างที่พอจะลอดตัวออกไปได้

"คุณภาคย์...โปรดปล่อยฉันไปเถอะค่ะ" น้ำพูดเสียงหวาน น้ำพยายามใช้เสน่ห์ที่เธอพอจะมีอยู่บ้างเพื่อหลอกล่อภาคย์

ภาคย์มองน้ำด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก แต่แววตาที่เคยแข็งกร้าวเริ่มอ่อนลงเล็กน้อย เขาไม่เคยเห็นน้ำในมุมนี้มาก่อน มุมที่ดูเปราะบาง อ่อนหวาน และเต็มไปด้วยความเศร้า

"แกคิดว่าฉันจะใจอ่อนกับคำพูดของแกอย่างนั้นเหรอ!" ‍ภาคย์พูดเสียงทุ้ม แต่แววตาเริ่มลังเล

ในขณะที่ภาคย์กำลังเผลอ น้ำก็ใช้จังหวะนั้นเอง พุ่งตัวออกจากห้องอย่างรวดเร็ว เธอวิ่งไปตามโถงทางเดินที่กว้างขวางของบ้านพักตากอากาศ เสียงฝีเท้าของเธอสะท้อนก้องไปทั่ว

"แก! อย่าไปนะ!" ภาคย์ตะโกนลั่น ‌เขาพยายามจะวิ่งตาม แต่น้ำวิ่งเร็วกว่า

น้ำวิ่งออกไปนอกบ้าน สู่ลานกว้างที่ทอดตัวลงสู่ทะเลสาบ อากาศยามเช้ายังคงเย็นสบาย แต่น้ำกลับรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัว เธอเห็นเรือยนต์ลำเล็กจอดอยู่ริมท่า

"ต้องไปให้ถึงเรือให้ได้!" น้ำคิดในใจ

ภาคย์วิ่งตามมาติดๆ เขามองเห็นน้ำที่กำลังจะขึ้นเรือ ‍เขาตะโกนสั่งให้ลูกน้องที่ยืนอยู่เฝ้าท่าเรือ ให้ไปจับตัวน้ำไว้

"หยุดนะ! อย่าให้เธอขึ้นเรือไป!" ภาคย์สั่งเสียงดัง

ลูกน้องสองคนพุ่งเข้าหาตัวน้ำอย่างรวดเร็ว แต่น้ำก็ว่องไวไม่แพ้กัน เธอพยายามจะกระโดดขึ้นเรือ แต่มือของลูกน้องคว้าแขนของเธอไว้ได้ทัน

"ปล่อยฉันนะ!" น้ำร้องเสียงดัง ​เธอออกแรงดิ้นรนสุดกำลัง

ภาคย์วิ่งเข้ามาถึงท่าเรือพอดี เขามองเห็นภาพน้ำที่กำลังดิ้นรนอยู่บนเรือที่กำลังจะแล่นออกไป

"พอได้แล้ว! ปล่อยเธอ!" ภาคย์ตะโกนสั่ง แต่ก็สายเกินไป

เรือยนต์ลำนั้นได้แล่นออกไปแล้ว ทิ้งให้ภาคย์และลูกน้องยืนมองด้วยความตกตะลึง

น้ำที่อยู่บนเรือพยายามจะควบคุมเรือ แต่มือที่อุ้มท้องอยู่ทำให้การบังคับเป็นไปอย่างยากลำบาก เธอหันกลับมามองภาคย์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคับแค้นใจ

"ฉันจะไม่มีวันกลับไปหาคุณอีก!" ​น้ำตะโกนบอกภาคย์

แต่แล้ว...เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อน้ำพยายามจะหักเลี้ยวเรืออย่างกะทันหัน เรือกลับเสียการทรงตัว น้ำที่กำลังตั้งครรภ์อยู่ ร่างกายจึงเสียสมดุลอย่างรุนแรง

"กรี๊ดดดด!" เสียงกรีดร้องดังลั่น

เรือพลิกคว่ำ!

น้ำถูกเหวี่ยงกระเด็นออกไปในน้ำทะเลสาบที่เย็นเฉียบ เธอพยายามจะตะเกียกตะกายขึ้นมา แต่ท้องที่ใหญ่ทำให้การเคลื่อนไหวเป็นไปอย่างยากลำบาก

ภาคย์ที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่บนฝั่ง ​ชะงักไปทันที แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว บัดนี้กลายเป็นความตื่นตระหนก และความหวาดกลัว

"น้ำ!" ภาคย์ตะโกนสุดเสียง เขาไม่รอช้า รีบวิ่งลงไปในน้ำทะเลสาบเพื่อจะช่วยเธอ

ลูกน้องรีบวิ่งไปตามเรือยนต์อีกสำรองมา แต่กว่าจะมาถึง ภาคย์ก็สามารถคว้าตัวน้ำขึ้นมาจากน้ำได้แล้ว

แต่มัน...สายเกินไปแล้ว

น้ำหมดสติ ร่างกายของเธอเย็นเฉียบ ภาคย์อุ้มร่างของน้ำขึ้นมาบนฝั่ง เขามองเห็น...เห็นเลือดสีแดงสดไหลออกมาจากร่างกายของน้ำ

"ไม่นะ..." ภาคย์พึมพำเสียงสั่นเครือ

น้ำตาของภาคย์ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขาไม่เคยคิดว่าเรื่องราวจะลงเอยแบบนี้ ความโกรธแค้น ความเข้าใจผิดทั้งหมดที่เคยมี มันดูไร้สาระไปเสียหมด เมื่อเทียบกับการสูญเสียที่กำลังจะเกิดขึ้นตรงหน้า

"ลูก...ลูกของฉัน..." ภาคย์พูดเสียงขาดห้วง

น้ำกระแอมไอเบาๆ พยายามลืมตาขึ้นมามองภาคย์

"ฉัน...ขอโทษค่ะ..." เสียงของน้ำแผ่วเบา "ฉัน...ไม่สามารถ...ปกป้อง...ลูกของเราได้..."

น้ำหลับตาลงอีกครั้ง...พร้อมกับหัวใจที่หยุดเต้น

ภาคย์ทรุดตัวลงไปบนพื้น หอบหายใจอย่างหนักหน่วง เขากอดร่างไร้วิญญาณของน้ำไว้แน่น น้ำตาไหลรินลงบนใบหน้าของเธอ

"น้ำ...น้ำ..." ภาคย์ร้องเรียกชื่อเธอซ้ำๆ ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นในใจมันรุนแรงเกินกว่าจะบรรยายได้

เขาเพิ่งจะตระหนัก...ตระหนักว่าเขาได้พรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากน้ำ และจากลูกของเขาเอง เพียงเพราะความโกรธและความไม่เข้าใจ

ภาคย์มองไปยังร่างที่ไร้ชีวิตของน้ำ และสิ่งที่เขาทำ...คือการทำลายชีวิตที่เขารักมากที่สุดไปต่อหน้าต่อตา...