เลือดสีแดงสดที่ไหลอาบสองมือของภาคย์ราวกับจะกรีดร้องความผิดบาปที่เขาได้ก่อขึ้น หัวใจที่เคยแข็งแกร่งราวหินผา บัดนี้แหลกสลายเป็นผุยผงเมื่อภาพใบหน้าซีดเซียวของน้ำที่เต็มไปด้วยน้ำตาและความเจ็บปวดฉายซ้ำไปมาในห้วงความคิด เขาได้ทำลายทุกสิ่ง ทุกอย่างที่เคยมีความหมายต่อเขาไปแล้ว ความเย่อหยิ่ง ความโกรธแค้น และความปรารถนาที่เกินขอบเขต ได้พรากเอาคนที่เขารักที่สุดไปจากชีวิต
"น้ำ!" เสียงตะโกนเรียกชื่อเธอขาดห้วง น้ำตาที่ไหลรินลงมาไม่ใช่เพราะความเสียใจต่อการสูญเสียทรัพย์สิน หรืออำนาจที่อาจจะสั่นคลอน แต่เป็นความเสียใจอย่างสุดซึ้งต่อการกระทำอันโหดร้ายที่เขาได้มอบให้กับผู้หญิงที่บริสุทธิ์คนหนึ่ง เขาผลักไสเธอไปราวกับสิ่งไร้ค่า ทั้งที่เธอคือแสงสว่างเดียวในชีวิตที่มืดมิดของเขา
ภาคย์รีบคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมา นิ้วสั่นระริกขณะกดเบอร์ของน้ำ แต่ปลายสายกลับเงียบงัน เขาโทรซ้ำแล้วซ้ำเล่า สลับกับส่งข้อความที่เต็มไปด้วยคำขอโทษและคำอ้อนวอน แต่ทุกอย่างกลับว่างเปล่า ไร้การตอบรับ ราวกับว่าโลกทั้งใบได้กลืนกินเธอไปเสียแล้ว
"น้ำ... ได้โปรด ตอบฉันที" เสียงแหบพร่าของเขาแทบจะกระซิบออกมา เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ไม่เคยอ่อนแอ หรือแสดงความรู้สึกใดๆ ออกมาอย่างโจ่งแจ้ง แต่ตอนนี้ น้ำตาที่ไหลริน มันคือความจริง ความจริงที่เขาไม่อาจปฏิเสธ
ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นยักษ์ ซัดกระหน่ำทุกอณูของจิตใจ ภาคย์เดินโซซัดโซเซไปทั่วห้องทำงานที่เคยเป็นอาณาจักรของเขา แต่บัดนี้มันกลับกลายเป็นห้องขังที่ขังตัวเขาเองไว้กับความทรมาน เขาปัดทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่บนโต๊ะทำงานให้หล่นกระจายลงพื้น เสียงแก้วแตก เสียงกระดาษปลิวว่อน เป็นเพียงเสียงสะท้อนของความสับสนวุ่นวายภายในใจ
"น้ำ... เธออยู่ที่ไหน" เขาถามตัวเองซ้ำๆ ดวงตาแดงก่ำมองหาเงาของเธอในทุกซอกมุมของห้อง ราวกับว่าเธอจะปรากฏตัวออกมาจากอากาศธาตุ
"ผมมันโง่... โง่ที่สุด!" เขาตะโกนใส่เงาของตัวเองในกระจกบานใหญ่ ยิ่งมองภาพตัวเองในกระจกมากเท่าไหร่ ยิ่งเห็นความผิดพลาดที่ใหญ่หลวง เขามองเห็นแต่ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง สิ้นดี
ภาคย์ตัดสินใจที่จะไม่ทนอยู่เฉย เขาต้องตามหาเธอให้เจอ ไม่ว่าจะต้องทุ่มเททุกอย่างที่มีก็ตาม เขาออกคำสั่งให้คนสนิททุกคน ค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับน้ำ สอบถามจากเพื่อนร่วมงาน หรือแม้แต่ญาติห่างๆ ที่เขาเคยได้ยินชื่อ
"ตามหาผู้หญิงคนหนึ่งให้ผม ชื่อ 'น้ำ' เธอเคยทำงานเป็นเลขาผม ถ้าใครเจอเบาะแส รีบรายงานผมทันที" น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและเต็มไปด้วยความเด็ดขาด แต่ภายในกลับเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
หลายวันผ่านไป ความหวังของภาคย์เริ่มเลือนราง เขาได้รับรายงานเพียงว่าน้ำได้ออกจากอพาร์ตเมนต์ของเธอไปแล้ว และไม่สามารถติดต่อญาติพี่น้องของเธอได้เลย ราวกับเธอได้อันตรธานหายไปจากโลกนี้อย่างแท้จริง
"เป็นไปไม่ได้..." เขาพึมพำ ชื่อของน้ำยังคงวนเวียนอยู่ในความคิด รอยยิ้มของเธอ เสียงหัวเราะของเธอ แววตาที่เต็มไปด้วยความหวังและความบริสุทธิ์ ทุกสิ่งทุกอย่างมันเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้
ภาคย์เริ่มตั้งคำถามกับตัวเอง เขาทำอะไรลงไป? ทำไมเขาถึงปล่อยให้ความโกรธชั่ววูบทำลายสิ่งมีค่าที่สุดในชีวิต? เขาเคยคิดว่าเงิน อำนาจ และความสำเร็จ คือทุกสิ่งทุกอย่าง แต่บัดนี้ เขารู้แล้วว่ามันไร้ความหมาย หากไม่มีเธออยู่เคียงข้าง
"ผมจะตามหาคุณจนกว่าจะเจอ... ไม่ว่าคุณจะไปอยู่ที่ไหนก็ตาม" เขาพึมพำกับตัวเอง ดวงตาที่เคยฉายแววอำมหิต บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเศร้าโศกและความมุ่งมั่นที่ไม่มีวันยอมแพ้
เขาพลิกดูรูปถ่ายใบเก่าที่เขาแอบถ่ายเธอไว้ รูปที่เธอกำลังยิ้มอย่างสดใสภายใต้แสงแดดอ่อนๆ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขโดยที่ไม่รู้เลยว่ากำลังจะพบเจอกับอะไรบ้าง
"ผมขอโทษนะ... น้ำ" เสียงกระซิบของเขาแผ่วเบา ราวกับว่าอยากให้เธอได้ยินมัน แม้จะรู้ดีว่าเธออยู่ไกลแสนไกล
ภาคย์เดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้าสีดำสนิทที่เต็มไปด้วยดวงดาว เขาอธิษฐานขอให้เธอปลอดภัย ขอให้เธอเข้มแข็ง และขอให้เธอให้อภัยเขาในสักวันหนึ่ง
"ผมจะชดใช้... ผมจะทำทุกอย่างเพื่อชดใช้ความผิดที่ผมได้ทำลงไป" สัญญาที่เขาให้ไว้กับตัวเอง มันหนักอึ้ง แต่ก็เป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เขามีกำลังใจที่จะก้าวต่อไป
เขาหลับตาลง พยายามจดจำใบหน้าของเธอให้ชัดเจนที่สุด รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง ทุกรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่เคยทำให้หัวใจของเขาอบอุ่น
แต่ยิ่งพยายามจดจำมากเท่าไหร่ ความรู้สึกเจ็บปวดก็ยิ่งกัดกินหัวใจมากขึ้นเท่านั้น เขาได้ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างไปแล้วจริงๆ
"น้ำ... ได้โปรด อย่าหายไปไหน" เสียงกระซิบของเขาแทบจะขาดห้วงไปพร้อมกับสายลมยามค่ำคืน
เขาจะทำอย่างไรต่อไป? เขาจะตามหาเธอเจอหรือไม่? หรือความลับที่เขาได้สร้างขึ้น จะพรากเธอไปจากชีวิตเขาตลอดกาล? คำถามเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัวของภาคย์ไม่หยุดหย่อน เขาต้องหาเธอให้เจอให้ได้
นี่ไม่ใช่แค่การตามหาคนรักที่หายไป แต่นี่คือการตามหาชิ้นส่วนที่หายไปของหัวใจตัวเอง ชิ้นส่วนที่เขาได้ทำลายมันด้วยมือของเขาเอง
ความเจ็บปวดนี้ เขาต้องชดใช้... ชดใช้ให้สาสมกับสิ่งที่เขาได้ทำลงไป
แต่เขาจะชดใช้อย่างไร หากคนที่เขาต้องการชดใช้ด้วยนั้น ได้หายไปจากโลกของเขาอย่างถาวรแล้ว?
ภาคย์กำหมัดแน่น สบถออกมาเบาๆ "น้ำ..."
เขารู้เพียงสิ่งเดียว คือเขาจะไม่ยอมแพ้ เขาจะตามหาเธอต่อไป แม้ว่าเส้นทางจะเต็มไปด้วยอุปสรรคและความมืดมิดก็ตาม
แสงจันทร์ที่ส่องผ่านหน้าต่างลงมาบนใบหน้าของภาคย์ ทำให้เห็นเงาของความเศร้าโศกและความหวังที่ปะปนกัน เขาจะรอคอย... รอคอยวันที่เธอจะกลับมา
แต่เมื่อไหร่? เขาไม่รู้...
เขาได้แต่หวัง... หวังว่าสักวันหนึ่ง เขาจะได้เจอเธออีกครั้ง
และเมื่อนั้น เขาจะบอกเธอ... บอกเธอด้วยหัวใจที่แหลกสลายว่าเขารักเธอมากแค่ไหน
แล้วเธอล่ะ? เธอจะยังรักเขาอยู่ไหม?
คำถามเหล่านี้มันวนเวียนอยู่ในหัวของภาคย์ไม่หยุดหย่อน
เขาได้แต่ยืนมองออกไปนอกหน้าต่าง... มองไปยังความมืดมิด... และหวังว่าจะมีแสงสว่างปรากฏขึ้นในวันใดวันหนึ่ง
เขาจะรอ... รอด้วยความหวังอันริบหรี่
และด้วยความเจ็บปวดที่ต้องชดใช้...
เลขาท้องลึกลับ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก