ตอนที่ 17 — เวลาที่ผ่านไป

ห้าปี... ห้าปีที่ยาวนานราวกับชั่วกัปชั่วกัลป์ ภาคย์ในวันนี้ไม่ใช่ภาคย์คนเดิมอีกต่อไป ความเย่อหยิ่ง อำมหิต และเย็นชาที่เคยเป็นภาพจำของเขา ได้ถูกแทนที่ด้วยเงาของความเศร้า ความหมกมุ่น ‌และความมุ่งมั่นที่เปลี่ยนไป

เขาในวัยสามสิบต้นๆ ยังคงหล่อเหลา แต่แววตาที่เคยเฉียบคม บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความอ่อนล้าและร่องรอยของความปวดร้าวที่ยากจะปกปิด เขาไม่เคยหยุดตามหา 'น้ำ' เลยแม้แต่วันเดียว ข่าวคราวของเธอได้กลายเป็นเหมือนสมบัติล้ำค่าที่เขาตามหามาตลอดชีวิต

ทุกเช้าที่ตื่นขึ้นมา ​สิ่งแรกที่เขาทำคือการเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อตรวจสอบข่าวสาร ตรวจสอบข้อมูลต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับเธอ เขาได้ว่าจ้างบริษัทสืบสวนเอกชนหลายแห่งให้ช่วยกันตามหาเธอ แต่ทุกครั้งที่ความหวังเริ่มก่อตัวขึ้น มันก็มักจะจบลงด้วยความว่างเปล่า

"ไม่มีเบาะแสใหม่เลยครับคุณภาคย์" เสียงของหัวหน้าทีมสืบสวนดังขึ้นจากโทรศัพท์ ราวกับจะย้ำเตือนถึงความล้มเหลวที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ภาคย์ถอนหายใจยาว ‍เขาปิดคอมพิวเตอร์ลง แล้วเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังวิวทิวทัศน์ของเมืองที่เคยเป็นของเขา แต่บัดนี้มันกลับให้ความรู้สึกอ้างว้างและโดดเดี่ยวเหลือเกิน

"ห้าปีแล้วนะ น้ำ..." เขาพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงของเขาแผ่วเบา ราวกับจะพูดกับสายลม

เขาจำได้ดีถึงวันนั้น ‌วันที่เขาได้ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างไป วันที่น้ำหายตัวไปจากชีวิตของเขาอย่างไร้ร่องรอย ความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจไม่เคยจางหายไป แต่มันกลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป

ภาคย์ได้เปลี่ยนตัวเองไปอย่างสิ้นเชิง เขาเลิกยุ่งเกี่ยวกับธุรกิจสีเทาที่เคยทำ เขาเริ่มกลับเข้าสู่วิถีชีวิตที่ถูกต้อง พยายามทำบุญทำทาน และช่วยเหลือผู้ที่ตกยาก ‍เขาเชื่อว่านี่คือการชดใช้ในอีกรูปแบบหนึ่ง ชดใช้ให้กับความผิดที่เขาได้ก่อขึ้น

แต่ถึงแม้จะพยายามมากแค่ไหน ความว่างเปล่าในใจก็ยังคงอยู่ เธอยังคงเป็นส่วนหนึ่งที่ขาดหายไปจากชีวิตของเขา

เขาเคยคิดถึงการมีครอบครัว มีลูก แต่เมื่อนึกถึงน้ำ เขาก็รู้สึกผิด เขาไม่สามารถมีความสุขกับใครได้อีก ​หากยังไม่เจอเธอ

"ผมจะตามหาคุณจนกว่าจะเจอ... น้ำ" เขาพึมพำกับตัวเองอีกครั้ง ความมุ่งมั่นที่เคยมี บัดนี้ยังคงแข็งแกร่งเหมือนเดิม

เขาได้ปรับเปลี่ยนกลยุทธ์ในการตามหาเธอ เขาเริ่มเข้าไปมีส่วนร่วมในองค์กรการกุศลต่างๆ ที่ทำงานช่วยเหลือผู้หญิงและเด็ก เพื่อหวังว่าอาจจะได้เบาะแสจากที่นั่น

"คุณภาคย์คะ ​พอจะมีอะไรให้ช่วยไหมคะ" เสียงหวานของเลขาคนใหม่ดังขึ้น

ภาคย์หันไปมอง ใบหน้าของเธอสวยงาม แต่ก็ไม่สามารถเทียบได้กับความทรงจำของน้ำ เขาจำไม่ได้เลยว่าเขาได้เปลี่ยนเลขามาแล้วกี่คน แต่ไม่มีใครเลยที่สามารถเข้ามาแทนที่น้ำได้

"ไม่มีอะไรครับคุณแพรว" เขาตอบเสียงเรียบๆ แล้วหันกลับไปมองเอกสารตรงหน้า

เขาพยายามใช้ชีวิตอย่างมีสติ ​พยายามอยู่กับปัจจุบัน แต่ภาพของน้ำก็ยังคงปรากฏขึ้นมาในความฝันอยู่เสมอ

คืนหนึ่ง ขณะที่เขากำลังนั่งทำงานอยู่บนเตียง เขาก็นึกถึงรูปถ่ายใบหนึ่ง ที่เขาเคยแอบถ่ายเธอไว้ รูปที่เธอกำลังยิ้มอย่างมีความสุข ในวันที่ท้องฟ้าสดใส

เขาหยิบรูปนั้นออกมาจากกระเป๋าเงิน มองดูใบหน้าของเธออย่างพินิจพิเคราะห์

"คุณอยู่ที่ไหนนะ... น้ำ" เขาถามกับรูปถ่ายในมือ

เขาได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นแรงขึ้น ภาพความทรงจำต่างๆ ผุดขึ้นมา ราวกับว่ามันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้

เขาจำได้ถึงวันที่เขาได้เจอเธอครั้งแรก ในวันที่เธอเข้ามาทำงานเป็นเลขาของเขา เธอเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใส และดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวัง

เขาจำได้ถึงวันที่เขาได้ตกหลุมรักเธอ ดวงตาของเธอ เสียงหัวเราะของเธอ และความบริสุทธิ์ของเธอ

แต่แล้ว เขาก็ได้ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างไป...

ภาคย์หลับตาลง เขาพยายามสะกดกลั้นน้ำตาที่เริ่มจะเอ่อล้นออกมา เขาไม่สามารถอ่อนแอได้ เขายังต้องตามหาเธอต่อไป

"ผมจะเจอคุณ... ผมจะเจอคุณให้ได้" เขาบอกกับตัวเองซ้ำๆ

เขาเปิดรูปถ่ายใบนั้นอีกครั้ง แล้วมองเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับจะสื่อสารกับเธอผ่านรูปถ่าย

"ผมขอโทษนะ... น้ำ"

เขาได้แต่หวังว่าสักวันหนึ่ง เธอจะได้ยินคำขอโทษของเขา

เขาได้แต่หวังว่าสักวันหนึ่ง เขาจะได้เจอเธออีกครั้ง

และเมื่อนั้น เขาจะบอกเธอ... บอกเธอด้วยหัวใจที่แหลกสลายว่าเขารักเธอมากแค่ไหน

แล้วเธอล่ะ? เธอจะยังรักเขาอยู่ไหม?

คำถามเหล่านี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของภาคย์ไม่หยุดหย่อน

เขาได้แต่หวัง... หวังว่าสักวันหนึ่ง เขาจะได้เจอเธออีกครั้ง

แล้วเขาจะชดใช้ความผิดที่เขาได้ทำลงไปได้อย่างไร?

ภาคย์กำหมัดแน่น เขาจะทำทุกอย่างเพื่อเธอ... ทุกอย่างจริงๆ

เขาจะรอคอย... รอคอยวันที่เธอจะกลับมา

แต่เมื่อไหร่? เขาไม่รู้...

เขาจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ เพื่อตามหาเธอ... ตลอดไป

และด้วยความหวังอันริบหรี่...