"คุณ... คุณมากับใคร?" เสียงที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยความไม่เชื่อปะปนอยู่ในการถามของภาคย์ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างราวกับเห็นผีขณะที่เขากวาดสายตาสำรวจร่างบางที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานของเขา พร้อมกับเงาร่างเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ด้านหลัง
น้ำกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ พยายามรวบรวมสติที่กำลังกระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้มันเสี่ยง แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว "ฉัน... ฉันมาคนเดียวค่ะ" เธอตอบเสียงสั่น แต่เมื่อพูดจบ เธอก็แกล้งทำเป็นเดินเลยภาคย์เข้าไปในห้อง ร่างเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ด้านหลังจึงปรากฏตัวออกมาอย่างจำใจ
ภาคย์ผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ เมื่อเด็กชายร่างเล็กที่น่าจะอายุราวห้าขวบได้ก้าวออกมาจากที่ซ่อน ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มจ้องมองมาที่เขาอย่างสงสัย ใบหน้าเล็กๆ นั้นมีเค้าโครงที่คุ้นเคยจนน่าใจหาย ริมฝีปากบางเฉิดฉายนั้นเหมือนกับริมฝีปากของเขาเมื่อครั้งยังเด็ก แก้มยุ้ยๆ นั้นรับกับโครงหน้าที่สมบูรณ์แบบจนน่าขนลุก
"ใคร... ใครคือเด็กคนนั้น?" ภาคย์ถามเสียงเครือ เขาเดินเข้าไปใกล้เด็กชายช้าๆ ราวกับจะเข้าไปสัมผัสกับความฝันที่กำลังจะเลือนหายไป เด็กชายตัวน้อยไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัว แต่กลับยื่นมือเล็กๆ ออกมาสัมผัสกับปลายนิ้วของภาคย์อย่างไม่ลังเล
"เขาชื่อ... น้องต้นกล้าค่ะ" น้ำตอบเสียงแผ่ว เธอเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความสับสนของภาคย์ เธอรู้ว่าเขาต้องสงสัย แต่เธอไม่มีทางเลือกอื่น เธอต้องการให้เขาเห็น ให้เขาได้รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตนั้นไม่ได้มีแค่เธอคนเดียว
ภาคย์ก้มลงมองเด็กชายตรงหน้าอีกครั้ง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งตกตะลึง งุนงง และมีความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ มันเหมือนกับว่าภาพในกระจกบานนั้นกำลังสะท้อนภาพของเขาเองในวัยเยาว์ ไม่มีอะไรจะเหมือนไปกว่านี้อีกแล้ว เด็กชายคนนี้... เขาเหมือนเขาเหลือเกิน
"ต้นกล้า..." ภาคย์พึมพำชื่อนั้นซ้ำๆ ราวกับจะลองสัมผัสกับความเป็นจริงที่กำลังปรากฏตรงหน้า "เขา... เป็นลูกของคุณเหรอ น้ำ?"
น้ำพยักหน้าช้าๆ ดวงตาที่เคยแข็งแกร่งเริ่มสั่นไหว "ใช่ค่ะ เขาเป็นลูกของฉัน" เธอเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "และ... เขาเป็นลูกของคุณค่ะ ภาคย์"
คำพูดนั้นทำให้ภาคย์ถึงกับยืนนิ่งราวกับถูกสาป เขาไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน เขาพยายามประมวลผลทุกอย่างที่เกิดขึ้น สายตาของเขากลับไปมองที่น้ำอีกครั้ง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่ก็มีความมุ่งมั่นที่ฉายชัด
"คุณ... คุณแน่ใจเหรอ?" ภาคย์ถามเสียงกระซิบ เขาไม่แน่ใจว่ากำลังถามตัวเองหรือถามน้ำ เขารู้ดีว่าในช่วงเวลาที่ผ่านมามีความสัมพันธ์บางอย่างระหว่างเขากับน้ำ มันเป็นความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นจากความใกล้ชิด ความเข้าใจ และความรู้สึกบางอย่างที่เขาก็ไม่อาจจะอธิบายได้ในตอนนั้น
"ฉันแน่ใจค่ะ" น้ำตอบเสียงมั่นคง น้ำตาเริ่มคลอหน่วย แต่เธอพยายามกลั้นมันไว้ เธอไม่สามารถแสดงความอ่อนแอให้เขาเห็นได้ในตอนนี้ "น้องต้นกล้า... เขาคือลูกของเราค่ะ"
ภาคย์ยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เขาพยายามคิดทบทวนทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น เขาจำได้ว่าคืนนั้น... คืนที่พวกเขาทั้งคู่เมา และ... ความสัมพันธ์ที่เกินเลยความตั้งใจได้เกิดขึ้น เขาคิดมาตลอดว่ามันเป็นเพียงความผิดพลาดชั่วครั้งชั่วคราว แต่ไม่เคยคิดเลยว่ามันจะนำไปสู่สิ่งนี้
"ทำไม... ทำไมคุณไม่บอกผม?" ภาคย์ถามเสียงอึ้ง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมน้ำถึงเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับนานขนาดนี้ "คุณหนีไป... แล้วก็กลับมาพร้อมกับเด็กคนนี้... ทำไม?"
น้ำมองหน้าภาคย์ด้วยแววตาที่เศร้าสร้อย "ฉัน... ฉันกลัวค่ะ" เธอตอบเสียงแผ่ว "ฉันกลัวว่าคุณจะไม่ยอมรับ... ฉันกลัวว่าทุกอย่างจะพังไปมากกว่านี้"
ภาคย์ก้าวเข้าไปใกล้น้ำมากขึ้น เขาไม่เคยเห็นน้ำในสภาพนี้มาก่อน ผู้หญิงที่แข็งแกร่ง ยอมคน และมุ่งมั่น ตอนนี้เธอกลับยืนอยู่ตรงหน้าเขาด้วยความอ่อนแอที่ฉายชัด "แต่... คุณก็บอกผมแล้วตอนนี้"
"ใช่ค่ะ" น้ำตอบ "ฉัน... ฉันไม่มีทางเลือกแล้ว" เธอกล่าวพร้อมกับยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าของต้นกล้าอย่างแผ่วเบา "ฉัน... ฉันอยากให้เขาได้รู้จักพ่อของเขา"
ภาคย์มองเด็กชายตรงหน้าอีกครั้ง ใบหน้าที่เหมือนเขาในวัยเด็กนั้นทำให้หัวใจของเขาสั่นสะท้าน เขาไม่เคยคิดว่าจะมีวันนั้น วันที่เขาจะได้เห็นสายเลือดของตัวเองได้เติบโตขึ้นมา และยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่เคยคิดเลยว่าสายเลือดนี้จะมาจากผู้หญิงอย่างน้ำ
"ผม... ผมต้องคิดก่อน" ภาคย์พูดอย่างตะกุกตะกัก เขาไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ มันเกินกว่าที่เขาจะคาดคิด และเกินกว่าที่เขาจะรับมือได้ในตอนนี้
น้ำพยักหน้ารับ เธอเข้าใจดีว่าภาคย์ต้องการเวลา เธอไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะยอมรับทุกอย่างในทันที "ค่ะ... ฉันเข้าใจ"
ภาคย์ยังคงจ้องมองไปที่เด็กชายอย่างไม่วางตา ความคิดของเขากำลังตีกันยุ่งเหยิง เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่เขากำลังเห็นนั้นเป็นเรื่องจริงหรือไม่ หรือเป็นเพียงภาพลวงตาที่เกิดจากความเหนื่อยล้าและความกดดัน
"แต่... ผมขอถามอะไรคุณอย่างหนึ่ง" ภาคย์พูดเสียงทุ้ม "ทำไม... ทำไมคุณถึงกลับมาที่นี่? ทำไมถึงเลือกที่จะปรากฏตัวต่อหน้าผมตอนนี้?"
น้ำเม้มปากแน่น เธอรู้ว่านี่คือคำถามที่สำคัญที่สุด เธอต้องตอบให้ได้ "เพราะ... เพราะฉันอยากให้เขาได้มีครอบครัวค่ะ" เธอตอบเสียงหนักแน่น "ฉัน... ฉันไม่สามารถเลี้ยงเขาได้เพียงลำพังอีกต่อไปแล้ว"
ภาคย์มองน้ำด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย เขาไม่แน่ใจว่าคำตอบนั้นเป็นความจริงทั้งหมดหรือไม่ แต่เขาก็ไม่สามารถปฏิเสธความรู้สึกบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจได้
"ครอบครัว..." ภาคย์ทวนคำนั้นเบาๆ เขาไม่เคยคิดถึงคำนี้มาก่อนในชีวิตของเขา แต่เมื่อเขามองไปที่เด็กชายตรงหน้า เขากลับรู้สึกถึงความอบอุ่นบางอย่างที่กำลังแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ
"ผม... ผมจะคิดเรื่องนี้" ภาคย์พูดทิ้งท้าย เขายังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้น้ำพาต้นกล้าเดินผ่านเขาเข้าไปในห้องทำงานของเขา ทิ้งไว้เพียงความงุนงงและความสงสัยที่ตีกันอยู่ในหัวของเขา
น้ำพาต้นกล้าเดินเข้าไปในห้องทำงานที่เคยเป็นเสมือนคุกของเธอ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นสถานที่ที่เธอรู้สึกแปลกๆ เธอรู้ว่าการมาของเธอในวันนี้ จะเปลี่ยนทุกอย่างไปตลอดกาล
ภาคย์ยืนมองประตูห้องทำงานที่ปิดลง เขายังคงไม่อาจจะเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้นได้ เขาเดินเข้าไปใกล้ที่ที่น้ำเคยยืนอยู่ แล้วก้มลงมองพื้น สัมผัสถึงความเย็นเยียบที่ยังคงหลงเหลืออยู่
"น้องต้นกล้า..." ภาคย์พึมพำชื่อนั้นอีกครั้ง เขารู้สึกถึงบางอย่างที่กำลังเปลี่ยนแปลงไปในชีวิตของเขา ความลับที่ถูกเก็บงำมานาน บัดนี้ได้ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาแล้ว และเขาไม่รู้ว่ามันจะนำพาเขาไปสู่จุดใด
ขณะที่น้ำและต้นกล้ากำลังอยู่ในห้องทำงาน ภาคย์ก็ยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น พยายามประมวลผลทุกอย่างที่เกิดขึ้น เขาไม่แน่ใจว่านี่คือความจริง หรือเป็นเพียงความฝันที่เขาไม่สามารถตื่นขึ้นมาได้
"พ่อ..." เสียงเล็กๆ ดังขึ้นมาจากในห้องทำงาน ทำให้ภาคย์สะดุ้ง เขาเดินเข้าไปใกล้ประตูห้องทำงานอีกครั้ง พยายามฟังเสียงที่ดังออกมา
"ต้นกล้า... ลูกเรียกพ่อเหรอ?" ภาคย์ถามเสียงเบา เขาอยากจะเข้าไปในห้องนั้นเสียเดี๋ยวนี้ แต่เขาก็ยังกลัวกับผลที่จะตามมา
"ใช่ค่ะ... พ่อ" เสียงของต้นกล้าดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงของน้ำที่ดังตามมา "ต้นกล้า... อยากเจอพ่อ"
ภาคย์หลับตาลง เขาไม่แน่ใจว่านี่คือสิ่งที่เขาต้องการ หรือเป็นกับดักที่กำลังจะถูกเปิดออก แต่ไม่ว่าอย่างไร เขาก็รู้ว่าเขาไม่สามารถปฏิเสธสิ่งนี้ได้อีกต่อไป
"ผม... ผมต้องเข้าไป" ภาคย์พึมพำกับตัวเอง เขากำลังจะเผชิญหน้ากับอดีต และอนาคตที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน
เลขาท้องลึกลับ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก