"คุณแน่ใจเหรอว่าเขาเป็นลูกของผม?" ภาคย์ถามอีกครั้ง เสียงยังคงสั่นเครือ แม้ว่าเขาจะพยายามสงบสติอารมณ์แล้วก็ตาม แต่ภาพของเด็กชายตัวน้อยที่เหมือนเขาในวัยเด็กนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขา มันเหมือนกับภาพสะท้อนจากกระจกบานเก่าที่เขาเคยเห็น
น้ำถอนหายใจเบาๆ เธอรู้ดีว่ามันเป็นเรื่องยากที่จะทำให้ภาคย์เชื่อในทันที "ฉัน... ฉันแน่ใจค่ะ ภาคย์" เธอกล่าวเสียงหนักแน่น "เขาเกิดหลังจากที่คุณ... คุณขอให้ฉันไป"
คำพูดนั้นทำให้ภาคย์ชะงัก เขาจำได้ถึงวันนั้น วันที่เขารู้สึกโกรธและเสียใจอย่างสุดซึ้ง เขาไล่น้ำออกไปจากชีวิตของเขา เพราะคิดว่าเธอทรยศเขา แต่ใครจะไปรู้ว่าการกระทำนั้นจะนำไปสู่ผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึงเช่นนี้
"แล้ว... ทำไมคุณถึงไม่ติดต่อผมเลย?" ภาคย์ถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ทำไมถึงเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ?"
น้ำหลบสายตาของภาคย์ เธอไม่แน่ใจว่าจะอธิบายความรู้สึกของเธอในตอนนั้นได้อย่างไร "ฉัน... ฉันกลัวค่ะ" เธอตอบอย่างตรงไปตรงมา "ฉันกลัวว่าคุณจะไม่ยอมรับ... ฉันกลัวว่าคุณจะโทษฉัน... ฉันกลัวว่าทุกอย่างจะแย่ลงกว่าเดิม"
ภาคย์ก้มลงมองเด็กชายที่กำลังนั่งเล่นของเล่นอยู่บนพื้นห้องทำงานอย่างมีความสุข ดวงตากลมโตของเด็กน้อยจ้องมองมาที่เขาด้วยความไร้เดียงสา ภาคย์รู้สึกถึงบางอย่างที่กำลังจะเปลี่ยนไปในชีวิตของเขา
"แล้ว... เขาชื่อต้นกล้าใช่ไหม?" ภาคย์ถาม นึกถึงชื่อที่น้ำได้บอกเขาเมื่อครู่
"ใช่ค่ะ" น้ำตอบ "เขาเป็นเด็กที่ร่าเริงและฉลาดมาก"
ภาคย์ยิ้มบางๆ เขาพยายามทำความคุ้นเคยกับความคิดที่ว่าเด็กชายคนนี้คือลูกของเขา มันเป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาด แต่ก็มีความอบอุ่นบางอย่างที่กำลังแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ
"ผม... ผมอยากรู้จักเขาให้มากกว่านี้" ภาคย์กล่าว เขารู้สึกว่าเขาพลาดอะไรบางอย่างไปมาก เขาพลาดโอกาสที่จะได้เห็นลูกชายของเขาเติบโตขึ้นมา
"ได้ค่ะ" น้ำตอบ "ฉัน... ฉันจะอยู่ที่นี่สักพัก"
ภาคย์พยักหน้า เขาเดินเข้าไปใกล้ต้นกล้า แล้วคุกเข่าลงมองเด็กชายตรงหน้า "สวัสดีครับ ต้นกล้า" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน
ต้นกล้าเงยหน้าขึ้นมองภาคย์ แล้วยิ้มกว้าง "สวัสดีครับ ลุง"
คำว่า "ลุง" ทำให้ภาคย์ชะงักเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้แสดงอาการใดๆ ออกมา เขาเข้าใจว่าต้นกล้ายังไม่รู้ว่าเขาคือใคร
"ผม... ผมเป็นเพื่อนกับแม่ของต้นกล้า" ภาคย์กล่าว เขาพยายามหาคำพูดที่เหมาะสมที่สุด
ต้นกล้าพยักหน้าอย่างเข้าใจ "อ๋อ... ลุงใจดี"
ภาคย์ยิ้ม เขาไม่แน่ใจว่าคำว่า "ใจดี" นั้นมาจากไหน แต่เขาก็รู้สึกดีที่ได้ยิน
ในขณะที่ภาคย์กำลังพูดคุยกับต้นกล้า น้ำก็นั่งมองพวกเขาด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น เธอรู้ว่าการตัดสินใจของเธอในครั้งนี้เป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง เธอต้องการให้ลูกชายของเธอได้มีครอบครัวที่สมบูรณ์
แต่ในใจลึกๆ ของภาคย์ เขายังคงมีความสงสัยอยู่ เขาไม่แน่ใจว่าเรื่องราวทั้งหมดนั้นเป็นความจริงหรือไม่ เขาเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากล
"น้ำ" ภาคย์เรียกน้ำเสียงเบา "ผมขอถามอะไรคุณอย่างหนึ่ง"
น้ำหันมามองภาคย์ด้วยแววตาที่สงสัย "คะ?"
"คือ... ในคืนนั้น... นอกจากเราสองคนแล้ว... มีใครอื่นอยู่ด้วยไหม?" ภาคย์ถามอย่างตรงไปตรงมา
น้ำชะงักไปเล็กน้อย เธอพยายามนึกย้อนกลับไปในคืนนั้น คืนที่เธอและภาคย์ได้... มีอะไรกัน
"ไม่ค่ะ... ไม่มีใครอื่น" น้ำตอบเสียงแผ่ว "มีแค่เราสองคน"
ภาคย์พยักหน้า เขาพยายามเชื่อคำพูดของน้ำ แต่ในใจลึกๆ เขายังคงมีความสงสัยอยู่ เขาไม่แน่ใจว่าทำไมเขากลุ่มใจเช่นนี้
"ผม... ผมอาจจะต้องขอตรวจสอบบางอย่าง" ภาคย์กล่าว "เพื่อความแน่ใจ"
น้ำมองภาคย์ด้วยแววตาที่ตื่นตระหนก "คุณ... คุณหมายถึงอะไร?"
"ผม... ผมอยากจะตรวจ DNA" ภาคย์ตอบ "เพื่อยืนยันความเป็นพ่อลูก"
น้ำนิ่งอึ้งไป เธอไม่แน่ใจว่าจะตอบสนองต่อคำขอของภาคย์อย่างไร เธอรู้ว่ามันเป็นเรื่องปกติที่เขาจะต้องการความแน่ใจ แต่เธอก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ
"ฉัน... ฉันไม่แน่ใจว่าฉันพร้อมหรือยัง" น้ำกล่าวเสียงเบา
"ผมเข้าใจ" ภาคย์กล่าว "แต่ผมคิดว่ามันเป็นสิ่งสำคัญ"
น้ำมองหน้าภาคย์ เธอเห็นความจริงจังในแววตาของเขา เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถปฏิเสธเขาได้อีกต่อไป
"ก็ได้ค่ะ" น้ำตอบ "ฉัน... ฉันจะให้คุณตรวจ"
ภาคย์ยิ้มบางๆ เขาโล่งใจที่น้ำยอมรับ "ขอบคุณครับ"
ในขณะเดียวกัน ภาคย์ก็ไม่รู้ว่ามีใครบางคนกำลังจับตาดูเขาและน้ำอยู่ตลอดเวลา คนคนนั้นกำลังวางแผนบางอย่างที่จะทำให้ความลับของน้ำถูกเปิดเผย และทำให้ทุกอย่างยุ่งเหยิงไปกว่าเดิม
ภาคย์เดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของเขา เขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาจำได้ว่าในคืนนั้น... มีคนแอบเข้ามาในห้องของเขา
"ใครคือคนที่แอบเข้ามาในห้องผม?" ภาคย์ถามน้ำอย่างกะทันหัน
น้ำชะงักเล็กน้อย "ฉัน... ฉันไม่แน่ใจค่ะ" เธอตอบเสียงสั่น "ฉัน... ฉันจำอะไรไม่ค่อยได้"
ภาคย์มองน้ำด้วยแววตาที่สงสัย เขาไม่แน่ใจว่าน้ำกำลังโกหกเขาอยู่หรือไม่
"ผม... ผมจะลองตรวจสอบกล้องวงจรปิดดู" ภาคย์กล่าว "เพื่อหาคำตอบ"
น้ำพยักหน้าอย่างจำใจ เธอรู้ว่าภาคย์กำลังสงสัยเธอมากขึ้นเรื่อยๆ
ภาคย์เดินไปที่คอมพิวเตอร์ของเขา แล้วเริ่มเปิดไฟล์วิดีโอจากกล้องวงจรปิด เขาพบว่ามีภาพบางอย่างที่น่าสงสัย
"ใครคือคนนั้น?" ภาคย์ถามเสียงเครียด "เขาเข้ามาในห้องผมทำไม?"
น้ำมองภาพนั้นด้วยความตกใจ เธอจำได้ว่าผู้ชายคนนั้นคือ...
"เขาคือ... อเล็กซ์ ค่ะ" น้ำกล่าวเสียงสั่น
ภาคย์หันมามองน้ำด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง "อเล็กซ์? อเล็กซ์ไหน?"
"อเล็กซ์... เพื่อนของฉันค่ะ" น้ำตอบเสียงแผ่ว "เขา... เขาเป็นคนพาฉันมาหาคุณในคืนนั้น"
ภาคย์ยืนนิ่งไป เขารู้สึกเหมือนถูกหักหลัง เขาไม่แน่ใจว่าเขาควรจะเชื่อคำพูดของน้ำหรือไม่
"แล้ว... ทำไมเขาถึงเข้ามาในห้องผม?" ภาคย์ถามเสียงเข้ม
น้ำเม้มปากแน่น "ฉัน... ฉันไม่รู้ค่ะ"
ภาคย์มองหน้าผู้ชายในภาพอีกครั้ง เขาจำได้ว่าผู้ชายคนนั้นมีท่าทีที่น่าสงสัย
"ผม... ผมว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล" ภาคย์กล่าว "ผมจะต้องสืบเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด"
น้ำมองภาคย์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล เธอรู้ว่าความลับของเธออาจจะถูกเปิดเผยในเร็วๆ นี้
ภาคย์เดินไปที่หน้าต่าง แล้วมองออกไปข้างนอก เขาเห็นรถคันหนึ่งจอดอยู่ตรงหัวมุมถนน มันคือรถคันเดียวกับที่เขาเคยเห็นเมื่อหลายวันก่อน
"ใครคือคนที่อยู่ในรถคันนั้น?" ภาคย์ถามน้ำ
น้ำชะงักไปเล็กน้อย "ฉัน... ฉันไม่แน่ใจค่ะ" เธอตอบเสียงเบา
ภาคย์มองน้ำด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย เขาเริ่มเชื่อว่าน้ำกำลังปิดบังบางสิ่งบางอย่างจากเขา
"ผม... ผมต้องรู้ความจริง" ภาคย์กล่าว "ผมจะไม่ยอมให้ใครมาหลอกลวงผมอีกต่อไป"
น้ำมองภาคย์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกลัว เธอรู้ว่าเธอจะต้องเผชิญหน้ากับความจริงในไม่ช้า
เลขาท้องลึกลับ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก