“ผมมันโง่… ผมมันตาบอด” เสียงแหบพร่าของภาคย์ดังสะท้อนก้องอยู่ในห้องที่เงียบงันราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง น้ำยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น สายตาจับจ้องไปยังใบหน้าของชายผู้เคยเป็นทั้งความหวังและฝันร้ายของเธอ น้ำหนักบนใบหน้าของภาคย์ที่เคยคมคายบัดนี้ดูอิดโรย ดวงตาที่เคยฉายแววเย็นชา บัดนี้กลับฉายรอยสำนึกผิดอย่างชัดเจน มือใหญ่ที่เคยแข็งกร้าว บัดนี้สั่นเทาเล็กน้อยเมื่อยกขึ้นมาจะคว้ามือของเธอ แต่แล้วก็ชะงักกลางอากาศ ราวกับเกรงว่าการสัมผัสเพียงครั้งเดียวจะทำให้กำแพงที่เธอสร้างไว้รอบกายพังทลายลง
“คุณ… คุณจะมาพูดอะไรตอนนี้” น้ำเอ่ยเสียงแผ่วเบา พยายามควบคุมความสั่นไหวในน้ำเสียง ความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอกมันซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายได้ การปรากฏตัวของภาคย์ในวันนี้ มันเหมือนการขุดเอาบาดแผลเก่าที่เธอพยายามกลบฝังให้ลึกที่สุดขึ้นมาอีกครั้ง แม้เวลาจะผ่านไปนานพอสมควร แม้เธอจะแข็งแกร่งขึ้น มีลูกชายที่น่ารักเป็นพลังใจ แต่ภาพเหตุการณ์วันนั้น ภาพการทรยศหักหลังที่เธอได้รับ มันยังคงตามหลอกหลอนเธออยู่เสมอ
“ผมรู้ว่ามันสายไป… มากเกินไปแล้ว” ภาคย์สูดลมหายใจลึกพยายามรวบรวมสติ “แต่ผมไม่สามารถปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ไปได้อีก ผม… ผมเสียใจจริงๆ น้ำ ผมเสียใจที่ผมทำให้คุณต้องเจ็บปวด เสียใจที่ผมหลงเชื่อคำพูดของคนอื่นจนเกือบจะทำลายชีวิตคุณกับลูก”
คำว่า "ลูก" ทำให้น้ำชะงักเล็กน้อย ดวงตาเธอเบิกกว้างขึ้นอย่างอดไม่ได้ เธอไม่เคยคิดว่าภาคย์จะกล้าเอ่ยถึงลูกชายของเธอตรงๆ แบบนี้ “คุณ… คุณไม่ควรพูดถึงเขา”
“ผมขอโทษ” ภาคย์ก้มหน้าลงต่ำ “ผมรู้ว่าผมไม่มีสิทธิ์อะไรเลย ผมรู้ว่าผมทำผิดต่อคุณมากที่สุดในชีวิต แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่าผมไม่ได้ตั้งใจ ผมโดนหลอก… ผมโดนผู้หญิงคนนั้นหลอกอย่างเลือดเย็น เธอใช้ความรู้สึกของผมที่มีต่อคุณเป็นเครื่องมือ”
น้ำมองภาคย์อย่างพิจารณา น้ำเสียงของเขาฟังดูจริงใจ แต่ในขณะเดียวกัน หัวใจของเธอก็ยังคงเต็มไปด้วยความหวาดระแวง ความเจ็บปวดที่เคยได้รับมันฝังลึกเกินกว่าจะลบเลือนไปง่ายๆ “คุณเคยพูดแบบนี้แล้วครั้งหนึ่ง”
“ครั้งนี้มันต่างออกไป น้ำ” ภาคย์รีบเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “ครั้งนี้ผมมีหลักฐาน ผมมีทุกอย่างที่จะพิสูจน์ว่าผมโดนหลอกจริงๆ ผมรู้แล้วว่าใครอยู่เบื้องหลังทั้งหมด ผมรู้แล้วว่าทำไมเธอถึงทำแบบนั้น”
น้ำยังคงยืนนิ่งไม่ตอบอะไร เธอรอฟังภาคย์ต่อไป แม้ใจจะอยากเชื่อ แต่สัญชาตญาณนักสู้ที่เธอต้องใช้เลี้ยงลูกก็ยังคงเตือนเธอให้ระวัง
“ผมรู้ว่ามันอาจจะดูเหมือนข้ออ้าง แต่ผมอยากให้คุณลองฟังผมนะ” ภาคย์เว้นจังหวะเล็กน้อย “ผมเห็นคุณกับลูกชาย… ผมเห็นว่าคุณเข้มแข็งแค่ไหนที่เลี้ยงเขามาได้โดยไม่มีผม ผมภูมิใจในตัวคุณมากนะ น้ำ คุณเป็นผู้หญิงที่วิเศษที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมา”
คำชมที่ออกมาจากปากภาคย์ ทำให้แก้มของน้ำขึ้นสีระเรื่อ เธอพยายามหันหน้าหนี แต่ภาคย์ก็รีบก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกเล็กน้อย “ผมรู้ว่ามันยาก… แต่น้ำ ผมขอโอกาส… ขอโอกาสจากคุณอีกครั้ง”
น้ำนิ่งอึ้ง เธอไม่คาดคิดมาก่อนว่าภาคย์จะกล้าขอโอกาสถึงขนาดนี้ “โอกาสอะไรของคุณภาคย์”
“โอกาสที่จะได้กลับมาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของคุณและลูกชาย” ภาคย์เอ่ยเสียงหนักแน่น “ผมอยากชดเชยทุกอย่างที่ผมทำผิดไป ผมอยากให้ลูกได้มีพ่อ ผมอยากให้คุณได้มีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบอย่างที่คุณควรจะได้รับ”
น้ำหลับตาลง เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามเรียบเรียงความคิด ภาพใบหน้าของลูกชายลอยขึ้นมาในหัว เธอต้องการให้ลูกมีพ่อที่ดี มีครอบครัวที่อบอุ่น แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็กลัวเหลือเกิน กลัวว่าถ้าเธอใจอ่อนอีกครั้ง ความเจ็บปวดครั้งเก่าจะกลับมาทำร้ายเธออีก
“คุณจะให้ผมทำอะไร น้ำ… คุณบอกมาเลย ผมจะทำทุกอย่าง” ภาคย์มองน้ำด้วยสายตาที่เว้าวอน “ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น ผมจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าผมรักคุณจริงๆ และผมจะไม่ยอมเสียคุณไปอีกแล้ว”
น้ำเปิดตาขึ้นมาอีกครั้ง สายตาของเธอสบเข้ากับดวงตาของภาคย์ เธอเห็นประกายแห่งความหวังและความจริงใจในนั้น มันเป็นประกายที่เธอเคยเห็นเมื่อครั้งที่เธอหลงรักเขาใหม่ๆ แต่ครั้งนี้ มันมาพร้อมกับความเจ็บปวดที่เธอเคยได้รับ
“คุณแน่ใจหรือภาคย์… ว่าคุณพร้อมที่จะรับผิดชอบทุกอย่าง” น้ำเอ่ยถามเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความท้าทาย
ภาคย์พยักหน้ารับอย่างไม่ลังเล “ผมแน่ใจ… ผมแน่ใจยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดในชีวิตนี้”
น้ำนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง เสียงหัวใจเต้นแรงของเธอสะท้อนก้องในหู เธอตัดสินใจแล้ว
“ถ้าอย่างนั้น…” น้ำเอ่ยเสียงเบา “ถ้าอย่างนั้น… คุณต้องพิสูจน์ให้ฉันเห็นจริงๆ ว่าคุณไม่ได้พูดไปวันๆ”
ภาคย์ตาเป็นประกาย เขาแทบจะกระโจนเข้าไปกอดน้ำ แต่ก็ระงับตัวเองไว้ได้ทัน “ผมจะทำ… ผมสัญญา”
“แล้วเรื่องผู้หญิงคนนั้น…” น้ำเอ่ยถาม น้ำเสียงมีความระแวงแฝงอยู่ “คุณจะจัดการกับเธออย่างไร”
“ผมจะจัดการกับเธอให้เด็ดขาด” ภาคย์ยืนยัน “ผมจะไม่ปล่อยให้เธอมายุ่งกับชีวิตของเราอีกต่อไป”
น้ำมองภาคย์อย่างพิจารณา เธอเห็นความตั้งใจจริงในแววตาของเขา แต่เธอก็ยังคงมีความกังวลบางอย่างซ่อนอยู่
“ฉันขอเวลาคิดอีกสักหน่อยนะภาคย์” น้ำเอ่ย “ฉัน… ฉันยังไม่พร้อมที่จะเชื่อใจใครอีกครั้งง่ายๆ”
ภาคย์พยักหน้ารับด้วยความเข้าใจ “ผมเข้าใจ… ผมจะรอ” เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ “แต่ขอให้รู้ไว้ว่าผมอยู่ที่นี่… รอคุณอยู่เสมอ”
ก่อนที่ภาคย์จะขอตัวกลับไป น้ำก็เอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง “แล้ว… ลูกชายของฉันล่ะ”
ภาคย์หยุดชะงัก เขาหันกลับมามองน้ำด้วยแววตาที่อ่อนโยน “เขา… เขาคือโลกทั้งใบของผม ผมจะไม่ทำอะไรที่อาจจะทำให้เขาต้องเจ็บปวดเด็ดขาด ผมจะทำทุกอย่างเพื่อเขา… เพื่อคุณ”
คำพูดของภาคย์ทำให้หัวใจของน้ำเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง โอกาสครั้งใหม่นี้ มันมาพร้อมกับความหวังที่ริบหรี่ แต่ก็เป็นความหวังที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้พบเจออีกครั้ง…
แต่ขณะที่ภาคย์กำลังจะก้าวออกจากห้องไป น้ำก็พลันนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้
“เดี๋ยวก่อนภาคย์!” น้ำเอ่ยเรียกเสียงดัง ภาคย์หันกลับมามองด้วยความสงสัย “ถ้าคุณบอกว่าคุณโดนหลอก… แล้วหลักฐานที่คุณว่า… มันอยู่ที่ไหน”
ภาคย์ยิ้มบางๆ “มันมีอยู่… แต่ผมไม่แน่ใจว่าคุณจะยอมเชื่อมันหรือเปล่า”
น้ำขมวดคิ้ว “ทำไมฉันจะไม่เชื่อ”
“เพราะมันอาจจะทำให้คุณตกใจ… และอาจจะทำให้คุณเกลียดผมมากขึ้นไปอีก” ภาคย์พูดเสียงเบา แต่สายตาของเขากลับฉายแววบางอย่างที่น้ำอ่านไม่ออก
“คุณกำลังพูดถึงอะไรกันแน่ภาคย์!” น้ำเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ
ภาคย์ก้าวเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาลง “น้ำ… คุณแน่ใจนะว่าคุณอยากรู้ความจริงทั้งหมด”
น้ำยืนนิ่ง เธอรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นไปทั่วสันหลัง ความรู้สึกบางอย่างที่บอกเธอว่าคำตอบที่ภาคย์กำลังจะบอกนั้น อาจจะน่ากลัวกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้…
เลขาท้องลึกลับ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก