"ให้โอกาสผม...ดูแลคุณกับลูกของเรา" คำพูดของภาคย์ยังคงก้องอยู่ในหูของน้ำ ประโยคสั้นๆ ที่เต็มไปด้วยความหมาย และความหวังอันริบหรี่ที่เธอไม่กล้าจะเชื่อมั่น
หลังจากเหตุการณ์ในห้องพิจารณาคดี น้ำกลับมาใช้ชีวิตตามปกติ แต่ทุกอย่างก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ความจริงที่เธอตั้งครรภ์ ทำให้โลกทั้งใบของเธอพลิกผัน ขณะที่ความแค้นและความอยุติธรรมที่เคยมีต่ออรณิชาได้ถูกคลี่คลายลงไปแล้ว แต่เรื่องราวของความรักและความลับกำลังจะเริ่มต้นขึ้น
ภาคย์ไม่ได้หายไปไหน เขากลับมาพร้อมกับความตั้งใจที่แน่วแน่ เขาแสดงออกถึงความรับผิดชอบต่อเธอและลูกในท้องอย่างชัดเจน เขาปรากฏตัวที่คอนโดของน้ำทุกวัน ไม่ใช่ในฐานะเจ้านายที่เย็นชา แต่ในฐานะผู้ชายที่พร้อมจะดูแล
"น้ำ...วันนี้อยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมครับ?" เสียงทุ้มของภาคย์ดังขึ้นขณะที่เขากำลังจัดเตรียมอาหารเช้าอย่างพิถีพิถันในครัวของเธอ น้ำมองเขาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขาที่เคยเป็นคนที่เธอเกลียดที่สุด ตอนนี้กลับเป็นคนที่ใกล้ชิดเธอที่สุด
"อะไรก็ได้ค่ะ" น้ำตอบ พยายามซ่อนแววตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนล้า "คุณไม่ต้องลำบากขนาดนี้ก็ได้นะคะ"
ภาคย์วางจานอาหารเช้าลงตรงหน้าเธอ "ผมอยากทำนี่ครับ" เขาตอบ พลางเลื่อนเก้าอี้มานั่งตรงข้ามเธอ "ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมพร้อมจะดูแลคุณกับลูกของเราจริงๆ"
น้ำมองเข้าไปในดวงตาของภาคย์ เธอเห็นความจริงใจและความมุ่งมั่นที่ฉายชัด มันเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนในตัวเขา
"คุณภาคย์คะ..." น้ำเอ่ยขึ้น "ฉัน...ฉันยังไม่แน่ใจ"
ภาคย์วางมือลงบนมือของน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะ "ผมเข้าใจครับ" เขาพูด "ผมรู้ว่าผมเคยทำเรื่องเลวร้ายไว้กับคุณไว้เยอะ ผมรู้ว่าคุณคงไม่เชื่อใจผมง่ายๆ"
"มันไม่ใช่แค่นั้นค่ะ" น้ำกล่าว "มันคือ...มันคือเรื่องของลูกของเรา เรื่องของเราสองคน มันเป็นเรื่องใหญ่มาก"
"ผมรู้ครับ" ภาคย์พยักหน้า "แต่น้ำ...ผมอยากพิสูจน์ให้คุณเห็น ว่าผมได้เปลี่ยนไปแล้วจริงๆ"
ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา ภาคย์ทุ่มเททุกอย่างเพื่อพิสูจน์คำพูดของเขา เขาเริ่มจากการสั่งให้ทีมกฎหมายของเขาจัดการเรื่องค่าชดเชยทั้งหมดให้อรณิชาอย่างรวดเร็วและเป็นธรรม เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีอะไรมาขัดขวางความสงบสุขของพวกเขาอีกต่อไป
จากนั้น เขาก็เริ่มเข้ามาดูแลชีวิตประจำวันของน้ำอย่างใกล้ชิด เขาจัดหาคนดูแลที่ไว้ใจได้มาช่วยเหลืองานบ้าน ให้คำแนะนำเรื่องการดูแลครรภ์ และที่สำคัญที่สุด คือการใช้เวลากับเธอให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
"น้ำ...หมอฝากมาบอกว่า ช่วงนี้คุณน้ำควรจะทานอาหารที่มีประโยชน์ต่อลูกในท้องให้มากขึ้นนะครับ" ภาคย์พูด ขณะที่เขากำลังจัดเตรียมอาหารที่เต็มไปด้วยผักผลไม้สดใหม่ "ผมให้คนไปเลือกซื้อมาให้แล้ว หวังว่าคุณจะชอบนะครับ"
น้ำมองดูอาหารที่เขาเตรียมมาอย่างตั้งใจ มีทั้งผลไม้สดๆ โยเกิร์ต และสมูทตี้เพื่อสุขภาพ "ขอบคุณค่ะ" น้ำเอ่ยออกมาเบาๆ เธอเริ่มรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ
ภาคย์ไม่ได้มีแค่การดูแลด้านร่างกาย แต่เขายังพยายามดูแลด้านจิตใจของน้ำด้วย เขาเล่าเรื่องราวในอดีตของเขาที่ทำให้เขาเป็นคนเย็นชา เขายอมรับผิดในทุกสิ่งที่เขาเคยทำ และที่สำคัญที่สุด เขาแสดงให้เห็นถึงความรักที่มีต่อลูกในท้องอย่างชัดเจน
"น้ำ...คุณรู้ไหม" ภาคย์เอ่ยขึ้นระหว่างที่พวกเขากำลังนั่งชมวิวจากระเบียงคอนโดของเธอ "ผม...ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันนี้"
น้ำหันไปมองเขา "หมายความว่ายังไงคะ?"
"ผมไม่เคยคิดว่าจะมีโอกาสได้เป็นพ่อคน" ภาคย์ตอบ ดวงตาของเขาทอประกายแห่งความสุข "ยิ่งเป็นพ่อของลูกกับผู้หญิงที่ผม...ผู้หญิงที่ผมเริ่มจะรัก"
คำว่า "รัก" หลุดออกจากปากภาคย์ ทำให้น้ำใจเต้นแรง เธอไม่แน่ใจว่าเธอควรจะเชื่อเขาหรือไม่
"คุณภาคย์คะ..." น้ำเอ่ย "ฉัน...ฉันไม่รู้จะพูดอะไร"
"ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นครับ" ภาคย์ยิ้ม "แค่ให้โอกาสผมได้พิสูจน์ตัวเองก็พอ"
แต่การพิสูจน์ของภาคย์ก็ไม่ได้ราบรื่นเสมอไป ยังมีอุปสรรคที่คอยท้าทายความสัมพันธ์ของพวกเขาอยู่เสมอ
วันหนึ่ง ขณะที่ภาคย์กำลังจะเดินทางไปหาแม่ของน้ำที่โรงพยาบาล เพื่อไปเยี่ยมและนำของฝากไปให้ แม่ของน้ำก็เกิดอาการกำเริบกะทันหัน
"คุณภาคย์คะ! คุณแม่!" เสียงร้องด้วยความตกใจของพยาบาลดังขึ้น น้ำรีบวิ่งไปหาแม่ของเธอทันที
ภาคย์ที่เพิ่งมาถึงก็รีบเข้ามาช่วยประคองแม่ของน้ำ "น้ำ...ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมอยู่ตรงนี้แล้ว"
เขาไม่ได้ลังเลเลยแม้แต่น้อย เขาจัดการเรื่องการรักษาพยาบาลอย่างรวดเร็ว และอยู่เคียงข้างน้ำตลอดเวลา เขาแสดงให้เห็นถึงความห่วงใยและความเป็นห่วงที่เขามีต่อครอบครัวของน้ำอย่างแท้จริง
"ขอบคุณมากนะคะคุณภาคย์" แม่ของน้ำเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง "คุณเป็นคนดีจริงๆ"
ภาคย์ยิ้ม "ผมแค่ทำในสิ่งที่ควรจะทำครับ"
เหตุการณ์นี้ทำให้น้ำเริ่มมองภาคย์เปลี่ยนไป เธอเริ่มเห็นถึงความดีงามที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชาของเขา
"คุณภาคย์คะ..." น้ำกล่าวหลังจากที่แม่ของเธออาการดีขึ้นแล้ว "ฉัน...ฉันเริ่มจะเชื่อใจคุณแล้วนะคะ"
ภาคย์มองน้ำด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง "จริงๆ เหรอครับ น้ำ?"
น้ำพยักหน้า "ค่ะ"
"ผมดีใจมากเลยครับ น้ำ" ภาคย์กล่าว เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความตื้นตัน "ผม...ผมรักคุณนะ น้ำ"
น้ำมองเขา เธอเห็นความรักที่ฉายชัดในดวงตาของเขา มันเป็นความรักที่บริสุทธิ์ และจริงใจ
"ฉันก็รักคุณค่ะ คุณภาคย์" น้ำตอบเบาๆ
ภาคย์โอบกอดน้ำไว้แน่น "ขอบคุณนะ น้ำ ที่ให้โอกาสผม"
พวกเขากอดกันท่ามกลางแสงแดดยามเย็นที่สาดส่องเข้ามา ภาพนั้นเป็นภาพที่สวยงามราวกับภาพวาด
แต่ในขณะที่พวกเขากำลังมีความสุข ก็มีเงาบางอย่างซ่อนตัวอยู่ การพิสูจน์ความรักของภาคย์อาจจะยังไม่จบลงง่ายๆ
วันหนึ่ง ขณะที่น้ำกำลังจะเดินทางไปตรวจครรภ์ตามนัด ภาคย์ก็ได้รับโทรศัพท์สายด่วนจากบริษัท
"คุณน้ำครับ ผมขอโทษจริงๆ แต่ผมมีเรื่องด่วนที่บริษัท ต้องไปจัดการเดี๋ยวนี้" ภาคย์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล
"ไม่เป็นไรค่ะ" น้ำตอบ "คุณไปเถอะค่ะ ฉันไปเองได้"
"แต่...ผมอยากไปด้วยนะครับ" ภาคย์กล่าว
"ไม่เป็นไรค่ะ" น้ำย้ำ "คุณไปจัดการเรื่องงานเถอะค่ะ"
ภาคย์มองน้ำด้วยความเป็นห่วง "คุณแน่ใจนะครับ?"
น้ำพยักหน้า "แน่ใจค่ะ"
ภาคย์จูบหน้าผากของน้ำเบาๆ "ผมจะรีบกลับมานะครับ"
น้ำมองตามหลังภาคย์ไป เธอรู้สึกถึงความกังวลใจบางอย่างที่คืบคลานเข้ามาในใจ
ขณะที่น้ำกำลังจะก้าวขึ้นรถแท็กซี่ที่เธอเรียกไว้ จู่ๆ ก็มีรถคันหนึ่งพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว และบังคับให้รถแท็กซี่ของเธอเบรกกะทันหัน
น้ำตกใจมาก เธอรีบจับพวงมาลัยไว้แน่น
"เกิดอะไรขึ้นคะ?" น้ำถามคนขับแท็กซี่
"ไม่รู้เหมือนกันครับคุณผู้หญิง" คนขับตอบด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
ทันใดนั้น ประตูรถของรถคันที่พุ่งเข้ามาก็เปิดออก และมีชายคนหนึ่งก้าวลงมา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
น้ำมองเขาด้วยความตกใจ จนกระทั่งเธอจำใบหน้าของเขาได้
"คุณ...คุณ!" น้ำอุทานด้วยความตกใจ
ชายคนนั้นยิ้มเยาะ "ไงล่ะ เลขาคนดีของนายภาคย์"
น้ำไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เธอรู้สึกถึงความหวาดกลัวที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง
"คุณต้องการอะไร?" น้ำถามเสียงสั่น
"ฉันต้องการ...แก้แค้น" ชายคนนั้นกล่าว "แก้แค้นที่นายภาคย์ทำลายชีวิตฉัน!"
ก่อนที่น้ำจะทันได้ตั้งตัว ชายคนนั้นก็พุ่งเข้ามาทางรถแท็กซี่ของเธอ
เลขาท้องลึกลับ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก