ตอนที่ 2 — สายลมที่เปลี่ยนทิศ

เสียงนาฬิกาปลุกที่ดังขึ้นปลุกให้ภาคินตื่นจากภวังค์แห่งความฝัน เขาลืมตาขึ้นช้าๆ ภาพแรกที่ปรากฏคือเพดานห้องนอนที่คุ้นเคย แต่ความรู้สึกที่ว่างเปล่าในใจยังคงอยู่เหมือนเดิม ความเงียบสงัดของยามเช้ากลับยิ่งตอกย้ำความเดียวดายที่เกาะกินหัวใจของเขาตลอดห้าปีที่ผ่านมา

ห้าปี… เวลาที่ยาวนานจนแทบจะลบล้างทุกสิ่งทุกอย่างไปได้ แต่สำหรับภาคิน มันกลับเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ ‌ที่เขาต้องทนอยู่กับภาพความทรงจำและความเจ็บปวดจากวันที่สุคนธาหายไป เขาพยายามลืม พยายามเดินหน้าต่อไป แต่ทุกครั้งที่นึกถึงใบหน้าหวานๆ รอยยิ้มสดใส และดวงตาที่เต็มไปด้วยความรักของเธอ ภาพเหล่านั้นก็กลับมาหลอกหลอนเขาอีกครั้ง

เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียง ​เดินตรงไปยังหน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปยังสวนอันเงียบสงัดที่เคยเป็นสถานที่โปรดของสุคนธา เขาจำได้ดีว่าเธอชอบมานั่งเล่น อ่านหนังสือ หรือไม่ก็วาดรูปอยู่ตรงนั้นเสมอ ภายใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ที่ให้ความร่มรื่น

“สุคนธา…” เขาเอ่ยชื่อเธอออกมาเบาๆ เสียงแหบพร่า ‍ความรู้สึกที่เจ็บปวดรวดร้าวแล่นผ่านเข้ามาในอกอีกครั้ง

หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น ภาคินทุ่มเทให้กับงานอย่างหนัก เขาผลักดัน ‘ธารินทร์ พร็อพเพอร์ตี้’ ให้ก้าวขึ้นมาเป็นบริษัทอสังหาริมทรัพย์ชั้นนำของประเทศ เขาเชื่อว่าการทำงานหนักจะช่วยให้เขาหลุดพ้นจากความเศร้าได้ แต่ถึงแม้จะประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานเพียงใด ‌ความรู้สึกสูญเสียและความว่างเปล่าในใจก็ไม่เคยจางหายไป

เช้านี้ เป็นเช้าวันจันทร์อันแสนธรรมดา ภาคินในชุดสูทสีเข้ม เดินทางมายังออฟฟิศด้วยใบหน้าเรียบเฉย เขาเดินผ่านโถงต้อนรับที่คึกคักไปด้วยพนักงานที่กำลังเตรียมพร้อมสำหรับการทำงาน เหล่าพนักงานต่างส่งเสียงทักทายเขาด้วยความเคารพ แต่ไม่มีใครรับรู้ถึงความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มที่เขาพยายามสร้างขึ้น

“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณภาคิน” เสียงหวานใสเอ่ยทักทายดังขึ้นจากบริเวณเคาน์เตอร์ต้อนรับ ‍ภาคินชะงักเท้าก้าวด้วยความตกใจ

เขาเงยหน้าขึ้นมอง และหัวใจของเขาก็แทบจะหยุดเต้น ภาพตรงหน้าทำให้เขาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง หญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าสวยหวาน ดวงตากลมโตที่ฉายแววสดใส รอยยิ้มบางๆ ที่แตะอยู่บนริมฝีปาก… ​มันคือสุคนธา… หรือเปล่า?

“มินตรา… ผม… ผมเรียกถูกไหมครับ?” ภาคินถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เขาพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้แสดงอาการมากเกินไป แต่ร่างกายของเขากลับตอบสนองไปเอง ราวกับว่าประสาทสัมผัสทุกอย่างถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง

“ใช่ค่ะ ​ฉันมินตราค่ะ เลขานุการคนใหม่ของคุณภาคิน ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” หญิงสาวตอบด้วยรอยยิ้มที่ยังคงหวาน แต่แววตาของเธอกลับมีความรู้สึกบางอย่างที่ภาคินอ่านไม่ออกซ่อนอยู่

ภาคินจ้องมองใบหน้าของเธออย่างพิจารณา ละเอียดทุกอณู ตั้งแต่โครงหน้าที่เหมือนกัน ดวงตาที่เหมือนกัน ​จนถึงริมฝีปากบางๆ ที่เขาเคยจูบ เคยสัมผัส มันเหมือนกันเหลือเกิน… จนน่าขนลุก

“คุณ… คุณเคยทำงานที่ไหนมาก่อนครับ?” ภาคินถามต่อ พยายามหาข้อมูลเพื่อยืนยันความรู้สึกของตัวเอง

“ฉันเคยทำงานอยู่ที่บริษัทเล็กๆ แห่งหนึ่งค่ะ ก่อนจะย้ายมาที่นี่” มินตราตอบ พลางเลื่อนสายตาไปมองรอบๆ โถงต้อนรับ ราวกับจะสำรวจสภาพแวดล้อมใหม่

ภาคินยังคงจ้องมองเธอไม่วางตา ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เขานึกถึงวันที่สุคนธาบอกเขาว่าเธออยากมีอนาคตที่มั่นคง อยากสร้างครอบครัวเล็กๆ ที่อบอุ่น แต่แล้วเธอก็หายไป… ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่า

“ผม… ผมขอตัวก่อนนะครับ” ภาคินเอ่ยขึ้น เขาต้องไปสงบสติอารมณ์ ต้องคิดทบทวนเรื่องนี้ให้ดี

เมื่อเดินเข้ามาถึงห้องทำงานส่วนตัว ภาคินก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ เขาหลับตาลง พยายามระงับอารมณ์ที่ปั่นป่วน เขาแน่ใจว่าผู้หญิงคนนั้นคือสุคนธา แต่ทำไมเธอถึงเปลี่ยนชื่อ? ทำไมเธอถึงมาปรากฏตัวที่นี่ในฐานะเลขานุการคนใหม่ของเขา?

“มินตรา… สุคนธา…” เขาพึมพำชื่อทั้งสองออกมา สับสนระคนหวาดระแวง

ตลอดทั้งวัน ภาคินไม่สามารถทำงานได้อย่างเต็มที่ จิตใจของเขามัวแต่วอกแวกคิดถึงมินตรา เขาแอบมองเธอผ่านกล้องวงจรปิดที่ติดไว้ในห้องทำงาน เขาเห็นเธอทำงานอย่างคล่องแคล่ว ใบหน้าของเธอดูสดใส แต่บางครั้งแววตาของเธอก็ดูเศร้าสร้อย ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างที่เธอไม่สามารถพูดออกมาได้

ภาคินตัดสินใจที่จะเข้าไปพูดคุยกับเธออีกครั้ง เขาเดินออกจากห้องทำงาน ตรงไปยังโต๊ะทำงานของมินตรา

“คุณมินตราครับ ผมขอคุยด้วยสักครู่ได้ไหมครับ?” ภาคินเอ่ยเสียงนุ่ม

มินตราเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาของเธอฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าตอบ “ค่ะ เชิญค่ะคุณภาคิน”

ทั้งสองเดินเข้าไปในห้องรับรองเล็กๆ ที่อยู่ติดกับห้องทำงานของภาคิน ภาคินปิดประตูลง ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับมินตรา

“ผม… ผมอยากจะถามคุณให้แน่ใจ… คุณ… เป็นสุคนธา ใช่ไหมครับ?” ภาคินถามตรงๆ เขาไม่สามารถทนอยู่กับความสงสัยได้อีกต่อไป

มินตรานิ่งไปชั่วขณะ แววตาของเธอเปลี่ยนไป จากที่เคยสดใส ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความเศร้าและความเจ็บปวด เธอหลบสายตาของภาคิน ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่วเบา

“ฉัน… ฉันไม่เข้าใจที่คุณภาคินพูดค่ะ ฉันคือนักศึกษาจบใหม่ที่เพิ่งจะเข้ามารับตำแหน่งนี้”

“อย่าโกหกผมเลย!” ภาคินเสียงดังขึ้น เขารู้ว่าเธอกำลังโกหก “ผมจำคุณได้ดี… ผมจำแววตาของคุณ รอยยิ้มของคุณ… ทุกอย่างมันเหมือนกันหมด! คุณคือสุคนธา… คนที่หายไปเมื่อห้าปีที่แล้ว!”

มินตราส่ายหน้าช้าๆ น้ำตาเริ่มคลอเบ้า “คุณภาคิน… คุณคงจำคนผิดค่ะ”

“ผมไม่เคยจำผิด! คุณเคยท้อง… จำได้ไหม? คุณท้องลูกของผม!” ภาคินตะโกนเสียงดัง เขาไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงต้องมาพูดเรื่องนี้อีกครั้ง แต่ความจริงที่ถูกปิดบังมาตลอดห้าปี มันกำลังจะระเบิดออกมา

มินตราสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำว่า 'ท้อง' เธอเม้มปากแน่น ใบหน้าซีดเผือดลงไปอีก

“คุณภาคิน… ฉันว่าเราควรจะหยุดคุยเรื่องนี้แค่นี้ค่ะ” มินตราพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น

“ทำไม! ทำไมคุณถึงทำแบบนี้! คุณหายไปโดยไม่บอกกล่าว ทิ้งผมไว้กับความเจ็บปวด แล้วตอนนี้คุณกลับมาพร้อมกับ… กับใคร? ใครคือพ่อของเด็ก?” ภาคินถามอย่างร้อนรน

มินตรามองหน้าภาคินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความปวดร้าว “คุณภาคิน… คุณไม่ควรถามคำถามแบบนั้นค่ะ”

“แล้วผมควรจะถามอะไร! คุณบอกผมมาเดี๋ยวนี้! คุณหายไปไหนมาตลอดห้าปี! แล้วเด็กที่ไหน?” ภาคินเสียงแข็งขึ้น

ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานของภาคินก็ถูกเปิดออก เสียงดังโครม! เผยให้เห็นร่างเล็กๆ ของเด็กชายคนหนึ่งยืนถือแท็บเล็ตอยู่ในมือ ดวงตากลมโตของเขากวาดมองไปมาระหว่างภาคินกับมินตรา

“แม่ครับ… ใครคือคุณลุงคนนี้?” เด็กชายเอ่ยถามเสียงใส

ภาคินและมินตราหันไปมองเด็กชายคนนั้นพร้อมกัน ดวงตาของภาคินเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง… เด็กชายคนนั้น… หน้าตาเหมือนเขา… เหมือนเขาตอนเด็กเป๊ะ!