ตอนที่ 4 — พันธนาการที่มองไม่เห็น

"เธอจะยอมรับข้อเสนอของฉัน หรือจะให้เรื่องนี้ลุกลามใหญ่โตจนทำลายชีวิตที่เหลืออยู่ของเธอไปตลอดกาล" เสียงทุ้มเย็นชาของกรณ์ดังขึ้น ก้องอยู่ในห้องทำงานที่หรูหรา แต่กลับรู้สึกเหมือนเป็นกรงขังสำหรับพิมพ์ หญิงสาวที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเขา ดวงตาคู่งามฉายแววตัดพ้อและเจ็บปวดจนแทบจะหลั่งน้ำตาออกมา การถูกใส่ร้ายว่าเป็นขโมยเอกสารสำคัญของบริษัท ‌ทำให้ชีวิตของเธอพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ จากเด็กสาวธรรมดาที่เคยมีรอยยิ้มสดใส กลายเป็นผู้ต้องสงสัยที่ถูกตราหน้าด้วยสายตาเหยียดหยามจากทุกคนรอบข้าง แต่คนเดียวที่รู้ความจริงว่าเธอบริสุทธิ์... คือเขา กรณ์ ประธานบริษัทผู้เย็นชาที่เธอเคยแอบรักในวัยเยาว์

"คุณ... คุณรู้ว่าฉันไม่ได้ทำ" ​พิมพ์เอ่ยเสียงสั่นเครือ พยายามรวบรวมสติและความกล้าหาญที่มีอยู่เพียงน้อยนิด "แล้วทำไม... ทำไมคุณถึงปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้น"

กรณ์ก้าวเข้ามาใกล้ ใบหน้าคมคายไร้อารมณ์ สายตาคมกริบราวกับใบมีดกรีดลึกลงไปในดวงตาของเธอ "ฉันมีเหตุผลของฉัน และเหตุผลนั้น... ‍มีราคาที่เธอต้องจ่าย" เขาเว้นจังหวะ หายใจเข้าลึกๆ ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับบางสิ่งที่ยากลำบากไม่แพ้เธอ "ข้อเสนอของฉัน คือการแต่งงานกับฉัน การแต่งงานที่ถูกต้องตามกฎหมาย เพื่อให้เรื่องนี้จบลงอย่างเงียบเชียบที่สุด ‌โดยที่ชื่อเสียงของเธอ... และของบริษัท จะไม่เสียหายไปมากกว่านี้"

พิมพ์เบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อหู นี่คือทางออกเดียวที่เขาเสนอให้เธออย่างนั้นหรือ? แต่งงานกับผู้ชายที่เธอเคยแอบรัก แต่กลับเห็นเธอเป็นเพียงเครื่องมือ เป็นหมากตัวหนึ่งในเกมอำนาจของเขา? "แต่งงาน... ‍กับคุณ?" เสียงของเธอแผ่วเบา แทบจะกระซิบ มันคือฝันร้ายที่ซ้ำรอยอดีต เมื่อครั้งหนึ่งเธอเคยฝันว่าจะได้แต่งงานกับเขาในฐานะคนรัก แต่ตอนนี้... มันกลับกลายเป็นพันธนาการที่มองไม่เห็น

"ใช่" กรณ์ตอบรับเสียงเรียบ ​"มันเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเราทั้งคู่"

"แต่คุณไม่ได้รักฉัน" พิมพ์สวนกลับทันที น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มไหลริน "คุณไม่เคยรักฉัน คุณแค่... ใช้ฉัน"

"ความรู้สึกไม่ใช่เรื่องสำคัญในสถานการณ์นี้" เขาตอบอย่างเย็นชา ราวกับคำพูดของเธอเป็นเพียงเสียงรบกวนที่ไร้ความหมาย ​"สิ่งที่สำคัญคือการรักษาภาพลักษณ์ของเรา และป้องกันไม่ให้ความลับบางอย่างถูกเปิดเผย"

ความลับ... คำนั้นดังก้องอยู่ในหัวของพิมพ์ มันคือความลับอะไรกันแน่? ความลับที่เกี่ยวกับการขโมยเอกสาร หรือความลับที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลังใบหน้าอันเยือกเย็นของกรณ์? เธอรู้ดีว่าไม่มีทางเลือกอื่น ชีวิตของเธอในตอนนี้บอบบางเหลือเกิน ​หากเธอปฏิเสธ ข้อกล่าวหานี้จะตามหลอกหลอนเธอไปตลอดชีวิต การงาน ครอบครัว ทุกอย่างจะพังทลายลง เธอไม่มีทางเลือกจริงๆ

"ถ้าฉันปฏิเสธล่ะคะ" เธอถามเสียงแหบพร่า แม้จะรู้คำตอบอยู่แล้วก็ตาม

กรณ์ไม่ตอบ เขาเพียงแต่เดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ ปลายนิ้วเรียวกดโทรศัพท์ไปที่เลขหมายบางสาย "ให้ทนายของบริษัทเตรียมเอกสารการแต่งงานให้เร็วที่สุด" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ก่อนจะวางหู แล้วหันกลับมามองพิมพ์ด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "เธอมีเวลาคิดจนถึงวันพรุ่งนี้เช้า ถ้าไม่มีคำตอบ ฉันจะถือว่าเธอตกลง"

พิมพ์ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะจมดิ่งลงไปในห้วงเหวแห่งความสิ้นหวัง ข้อเสนอของกรณ์ไม่ใช่การช่วยเหลือ แต่คือการบีบบังคับ เป็นการผูกมัดเธอด้วยพันธนาการที่มองไม่เห็น เธอจะยอมเป็นภรรยาของเขา... ภรรยาที่เขาไม่เคยรัก ภรรยาที่ต้องทนอยู่ภายใต้สายตาอันเย็นชาของเขา ภรรยาที่จะต้องแบกรับความเจ็บปวดและคำถามมากมายที่ไม่มีวันได้คำตอบ

วันเวลาต่อมาผ่านไปอย่างเชื่องช้าเหมือนถูกยืดออกไปเป็นนิรันดร์ พิมพ์จำใจต้องยอมรับข้อเสนอของกรณ์ เธอเซ็นเอกสารการแต่งงานด้วยมือที่สั่นเทา ทุกตัวอักษรราวกับตอกย้ำชะตากรรมอันโหดร้ายที่กำลังรอเธออยู่ งานแต่งงานถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย ไม่มีญาติพี่น้องของเธอ ไม่มีเพื่อนสนิท มีเพียงสักขีพยานไม่กี่คน และกรณ์... ผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างกายเธอด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ไร้ซึ่งรอยยิ้มแห่งความยินดี

ชีวิตในคฤหาสน์ของกรณ์เริ่มต้นขึ้น มันคือโลกที่เต็มไปด้วยความหรูหรา แต่กลับไร้ซึ่งความอบอุ่น ห้องนอนกว้างใหญ่แบ่งเป็นสองฝั่งอย่างชัดเจน ราวกับจะบอกเป็นนัยว่านี่คือความสัมพันธ์ที่ไม่มีวันบรรจบกัน กรณ์ปฏิบัติต่อเธออย่างสุภาพ แต่เป็นความสุภาพที่ห่างเหิน เย็นชา เขาไม่เคยแตะต้องเธอเกินความจำเป็น และมักจะหาข้ออ้างในการแยกห้องนอนเสมอ พิมพ์ต้องทนอยู่กับความรู้สึกโดดเดี่ยว วังเวง และความเจ็บปวดที่กัดกินหัวใจ เธอพยายามทำความเข้าใจการกระทำของเขา พยายามมองหาช่องว่างเล็กๆ ในความเย็นชาของเขา แต่ยิ่งพยายาม เธอก็ยิ่งพบกับกำแพงที่สูงขึ้นเรื่อยๆ

"คืนนี้คุณจะไปทำงานดึกอีกไหมคะ" พิมพ์ถามกรณ์ในมื้อค่ำอันเงียบงัน เธอพยายามจะหาเรื่องพูดคุย แม้จะรู้ดีว่าเขาอาจจะตอบเพียงสั้นๆ ก็ตาม

กรณ์เงยหน้าจากจานอาหาร สบตาเธอแวบหนึ่ง "อาจจะ" เขาตอบเสียงเรียบ "ฉันมีงานที่ต้องสะสางเยอะ"

"แล้ว... คุณสบายดีไหมคะ" คำถามนี้หลุดออกจากปากเธอไปโดยไม่ตั้งใจ มันคือคำถามที่เธออยากถามมาตลอด แต่ไม่เคยมีโอกาส หรือไม่มีความกล้าพอ

กรณ์เลิกคิ้วเล็กน้อย ดูเหมือนจะประหลาดใจกับคำถามของเธอ "ฉันสบายดี" เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะกลับไปสนใจอาหารตรงหน้า

พิมพ์ถอนหายใจอย่างแผ่วเบา เธอกำลังพยายามสร้างความสัมพันธ์กับเขา แม้จะเป็นไปในรูปแบบของ "การแต่งงาน" ที่ไม่มีความรัก แต่เธอก็ยังหวังว่าสักวันหนึ่ง เขาจะเห็นความจริงใจของเธอ แต่ดูเหมือนว่าความหวังของเธอกำลังจะเลือนลางไปทุกที

วันแล้ววันเล่าผ่านไป พิมพ์ต้องทนอยู่กับความเหงา ความโดดเดี่ยว และความรู้สึกไร้ค่า เธอรู้ดีว่าเธอถูกบังคับให้แต่งงานกับเขา เพราะเขาต้องการบางสิ่งบางอย่างจากเธอ หรือต้องการปกป้องบางสิ่งบางอย่าง แต่สิ่งนั้นคืออะไรกันแน่? และเมื่อไหร่ที่ความจริงทั้งหมดจะถูกเปิดเผย? เธอได้แต่ภาวนาในใจ ขอให้วันนั้นมาถึงเร็วๆ ก่อนที่หัวใจของเธอจะแตกสลายไปเสียก่อน

คืนนั้น พิมพ์นอนไม่หลับ เธอพลิกตัวไปมาบนเตียงนุ่ม แต่ภาพใบหน้าเย็นชาของกรณ์ก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว เธอตัดสินใจลุกขึ้นไปหยิบน้ำที่ห้องนั่งเล่น ขณะเดินผ่านห้องทำงานของกรณ์ ประตูที่เปิดแง้มไว้เล็กน้อยทำให้เธอเห็นแสงไฟสลัวๆ เล็ดลอดออกมา ความสงสัยทำให้เธอหยุดชะงัก หัวใจเต้นแรงขึ้น เธอค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ พยายามมองเข้าไปในห้องนั้น... และสิ่งที่เธอเห็น ทำให้เธอแทบจะหยุดหายใจ

บนโต๊ะทำงานของกรณ์ มีรูปถ่ายใบหนึ่งวางอยู่ เป็นรูปถ่ายใบเก่าๆ ที่ดูเหมือนจะถูกเก็บซ่อนไว้ พิมพ์ค่อยๆ เดินเข้าไปหยิบมันขึ้นมาดู... และภาพในรูปนั้น ทำให้โลกทั้งใบของเธอหยุดหมุน