ตอนที่ 7 — ความใกล้ชิดที่อันตราย

"คุณจะไปไหน! อย่าคิดว่าฉันจะปล่อยให้คุณไปง่ายๆ" เสียงตวาดของกรณ์ก้องไปทั่วห้องทำงานหรู แววตาคมกริบสะท้อนความเดือดดาล เขาไม่เคยรู้สึกโกรธจัดเท่านี้มาก่อน หญิงสาวเบื้องหน้าเขา ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำด้วยน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ ‌คือพิมพ์ ผู้หญิงที่เขาเคยเกือบจะมอบหัวใจให้ แต่ตอนนี้กลับยืนอยู่ตรงหน้าเขาในฐานะผู้ต้องหา

"ฉัน... ฉันจะไปจากที่นี่" พิมพ์เอ่ยเสียงสั่นเครือ ร่างกายบอบบางสั่นเทาเมื่อเผชิญหน้ากับสายตาที่พร้อมจะเผาไหม้ของเขา "ฉันพิสูจน์แล้วว่าฉันไม่ได้ทำผิด"

"พิสูจน์? ด้วยวิธีไหน? ​การหนีไปแบบนี้หรือ!" กรณ์เดินเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังแสงสว่างจากหน้าต่าง ทำให้พิมพ์รู้สึกเหมือนถูกขังอยู่ในกรงทอง "คุณคิดว่าผมโง่ขนาดนั้นเลยหรือไง พิมพ์! คุณขโมยเอกสารสำคัญของบริษัทไป มันคือความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้!"

"ไม่ใช่ฉัน! ‍ฉันไม่ได้ทำ!" พิมพ์ตะโกนสุดเสียง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลอาบแก้ม "คุณเชื่อฉันเถอะค่ะ กรณ์! ฉันไม่ได้ทำจริงๆ!"

"แล้วใครทำ? ใครเป็นคนจัดฉากให้เหมือนว่าคุณเป็นคนขโมย? ใคร! ‌บอกผมมา!" กรณ์บีบคางของพิมพ์ให้เงยหน้าขึ้น ดวงตาของทั้งสองประสานกัน แววตาของพิมพ์เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความเจ็บปวด ขณะที่แววตาของกรณ์กลับเต็มไปด้วยความสับสนและความสงสัยในตัวเอง

"ฉันไม่รู้... ฉันไม่รู้จริงๆ ค่ะ" พิมพ์ตอบเสียงแผ่ว ‍พร้อมกับสะอื้นไห้

กรณ์ปล่อยมือออกจากคางของพิมพ์ เขาถอยหลังไปยืนกอดอก มองสำรวจร่างบอบบางที่กำลังอ่อนแรงลงเรื่อยๆ ความจริงก็คือ เขาเองที่รู้ว่าพิมพ์ไม่ได้ทำผิด แต่เขาก็ยังไม่สามารถหาหลักฐานที่จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเธอได้ การที่เธอถูกใส่ร้ายเช่นนี้ ยิ่งทำให้เขารู้สึกผิดที่ต้องบังคับให้เธอตกอยู่ในสถานการณ์เลวร้ายเช่นนี้

"เอาล่ะ" ​กรณ์ถอนหายใจหนักๆ "ถ้าคุณยืนยันว่าจะไม่ไปไหน ผมก็จะให้โอกาสคุณ"

พิมพ์เงยหน้ามองเขาอย่างไม่เข้าใจ

"คุณจะอยู่ที่นี่" กรณ์พูดต่อ เสียงของเขาหนักแน่นแต่แฝงไปด้วยความลังเล "ในฐานะภรรยาของผม"

คำประกาศของกรณ์ทำให้พิมพ์ถึงกับอึ้ง เธอไม่คิดไม่ฝันว่าเขาจะเสนอทางออกเช่นนี้ ภรรยา? ​เขาต้องการให้เธอแต่งงานกับเขา? ทั้งๆ ที่เขาเคยมีคนรักที่เขาดูเหมือนจะรักมากขนาดนั้น?

"คุณ... คุณพูดอะไรนะคะ?" พิมพ์ถามเสียงพร่า

"ผมรู้ว่ามันฟังดูบ้าบิ่น" กรณ์เลี่ยงสายตาของเธอ "แต่ผมไม่มีทางเลือกอื่น"

"แต่... ทำไมคะ?"

"เพื่อรักษาชื่อเสียงของบริษัท" ​กรณ์โกหกทั้งที่รู้แก่ใจว่ามันไม่ใช่เหตุผลทั้งหมด "การที่มีข่าวฉาวเช่นนี้เกิดขึ้น มันส่งผลเสียต่อภาพลักษณ์ของบริษัทอย่างมาก การที่คุณกลายเป็นภรรยาของผม จะเป็นการปิดปากทุกคน และที่สำคัญ... มันจะช่วยให้ผมมีเวลาสืบหาตัวคนร้ายที่แท้จริง"

พิมพ์มองเข้าไปในดวงตาของกรณ์ เธอพยายามอ่านใจเขา แต่กลับไม่พบสิ่งใดนอกจากความเย็นชาที่ปกคลุมอยู่ภายนอก แต่ลึกลงไป เธอสัมผัสได้ถึงความสับสนบางอย่างที่ซ่อนอยู่

"ถ้าคุณยอมรับข้อเสนอนี้" กรณ์พูดต่อ "คุณจะอยู่ภายใต้การดูแลของผม คุณจะได้รับความปลอดภัย และผมจะให้โอกาสคุณในการพิสูจน์ตัวเอง"

พิมพ์คิดอย่างหนัก นี่เป็นโอกาสเดียวที่เธอจะมี เธอไม่อยากติดคุกเพียงเพราะข้อกล่าวหาที่เธอไม่ได้ก่อ และที่สำคัญที่สุด เธอต้องการหาความจริง เพื่อล้างมลทินให้กับตัวเอง และคนที่เธอแอบรัก... กรณ์

"ฉัน... ตกลงค่ะ" พิมพ์ตอบเสียงแผ่ว

"ดี" กรณ์พยักหน้า "แต่จำไว้ พิมพ์ คุณคือภรรยาของผม ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทุกการกระทำของคุณ จะสะท้อนถึงผม"

ชีวิตของพิมพ์พลิกผันอย่างสิ้นเชิง จากหญิงสาวผู้บริสุทธิ์ที่ถูกใส่ร้าย เธอกลายเป็นภรรยาของประธานบริษัทผู้เย็นชา การอยู่ร่วมกันภายใต้ชายคาเดียวกัน ทำให้เธอได้เห็นอีกด้านหนึ่งของกรณ์ ชายหนุ่มที่เธอเคยหลงรัก เขาไม่ได้เย็นชาอย่างที่ใครๆ เห็น แต่ภายใต้ท่าทีที่แข็งกร้าว กลับซ่อนความอ่อนโยนและความห่วงใยไว้บางอย่าง

"คุณ... นอนตรงนี้ก็ได้" กรณ์ชี้ไปที่โซฟาในห้องทำงาน

"แต่..." พิมพ์ลังเล

"อย่าคิดมาก" กรณ์พูดเสียงเรียบ "ผมจะจัดห้องนอนให้คุณในภายหลัง คืนนี้คุณคงเหนื่อยมากแล้ว"

พิมพ์พยักหน้าอย่างเงียบๆ เธอรู้สึกแปลกประหลาดใจที่กรณ์ยังคงแสดงความห่วงใยเธออยู่บ้าง แม้ในสถานการณ์เช่นนี้

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พิมพ์พยายามปรับตัวให้เข้ากับชีวิตใหม่ในคฤหาสน์หรูของกรณ์ ในแต่ละวัน เธอต้องเผชิญหน้ากับสายตาที่จับจ้องของผู้คนรอบข้าง ทั้งแม่บ้าน คนสวน และลูกน้องของกรณ์ ทุกคนต่างมองเธอด้วยความสงสัยและไม่ไว้วางใจ

แต่สิ่งที่ทำให้พิมพ์ปั่นป่วนหัวใจมากที่สุด คือการที่เธอต้องอยู่ใกล้ชิดกับกรณ์ตลอดเวลา ในฐานะภรรยาของเขา เธอต้องออกงานสังคม ต้องพบปะผู้คนมากมาย และที่สำคัญ เธอต้องแสดงบทบาทเป็นภรรยาที่ดีต่อหน้าทุกคน

"คุณดูสวยมากคืนนี้ พิมพ์" กรณ์เอ่ยชมขณะที่พิมพ์อยู่ในชุดราตรีสีแดงเพลิง ขณะที่ทั้งคู่กำลังจะออกงานเลี้ยงของบริษัท

พิมพ์หน้าแดงก่ำ เธอไม่เคยได้รับคำชมจากปากกรณ์มาก่อน "ขอบคุณค่ะ"

"จำไว้ คุณคือภรรยาของผม" กรณ์ย้ำ "อย่าทำอะไรให้ผมขายหน้า"

พิมพ์รู้สึกเหมือนถูกทิ่มแทง แต่ก็เข้าใจว่านี่คือข้อตกลงที่เธอต้องยอมรับ

ยิ่งใช้ชีวิตร่วมกันนานเท่าไหร่ พิมพ์ก็ยิ่งรู้สึกสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง เธอเห็นกรณ์ทำงานหนัก อุทิศตนให้กับบริษัท และบางครั้ง เธอก็เห็นแววตาของเขาที่อ่อนลงเมื่อมองมาที่เธอ

คืนหนึ่ง ขณะที่ทั้งคู่อยู่ในห้องนั่งเล่น กรณ์กำลังดื่มวิสกี้ ขณะที่พิมพ์กำลังอ่านหนังสือ

"คุณ... เคยรักใครมาก่อนไหมคะ?" พิมพ์ถามเสียงเบา

กรณ์ชะงัก เขาหันมามองพิมพ์ แววตาของเขาดูเศร้าสร้อย "เคย... แต่ก็จบไปแล้ว"

"ใครคะ?" พิมพ์ถามต่ออย่างไม่รู้ตัว

กรณ์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเรียบ "คนที่ผมคิดว่าใช่... แต่สุดท้าย ผมก็รู้ว่าผมคิดผิด"

พิมพ์รู้สึกเหมือนมีบางอย่างบีบคั้นหัวใจ เธอรู้ว่ากรณ์กำลังพูดถึงใคร แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้

"แล้วคุณล่ะ พิมพ์" กรณ์ถามกลับ "คุณเคยรักใครไหม?"

พิมพ์มองเข้าไปในดวงตาของกรณ์ หัวใจของเธอเต้นแรง เธออยากจะบอกความจริง แต่ก็กลัว... กลัวว่าเขาจะรังเกียจเธอ

"ฉัน... เคยแอบรักใครค่ะ" พิมพ์ตอบเสียงแผ่ว "แต่เขาไม่เคยรับรู้"

กรณ์ยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ดูเศร้าสร้อย "บางที... ความรักก็เป็นเรื่องที่ซับซ้อน"

ความใกล้ชิดที่อันตรายนี้ กำลังทำให้หัวใจของทั้งคู่ปั่นป่วน แต่ในขณะเดียวกัน ก็มีบางอย่างที่กำลังคืบคลานเข้ามา... ความลับที่ถูกซ่อนเร้นกำลังจะถูกเปิดเผย และมันอาจจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเขากำลังพยายามสร้างขึ้นมา

ขณะที่พิมพ์กำลังจะถามคำถามต่อไป กรณ์ก็ลุกขึ้นยืน "ผมเหนื่อยแล้ว คืนนี้คุณนอนที่ห้องนอนใหญ่ พักผ่อนเถอะ"

พิมพ์มองตามแผ่นหลังของกรณ์ที่เดินจากไป เธอรู้สึกถึงความหวั่นไหวในใจ ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไปสำหรับเธอ

แต่แล้ว เสียงโทรศัพท์มือถือของกรณ์ก็ดังขึ้นบนโต๊ะ พิมพ์หยิบขึ้นมาดู ชื่อผู้โทรเข้ามาทำให้เธอตกใจ... มันคือชื่อของ "รินดา" คนรักเก่าของกรณ์