"คุณพร้อมจริงๆ หรือ กวิน?" เสียงของพิมพ์ดาวดังขึ้น แผ่วเบาแต่หนักแน่น กวินหันไปมองเธอ แววตาของเธอยังคงเต็มไปด้วยความกังวล แต่ก็มีความแน่วแน่ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
"พร้อมเสมอ" กวินตอบเสียงหนักแน่น "ผมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกอย่างที่คุณจะบอก"
พิมพ์ดาวพยักหน้าช้าๆ เธอค่อยๆ นั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่งในห้องทำงานที่ดูสง่างาม กวินเดินตามไปนั่งลงตรงข้ามเธอ หัวใจของเขาเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นและความหวัง
"ฉันจะเล่าทุกอย่างให้คุณฟัง" พิมพ์ดาวเริ่มต้น "ทุกอย่างที่เกิดขึ้นตลอดหลายปีที่ผ่านมา"
เธอเริ่มเล่าเรื่องราวในอดีตอย่างละเอียด ตั้งแต่วันที่กวินหายตัวไปอย่างลึกลับ วันที่เธอต้องเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดและความโดดเดี่ยว วันที่เธอต้องพยายามดิ้นรนเพื่อประคับประคองชีวิตของตัวเองและของลูก
กวินเงียบฟังอย่างตั้งใจ เขาเห็นภาพทุกอย่างที่พิมพ์ดาวเล่าผ่านม่านตาของเขา เขาสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดและความทุกข์ทรมานที่เธอต้องเจอ เขาตระหนักได้ว่าเขาได้ทำร้ายเธอมากเพียงใด
"ฉัน... ฉันไม่เคยรู้เลย" กวินพูดเสียงสั่นเครือ "ผมขอโทษ พิมพ์ดาว ผมขอโทษจริงๆ"
"คุณไม่ได้ทำอะไรผิด" พิมพ์ดาวตอบ "คุณแค่... ไม่รู้ความจริง"
"แต่ผมควรจะรู้" กวินพึมพำ "ผมควรจะอยู่ตรงนั้นเพื่อคุณ"
"มันผ่านมาแล้ว" พิมพ์ดาวกล่าว "ตอนนี้เรามาดูอนาคตกันดีกว่า"
เธอเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดต่อ "แก้วตา... เธอคือความหวังของฉัน"
กวินมองเธออย่างตั้งใจ "ผมเข้าใจ"
"ตอนที่คุณหายไป ฉันรู้สึกสิ้นหวังมาก" พิมพ์ดาวเล่าต่อ "ฉันไม่รู้จะทำยังไงต่อไป ฉันไม่มีใครให้พึ่งพา"
"แล้ว... แล้วคุณเจอใคร?" กวินถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความกังวล
พิมพ์ดาวหัวเราะเบาๆ "คุณกำลังหึงฉันหรือ กวิน?"
กวินหน้าแดงเล็กน้อย "ผม... แค่เป็นห่วง"
"ฉันเจอพ่อของแก้วตา" พิมพ์ดาวกล่าว "เขาเป็นคนดีมาก เขาช่วยเหลือฉันในทุกๆ ด้าน เขาทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย"
กวินเงียบไป เขาพยายามประมวลผลคำพูดของพิมพ์ดาว ความรู้สึกบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ
"แต่..." พิมพ์ดาวหยุดไปชั่วครู่ "เขาไม่ใช่คนที่ฉันรัก"
กวินเงยหน้าขึ้นมองเธอ "หมายความว่าไง?"
"ฉันรักคุณ กวิน" พิมพ์ดาวสารภาพ "ฉันรักคุณมาตลอด"
คำพูดนั้นทำให้กวินแทบหยุดหายใจ ความหวังที่เขาเคยรู้สึกกลับพุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง
"แต่ฉัน... ฉันไม่สามารถกลับไปหาคุณได้" พิมพ์ดาวกล่าวต่อ "เพราะฉันไม่แน่ใจว่าความรักของคุณมันยังอยู่จริงไหม"
"มันอยู่จริง พิมพ์ดาว" กวินยืนยัน "ผมรักคุณ ผมยังรักคุณเสมอ"
"แล้วแก้วตา... เธอมีอะไรเกี่ยวข้องกับผม?" กวินถามอย่างตรงไปตรงมา
พิมพ์ดาวมองกวินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความหวัง "แก้วตา... เธอเป็นลูกของคุณ กวิน"
คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงมากลางใจของกวิน เขาอึ้งไปทันที ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้
"อะไรนะครับ?" กวินถามเสียงตะกุกตะกัก
"เธอคือลูกสาวของคุณ" พิมพ์ดาวพูดซ้ำ "ฉัน... ฉันไม่กล้าบอกคุณในตอนนั้น เพราะคุณหายไป"
กวินมองพิมพ์ดาวด้วยความตกตะลึง เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าแก้วตาจะเป็นลูกของเขา
"ผม... ผมมีลูก?" กวินถามเสียงสั่น
"ใช่" พิมพ์ดาวพยักหน้า "เธอคือลูกสาวของคุณ"
กวินเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ราวกับกำลังขอความช่วยเหลือ เขาไม่รู้จะทำอย่างไรดี
"คุณ... คุณแน่ใจนะ?" กวินถาม
"แน่ใจ" พิมพ์ดาวตอบ "ฉันไม่มีวันโกหกคุณเรื่องนี้"
กวินลุกขึ้นยืน เขาเดินไปมาในห้องทำงานอย่างกระวนกระวาย เขาพยายามทำความเข้าใจกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น
"ผม... ผมต้องเจอเธอ" กวินกล่าว
"แน่นอน" พิมพ์ดาวกล่าว "เธอรอคุณอยู่"
ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานก็เปิดออก เด็กหญิงตัวเล็กๆ ผมยาว หน้าตาน่ารักน่าชัง เดินเข้ามาในห้อง เธอคือแก้วตา
"คุณแม่คะ" แก้วตาเรียกเสียงหวาน
พิมพ์ดาวหันไปยิ้มให้ลูกสาว "ลูกรัก มานี่สิ"
แก้วตาเดินเข้ามาหาแม่ แล้วจึงหันมามองกวินด้วยความสงสัย
กวินมองแก้วตาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขาเห็นรอยยิ้มของพิมพ์ดาวในดวงตาคู่นั้น เขาเห็นความไร้เดียงสาและความน่ารักในตัวเธอ
"นี่... นี่คือพ่อของลูกนะ แก้วตา" พิมพ์ดาวแนะนำ
แก้วตามองกวินด้วยความงุนงง เธอไม่เข้าใจว่าผู้ชายคนนี้คือใคร
"สวัสดีครับ แก้วตา" กวินกล่าวเสียงเบา เขาพยายามยิ้มให้เธอ
แก้วตามองกวินสักครู่ แล้วจึงค่อยๆ เดินเข้ามาหากวิน เธอยื่นมือเล็กๆ ของเธอไปสัมผัสใบหน้าของเขา
"พ่อ..." แก้วตาเรียก "หนูมีพ่อแล้วเหรอคะ?"
คำพูดนั้นทำให้กวินน้ำตาไหล เขาโอบกอดแก้วตาไว้ในอ้อมแขนแน่น
"ใช่แล้วลูก" กวินกล่าวเสียงสั่น "พ่อคือพ่อของหนู"
เขาอุ้มแก้วตาขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน เขาไม่เคยรู้สึกมีความสุขมาก่อนเท่านี้มาก่อน
"ผม... ผมขอโทษ" กวินหันไปมองพิมพ์ดาว "ผมขอโทษที่ผมไม่ได้อยู่ตรงนั้นเพื่อเธอ"
"ไม่เป็นไร" พิมพ์ดาวกล่าว "ตอนนี้คุณกลับมาแล้ว"
กวินมองแก้วตา แล้วมองพิมพ์ดาว เขาตระหนักได้ว่าแก้วตาคือโซ่ทองที่เชื่อมโยงเขากับพิมพ์ดาวเอาไว้
"ผมจะทำให้ดีที่สุด" กวินกล่าว "ผมจะทำทุกอย่างเพื่อเป็นพ่อที่ดี และเป็นสามีที่ดีให้กับคุณ"
พิมพ์ดาวมองกวินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความหวัง "ฉันเชื่อคุณ"
กวินกอดแก้วตาไว้แน่น เขารู้สึกได้ถึงความรักที่บริสุทธิ์ของลูกสาว เขาตระหนักได้ว่าเขาจะต้องทำทุกอย่างเพื่อปกป้องเธอและครอบครัวของเขา
"ผมรักคุณ พิมพ์ดาว" กวินกล่าว "ผมรักคุณ และผมรักแก้วตา"
"ฉันก็รักคุณ กวิน" พิมพ์ดาวตอบ "และฉันก็รักแก้วตา"
ทั้งสามคนโอบกอดกันอย่างอบอุ่น กวินรู้สึกเหมือนได้พบกับความสุขที่แท้จริงอีกครั้งหนึ่ง
แต่แล้ว... เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น กวินวางแก้วตาลง แล้วจึงเดินไปหยิบโทรศัพท์
"ฮัลโหล" กวินกล่าว
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเสียงเย็นชาของใครบางคนก็ดังขึ้น
"คุณคิดว่าคุณจะหนีพ้นไปได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือ กวิน?"
กวินหน้าซีดเผือด เขารู้ทันทีว่าใครคือคนในสาย เขาคือคนที่เขาพยายามหลบหนีมาตลอด คนที่จะทำให้ทุกอย่างยุ่งเหยิงไปกว่าเดิม
"แก้วตา..." กวินหันไปมองลูกสาวด้วยความเป็นห่วง "คุณต้องการอะไร?"
"ฉันต้องการให้คุณชดใช้ในสิ่งที่ทำไว้" เสียงนั้นตอบกลับมา "และฉันจะไม่มีวันปล่อยให้คุณมีความสุขได้ง่ายๆ"
กวินยืนนิ่งราวกับถูกสาป เขารู้ว่าเขาจะต้องเผชิญหน้ากับอดีตอีกครั้งหนึ่ง และครั้งนี้... มันอาจจะอันตรายยิ่งกว่าเดิม
ดวงใจอ่อนโยน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก