แสงไฟสลัวในห้องสวีทหรูของโรงแรม สะท้อนให้เห็นเงาร่างสองร่างที่กำลังยืนประจันหน้ากัน ความรู้สึกที่คุ้นเคย แต่เต็มไปด้วยความแปลกแยกถาโถมเข้ามาในหัวใจของพิมพ์ดาวอีกครั้ง การกลับมาพบ "เขา" อีกครั้งในสถานการณ์แบบนี้ มันทั้งน่าตื่นเต้นและน่าหวาดหวั่นในเวลาเดียวกัน
"คุณ... มาทำอะไรที่นี่" เสียงของ "หมอ" ดังขึ้น แฝงไปด้วยความประหลาดใจและความไม่แน่ใจ
พิมพ์ดาวมองสบตาเขา แววตาของเธอซ่อนความรู้สึกที่ซับซ้อนเอาไว้ ทั้งความโกรธ ความเจ็บปวด และ... ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามจะปฏิเสธ
"ฉัน... แค่มาหาคุณ" เธอตอบเสียงเบา แต่ก็พยายามให้มั่นคง
"มาหาฉัน?" เขาเลิกคิ้ว "หลังจากหายหน้าไปนานขนาดนี้?"
"ฉัน... มีเรื่องอยากจะคุยกับคุณ"
"เรื่องอะไร" เขาเดินเข้ามาใกล้เธอขึ้นเรื่อยๆ จนทั้งคู่แทบจะยืนชิดกัน "เรื่องที่ทำให้คุณหายไป หรือเรื่องที่ทำให้คุณกลับมา?"
ลมหายใจของพิมพ์ดาวเริ่มถี่กระชั้นขึ้น เธอสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากร่างกายของเขา มันคือความรู้สึกที่เธอเคยโหยหา แต่บัดนี้กลับถูกเคลือบด้วยความขมขื่น
"เรื่อง... ที่คุณทำกับฉัน" เธอเอ่ยเสียงสั่น
เขาหยุดชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย ราวกับจะนึกอะไรบางอย่างได้ แต่แล้วก็กลับมาเป็นปกติ "ผมไม่เข้าใจ"
"อย่ามาทำเป็นไม่เข้าใจค่ะ" พิมพ์ดาวกัดฟันพูด "คุณทำลายชีวิตฉัน คุณหลอกลวงฉัน คุณใช้ฉันเป็นเครื่องมือ"
"คุณกำลังพูดเรื่องอะไร" เขาแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แต่พิมพ์ดาวเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของเขา มันบ่งบอกว่าเขากำลังโกหก
"คุณจำไม่ได้เหรอ... ว่าคุณเคยพูดว่ายังไง" น้ำเสียงของพิมพ์ดาวเริ่มสั่นเครือ "ว่าฉันเป็นเพียง 'สิ่งของ' ที่คุณจะทิ้งไปเมื่อไหร่ก็ได้"
คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดลึกเข้าไปในใจของเขา แววตาของเขาแสดงความตกใจ แต่ก็ยังมีร่องรอยของความเย่อหยิ่ง
"นั่นมัน... เป็นความเข้าใจผิด" เขาพยายามแก้ตัว
"ความเข้าใจผิดเหรอคะ" พิมพ์ดาวหัวเราะอย่างขมขื่น "หรือมันคือความจริงที่คุณซ่อนไว้"
เธอยื่นมือออกไป สัมผัสใบหน้าของเขาเบาๆ ความรู้สึกที่เคยคุ้นเคยกลับมาอีกครั้ง มันทำให้หัวใจของเธอปั่นป่วน
"ฉันเคยรักคุณมากนะ" เธอพึมพำ "รักจนโง่... รักจนยอมให้คุณทำร้ายได้"
เขาจับมือของเธอที่วางอยู่บนใบหน้าของเขาไว้แน่น "พิมพ์ดาว... ผม..."
"อย่าเรียกชื่อฉันเหมือนเดิม" เธอชักมือกลับทันที "ฉันไม่ใช่พิมพ์ดาวคนเดิมอีกต่อไปแล้ว"
ความใกล้ชิดนี้กำลังอันตรายเกินไปสำหรับแผนการของเธอ เธอรู้สึกว่าความรู้สึกเก่าๆ ที่มีต่อเขากำลังจะกลับมา และมันอาจจะทำให้เธออ่อนแอลง
"คุณ... กลับมาทำไม" เขาถามเสียงแหบพร่า "กลับมาเพื่อจะทำร้ายผมอีกครั้งเหรอ"
"ฉันกลับมาเพื่อจะทวงคืนในสิ่งที่ฉันเสียไป" พิมพ์ดาวเชิดหน้าขึ้น "และเพื่อจะทำให้นายได้รู้... ว่าการเหยียบย่ำใครสักคน มันต้องแลกมาด้วยอะไร"
เธอเดินเข้าไปใกล้เขาอีกครั้ง จนกระทั่งปลายจมูกของทั้งคู่แทบจะชนกัน "คุณคิดว่าคุณฉลาดที่สุดแล้วใช่ไหม... คิดว่าคุณควบคุมทุกอย่างได้"
"ผม..." เขาอ้ำอึ้ง
"แต่คุณลืมไป... ว่าคนที่เราดูถูกที่สุด... อาจจะเป็นคนที่พลิกเกมของคุณก็ได้"
พิมพ์ดาวค่อยๆ เลื่อนมือไปสัมผัสแผ่นหลังของเขา ความร้อนจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านเข้ามา ทำให้เธอรู้สึกเหมือนจะละลาย
"นายเคยทำให้ฉันเจ็บปวด... แต่วันนี้... ฉันจะทำให้นายเจ็บปวดกว่า"
เธอเห็นแววตาของเขาที่เริ่มสับสนและอ่อนไหว เธอรู้ดีว่าแผนการของเธอกำลังจะได้ผล
"ถ้าคุณอยากจะรู้ว่าฉันมาทำไม..." เธอเอ่ยเสียงกระซิบข้างหูเขา "งั้น... มาดูกัน"
เธอค่อยๆ ดึงเขาเข้ามาหาเธอมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งริมฝีปากของทั้งคู่จรดกัน ความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความแค้น ความเจ็บปวด และความปรารถนาอันแสนอันตราย มันทำให้จูบนี้เต็มไปด้วยแรงดึงดูดที่ยากจะต้านทาน
แต่ในขณะที่ร่างกายของเธอกำลังตอบสนองต่อเขา หัวใจของเธอกลับกำลังต่อสู้กับตัวเอง เธอต้องควบคุมความรู้สึกนี้เอาไว้ ห้ามอ่อนแอ ห้ามหลงกล
"อย่า... อย่าอ่อนแอ" เธอสั่งตัวเองในใจ
เธอจูบเขาอย่างดูดดื่ม ราวกับจะกลืนกินเขาเข้าไป แต่ในใจของเธอกลับซ่อนแผนการที่ร้ายกาจเอาไว้
"ฉันจะใช้ความรู้สึกนี้... เป็นอาวุธ"
เมื่อจูบสิ้นสุดลง ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างหอบหายใจ
"คุณ... ต้องการอะไรกันแน่" เขาถามเสียงแหบพร่า
พิมพ์ดาวมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ฉันต้องการ... ทำลายคุณ"
เธอเห็นความตกใจและความเจ็บปวดฉายชัดในดวงตาของเขา เธอรู้ว่าเธอได้แทงเข้าจุดอ่อนของเขาแล้ว
"คุณได้ทุกอย่างที่ต้องการไปแล้ว... ตอนนี้... ถึงเวลาที่ฉันจะได้บ้าง"
พิมพ์ดาวหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งให้เขายืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง พร้อมกับความสับสนและความรู้สึกที่ตีรวน
"เกมยังไม่จบ... คุณหมอ" เธอทิ้งท้ายก่อนจะเปิดประตูออกไป "และฉัน... จะเป็นผู้ชนะ"
เมื่อคุณหมอถูกจัดแจง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก