“พิมพ์… ฟังผมนะ” เสียงทุ้มแหบพร่าของเขาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่ง แต่สำหรับพิมพ์ดาว คำพูดเหล่านั้นกลับเหมือนก้อนหินที่ทับถมลงบนหัวใจที่บอบช้ำ ยิ่งเขาพยายามอธิบาย เธอยิ่งรู้สึกว่ามันคือการตอกย้ำความเจ็บปวดที่กำลังกัดกิน
“อธิบายอะไรคะคุณหมอ? อธิบายว่าทุกอย่างที่พิมพ์เคยเชื่อมาตลอดคือเรื่องโกหกงั้นเหรอคะ? อธิบายว่าผู้ชายที่พิมพ์รักหมดหัวใจ กลับเป็นคนที่หลอกลวงพิมพ์มาตลอดงั้นเหรอ?” น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ สะท้อนความเจ็บปวดจนแทบจะขาดใจ คำถามเหล่านั้นหลุดออกจากปากอย่างไม่ตั้งใจ ราวกับว่าความรู้สึกที่อัดอั้นมานานได้ทะลักออกมาทั้งหมด
เขาพยายามจะเอื้อมมือมาจับแขนเธอ แต่พิมพ์ดาวสะบัดออกอย่างแรงราวกับโดนไฟลวก ภาพใบหน้าที่ซีดเผือดของเขาที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิดบวกกับความสิ้นหวังในแววตา กลับยิ่งทำให้เธอรู้สึกขยะแขยง เขาไม่ใช่คุณหมอใจดีที่เธอเคยรู้จักอีกต่อไป เขาคือคนแปลกหน้าที่เต็มไปด้วยปริศนาและคำโกหก
“ผมไม่ได้ตั้งใจจะหลอกคุณนะพิมพ์ มันมีเหตุผล…”
“เหตุผล? เหตุผลอะไรคะ! คุณหมอคะ คุณหมอมีครอบครัวอยู่แล้วใช่ไหมคะ? คุณหมอมีลูกมีเมียอยู่แล้ว แล้วสิ่งที่ทำกับพิมพ์มาตลอดคืออะไรคะ? ความสงสาร? หรือเห็นพิมพ์เป็นของเล่นแก้เบื่อ?” แต่ละคำที่พุ่งออกจากปากพิมพ์ดาวล้วนแต่คมกริบ ดั่งมีดที่กรีดแทงลงกลางใจของเขา
“ไม่ใช่เลย! ผมรักคุณนะพิมพ์ ผมรักคุณจริงๆ” เขาตะโกนออกมาด้วยความเจ็บปวด แววตาที่เคยอ่อนโยน บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความสับสนและสิ้นหวัง “เรื่องครอบครัวของผม… มันซับซ้อนกว่าที่คุณคิด”
“ซับซ้อน? อ้อ… คงซับซ้อนเหมือนกับความลับที่คุณปิดบังพิมพ์มาตลอดสินะคะ” พิมพ์ดาวยิ้มเยาะอย่างขมขื่น น้ำตาที่ไหลรินลงมาไม่ได้หยุด ราวกับเขื่อนที่แตกทลาย “พิมพ์โง่เอง… โง่ที่เชื่อใจคุณ โง่ที่มอบหัวใจให้ผู้ชายที่โกหกเก่งขนาดนี้”
ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดผุดขึ้นมาในหัวของเธออย่างรวดเร็ว ตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน ความรู้สึกดีๆ ที่มีให้กัน คำพูดหวานหูที่เขาเคยบอก ความห่วงใยที่เขาแสดงออก… ทั้งหมดมันคือการแสดงละครที่สมจริงที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอ
“ผม… ผมจะอธิบายทุกอย่างให้คุณฟังนะ” เขาเดินเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง คราวนี้เขาไม่กล้าสัมผัส แต่ยืนอยู่ตรงหน้าเธออย่างสำนึกผิด “ผมไม่ได้แต่งงาน ผมไม่มีลูก… สิ่งที่คุณเห็น… สิ่งที่พวกนั้นพูด… มันเป็นเรื่องที่ถูกจัดฉากขึ้นมาทั้งหมด”
พิมพ์ดาวหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง น้ำตาไหลอาบแก้มจนมองเห็นใบหน้าของเขาไม่ชัดเจน “จัดฉาก? คุณหมอกำลังจะบอกว่าทั้งหมดเป็นแผนการของคุณอย่างนั้นเหรอ? คุณหมอจัดฉากเรื่องครอบครัวปลอมๆ เพื่อหลอกพิมพ์? แล้วทำไมคะ? คุณหมอต้องการอะไรจากพิมพ์?”
“ผมต้องการคุณ!” เขาตะโกนเสียงดัง “ผมต้องการคุณจริงๆ แต่… ผมถูกบังคับ”
“ถูกบังคับ? ใครบังคับคะ? ใครจะบังคับคุณหมอที่ประสบความสำเร็จขนาดนี้ได้?” พิมพ์ดาวยิ่งไม่เข้าใจ เธอรู้สึกเหมือนกำลังติดอยู่ในเขาวงกตที่เต็มไปด้วยคำโกหก
“มันเป็นเรื่องของ… พ่อผม” เสียงของเขาแผ่วเบาลงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “พ่อผม… เป็นคนบีบให้ผมต้องทำแบบนี้”
“พ่อคุณ? แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพิมพ์?” พิมพ์ดาวแทบจะควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเรื่องราวถึงได้ซับซ้อนขนาดนี้
“พ่อผม… มีหนี้สินก้อนโตครับ เขาเอาชื่อผมไปค้ำประกันหลายครั้ง แล้วครั้งนี้… เขาไปยุ่งกับคนที่ไม่ควรยุ่ง… คนพวกนั้น… พวกเขาขู่จะทำร้ายผม… ทำร้ายคนที่ผมรัก… และ… พวกเขาต้องการเงินจำนวนมาก”
พิมพ์ดาวยืนนิ่ง อึ้งไปกับคำพูดของเขา สมองของเธอพยายามประมวลผลข้อมูลที่ถาโถมเข้ามา มันเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อเกินกว่าจะรับได้ “แล้ว… แล้วการที่คุณบอกว่าคุณแต่งงานแล้ว… มีลูก… มันเกี่ยวอะไร?”
“พ่อผม… จัดฉากทุกอย่างขึ้นมาครับ เขาจ้างนักแสดงมาเป็นภรรยาและลูกของผม เพื่อให้คุณ… คุณพิมพ์ดาว… รู้สึกผิด… รู้สึกว่าผมเป็นคนไม่ดี… แล้ว… แล้วเขาจะได้… ได้โอกาส… ได้เวลา…”
“ได้เวลาทำอะไรคะ!” พิมพ์ดาวตะโกนถามเสียงดัง
“ได้เวลา… ที่เขาจะหาเงินมาใช้หนี้… โดย… โดยที่… ไม่มีใครสงสัย” เขาพูดตะกุกตะกัก ราวกับกำลังจะระเบิด
พิมพ์ดาวมองหน้าเขา ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสิ้นหวัง แต่เธอก็ยังคงไม่เชื่อทั้งหมด มันเร็วเกินไปที่เธอจะยอมรับเรื่องราวที่เหลือเชื่อนี้ได้
“แล้ว… แล้วทำไมพิมพ์ต้องเชื่อคุณ? คุณหมอเคยหลอกพิมพ์มาแล้วครั้งหนึ่ง”
“ผมรู้… ผมรู้ว่ามันยากที่จะเชื่อ” เขาถอนหายใจยาว “แต่… ตอนนี้… พวกเขา… พวกเขาเริ่มกดดันหนักขึ้นแล้ว… พ่อผม… เขา… เขาบอกว่า… ถ้าผมหาเงินก้อนนั้นมาให้เขาไม่ได้… เขาจะ… เขาจะ… เปิดเผยความลับบางอย่าง… เกี่ยวกับ… เกี่ยวกับ… ตัวคุณ”
สิ้นประโยคของเขา พิมพ์ดาวก็รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง ความหวังและความเชื่อใจทั้งหมดที่เคยมีให้เขา ถูกฉีกกระชากออกไปอย่างไม่เหลือชิ้นดี น้ำตาของเธอไหลรินลงมาอย่างไม่หยุดหย่อน ภาพใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความสุข บัดนี้มีแต่ความเจ็บปวดและความผิดหวัง
“ความลับ… ของพิมพ์?” น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาลงจนแทบจะไม่ได้ยิน
“ใช่… ความลับของคุณ… ที่… ที่อาจจะ… ทำลายชีวิตของคุณได้…” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
พิมพ์ดาวยืนนิ่ง เธอรู้สึกเหมือนถูกตรึงอยู่กับที่ ไม่สามารถขยับไปไหนได้ ความจริงที่เขาพูดออกมามันเกินกว่าที่เธอจะรับไหว เธอไม่เข้าใจว่าทำไมโชคชะตาถึงได้เล่นตลกกับเธอขนาดนี้
“คุณหมอ… พอแล้วค่ะ” เธอพูดเสียงแหบพร่า “พิมพ์… ไม่ไหวแล้ว”
เธอหันหลังให้เขาอย่างช้าๆ ร่างกายของเธอสั่นเทาไปทั้งตัว ราวกับคนไร้เรี่ยวแรง เธอต้องรีบหนีจากตรงนี้ หนีจากเขา หนีจากความจริงที่โหดร้ายนี้
“พิมพ์… อย่าไปนะ!” เสียงของเขาดังไล่หลังมา แต่พิมพ์ดาวไม่หันกลับไปอีกเลย เธอวิ่งออกไปจากห้องนั้น ปล่อยให้เขาอยู่กับความผิดของเขาเพียงลำพัง
เธอวิ่งไปตามทางเดินของโรงพยาบาล น้ำตาไหลอาบแก้มจนแสบตา หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสับสน
เขา… ผู้ชายที่เธอเคยรักหมดหัวใจ… กลับเป็นคนที่หลอกลวงเธอมาตลอด… และเบื้องหลังของเรื่องราวทั้งหมด… มันคือความลับที่เธอเองก็คาดไม่ถึง
เธอวิ่งออกมาจนถึงลานจอดรถ เธอทรุดตัวลงนั่งข้างรถของตัวเอง ปล่อยให้ความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาอย่างไม่ยั้งคิด
“ทำไม… ทำไมต้องเป็นพิมพ์…” เสียงสะอื้นของเธอเงียบงันท่ามกลางความมืด
เธอเงยหน้ามองฟ้าที่มืดสนิท ดวงดาวที่เคยส่องประกาย บัดนี้กลับดูห่างไกลและไร้ความหมาย
เธอไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป ชีวิตของเธอ… ความรักของเธอ… ทั้งหมดมันกำลังจะพังทลายลงตรงหน้า
เมื่อคุณหมอถูกจัดแจง
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก