“ความลับของฉัน?” หมอพิมพ์ถามเสียงสั่นเครือ หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับกลองศึก ดวงตาของเธอสบเข้ากับดวงตาของหมอภาคที่เต็มไปด้วยความเข้าใจและความเจ็บปวด เขาจะรู้ได้อย่างไร? ความลับที่เธอพยายามฝังกลบไว้ใต้ก้นบึ้งของจิตใจ ความลับที่ทำให้เธอต้องอยู่อย่างหวาดระแวงมาตลอดหลายปี
“ใช่” หมอภาคตอบ พลางก้าวเข้ามาใกล้เธออีกนิด “ผมรู้ว่าคุณกำลังเผชิญหน้ากับอะไรอยู่”
“คุณ... คุณจะพูดเรื่องอะไร” เธอถาม พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น “คุณไม่รู้อะไรเลย”
“ผมรู้” หมอภาคยืนยัน “ผมรู้ว่าคุณกำลังพยายามแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว”
น้ำตาเริ่มคลอหน่วยตาของหมอพิมพ์ เธอพยายามกลั้นไว้ แต่ก็ยากเหลือเกิน ภาพในอดีตฉายวนซ้ำ ความเจ็บปวดที่เธอต้องเผชิญ การสูญเสียคนที่เธอรัก การต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายเพียงลำพัง
“คุณไม่เข้าใจ” เธอพึมพำ
“ผมเข้าใจ” หมอภาคกล่าว “ผมเข้าใจมากกว่าที่คุณคิด”
เขาเอื้อมมือมาสัมผัสใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลาย หมอพิมพ์นิ่งไป ปล่อยให้มือของเขาโอบประคองใบหน้าของเธอไว้ สัมผัสที่คุ้นเคย สัมผัสที่เธอโหยหามาตลอดหลายปี
“ผม... ผมไม่ได้ตั้งใจจะทิ้งคุณไปนะ พิมพ์” หมอภาคกล่าว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “แต่ตอนนั้น... ผมไม่รู้จะทำยังไง”
“คุณไม่รู้จะทำยังไง?” หมอพิมพ์หัวเราะทั้งน้ำตา “แล้วฉันล่ะ? ฉันควรจะทำยังไง? ฉันต้องเผชิญหน้ากับทุกอย่างคนเดียว!”
“ผมขอโทษ” เขาพูดซ้ำ “ผมขอโทษจริงๆ”
“คำขอโทษของคุณมันไม่มีความหมายอีกต่อไปแล้ว” เธอสะบัดหน้าหนี “คุณจากไปแล้ว ทิ้งฉันไว้กับความเจ็บปวด”
“ผมรู้ว่าผมทำผิด” หมอภาคกล่าว “แต่ตอนนี้... ผมกลับมาแล้ว”
“กลับมาทำไม?” หมอพิมพ์ถาม “กลับมาเพื่อซ้ำเติมฉันอีกเหรอ?”
“เปล่า” เขาตอบ “ผมกลับมาเพื่อ... เพื่อชดเชย”
“ชดเชย?” เธอถามด้วยความสงสัย “คุณจะชดเชยยังไง?”
“ผมจะอยู่ตรงนี้” หมอภาคกล่าว “ผมจะอยู่ตรงนี้เพื่อคุณ”
เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับจะสื่อสารความจริงใจทั้งหมดที่เขามี
หมอพิมพ์มองเขาด้วยสายตาที่สับสน เธอทั้งโกรธ ทั้งเจ็บปวด แต่ก็มีความรู้สึกบางอย่างที่ไม่อาจปฏิเสธได้ ความรู้สึกที่เคยมีต่อเขา ความรู้สึกที่ยังคงคุกรุ่นอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันแข็งกร้าว
“คุณ... คุณทำอย่างนั้นไม่ได้” เธอพูดเสียงเบา “คุณไม่มีสิทธิ์”
“ผมมีสิทธิ์” หมอภาคตอบ “ผมมีสิทธิ์ที่จะรักคุณ และผมมีสิทธิ์ที่จะอยู่เคียงข้างคุณ”
เขาค่อยๆ โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ จนลมหายใจของทั้งสองปะทะกัน หมอพิมพ์หลับตาลง ปล่อยให้ความรู้สึกที่สับสนถาโถมเข้าใส่เธอ
“คุณภาค...” เธอพึมพำ
“ผมรักคุณนะ พิมพ์” เขาบอก “ผมรักคุณมาตลอด”
คำสารภาพรักนั้น ทำให้หมอพิมพ์ใจสั่นสะท้าน เธอไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร เธอทั้งรักทั้งแค้นเขาในเวลาเดียวกัน
“คุณ... คุณมันคนใจร้าย” เธอพูด พยายามจะผลักเขาออกไป แต่แขนขาของเธอกลับอ่อนแรง
“ผมรู้” หมอภาคดึงเธอเข้ามากอดไว้แน่น “แต่ผมจะทำให้คุณมีความสุข”
ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของหมอพิมพ์ก็ดังขึ้น เธอกระชากตัวออกจากอ้อมกอดของหมอภาคอย่างรวดเร็ว หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
“ใครโทรมา?” หมอภาคถาม
“มัน... มันเป็นสายที่ฉันรอคอย” หมอพิมพ์กล่าว น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความกังวล
เธอรับสายโทรศัพท์ “ฮัลโหลค่ะ...”
สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปทันที “อะไรนะคะ! เป็นไปได้ยังไง!”
หมอภาคยืนมองเธอด้วยความสงสัย “มีอะไรรึเปล่า พิมพ์?”
หมอพิมพ์วางโทรศัพท์ลง ใบหน้าซีดเผือด ราวกับเห็นผี “ผลตรวจ... ผลตรวจออกมาแล้ว”
“ผลตรวจอะไร?” หมอภาคถามด้วยความกังวล
“มัน... มันเกี่ยวกับ... ผู้ป่วยเคสของฉัน” หมอพิมพ์กล่าว เสียงสั่นเครือ “ผลตรวจ... มันไม่ถูกต้อง”
“ไม่ถูกต้อง?” หมอภาคเลิกคิ้ว “หมายความว่ายังไง?”
“หมายความว่า...” หมอพิมพ์กลืนน้ำลาย “...มีคน... มีคนปลอมแปลงผลตรวจ”
คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของหมอภาค เขาอึ้งไปชั่วขณะ นี่มันหมายความว่าอย่างไร? ใครคือคนที่ปลอมแปลงผลตรวจ? และทำไปเพื่ออะไร?
“คุณ... คุณแน่ใจนะ?” เขาถาม
“แน่ใจ” หมอพิมพ์พยักหน้า น้ำตาไหลอาบแก้ม “มีคน... มีคนกำลังวางแผนบางอย่าง”
“วางแผนอะไร?” หมอภาคถามอย่างร้อนรน
“ฉันไม่รู้” หมอพิมพ์ตอบ “แต่... มันอันตรายมาก”
ทันใดนั้นเอง เสียงประกาศจากลำโพงของโรงพยาบาลก็ดังขึ้น “ขอเรียนเชิญคุณหมอภาค และคุณหมอพิมพ์ ไปพบผู้อำนวยการด่วนที่สุดที่ห้องทำงาน”
ทั้งสองมองหน้ากันด้วยความตกใจ ความบังเอิญที่เกิดขึ้นมันมากเกินไปเสียแล้ว
“มัน... มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแล้วใช่ไหม” หมอพิมพ์ถามเสียงแผ่ว
หมอภาคส่ายหน้าช้าๆ “ผมว่า... เรากำลังถูกดึงเข้าไปในเกมที่ใหญ่กว่าที่เราคิด”
หมอผ่าตัดที่ดราม่าที่สุด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก