ตอนที่ 18 — เสียงเรียกจากอดีต — เงาที่ตามติด
โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 607 คำ
"ฉันรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน... พิมพ์" ข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ของพิมพ์ ส่งคลื่นความหนาวเย็นที่แล่นไปทั่วร่าง เธอตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังบีบรัดหัวใจของเธอเอาไว้
ใคร... ใครกันที่ส่งข้อความนี้มา? แล้วเขา... รู้ความลับของเธอได้อย่างไร?
พิมพ์รีบคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมา พิจารณาเบอร์โทรศัพท์ดังกล่าวอย่างละเอียด มันเป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย ไม่มีชื่อปรากฏขึ้นให้เห็น มีเพียงตัวเลขเรียงรายที่ทำให้เธอรู้สึกไม่ปลอดภัย
"สายน้ำ... ลูกรัก..." พิมพ์กระซิบเรียกชื่อลูกสาวของเธอ เธอหันไปมองลูกน้อยที่กำลังหลับปุ๋ยอย่างไม่รู้เรื่อง เธอไม่สามารถปล่อยให้ความปลอดภัยของลูกตกอยู่ในอันตรายได้
เธอต้องทำอะไรสักอย่าง... แต่เธอควรจะทำอะไร?
พิมพ์ตัดสินใจทันที เธอหยิบกระเป๋าใบเล็กที่รวบรวมของใช้จำเป็นของเธอและสายน้ำไว้ พลางคิดว่าจะไปที่ไหนดี ที่ที่ปลอดภัย ที่ที่เขาจะตามหาเธอไม่เจอ
แต่แล้ว... เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น... ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...
เสียงเคาะที่ดังขึ้นอย่างแผ่วเบา แต่กลับดังสนั่นหวั่นไหวในโสตประสาทของพิมพ์ ราวกับเป็นเสียงกลองศึกที่ดังปลุกเร้าความหวาดกลัว
ใครกัน... มาหาเธอตอนนี้?
พิมพ์ค่อยๆ ย่องไปที่ประตู มองผ่านช่องตาแมวออกไป... และหัวใจของเธอก็แทบจะหยุดเต้น
เงาที่คุ้นเคย... ร่างสูงโปร่งที่ยืนอยู่หน้าประตู...
ภาค...
เขาอยู่ที่นี่... ที่นี่ได้อย่างไร? เขาตามเธอมาเจอได้อย่างไร?
พิมพ์ตัวสั่นเทา เธอไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง ยิ่งเมื่อเธอเพิ่งได้รับข้อความที่น่าสงสัยเช่นนั้น
"ออกไปนะ! ฉันไม่ต้องการพบเธอ!" พิมพ์ตะโกนผ่านประตู เสียงของเธอสั่นเครือไปด้วยความกลัวและความเหนื่อยล้า
"พิมพ์... ได้โปรด... เปิดประตูให้ฉันหน่อย" เสียงของภาคดังลอดประตูเข้ามา น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนล้า และ... ความเสียใจ?
"ฉันไม่ต้องการฟังอะไรทั้งนั้น! เธอไม่มีสิทธิ์มาที่นี่!" พิมพ์ตอบกลับ
"ฉันรู้ว่าเธอโกรธฉัน... และฉันก็สมควรได้รับมัน" ภาคพูดต่อ "แต่ฉันมีเรื่องสำคัญต้องบอกเธอ... เรื่องที่เธอต้องรู้"
"เรื่องสำคัญอะไร! เรื่องที่เธอจะโกหกฉันอีกงั้นเหรอ!" น้ำตาของพิมพ์เริ่มเอ่อคลอ
"ไม่ใช่... ไม่ใช่การโกหก" ภาคยืนยันเสียงหนักแน่น "มันคือความจริง... ความจริงที่ฉันไม่เคยบอกเธอ"
พิมพ์ลังเล เธอไม่รู้ว่าจะเชื่อเขาดีหรือไม่ ความรู้สึกสับสนตีวนอยู่ในหัว แต่เสียงของภาคที่ดังมาจากอีกฝั่งของประตูนั้น... มันดูจริงใจเหลือเกิน
"ฉัน... ฉันไม่เชื่อเธอ" พิมพ์พูดเสียงแผ่วเบา
"ได้โปรด... แค่ฟังฉัน" ภาคขอร้อง "ฉันมาที่นี่... เพราะฉันเป็นห่วงเธอ... เป็นห่วงสายน้ำ"
คำว่า "สายน้ำ" ทำให้พิมพ์ชะงักไป เธอหันกลับไปมองลูกสาวที่ยังคงหลับอยู่บนเตียง แล้วความรู้สึกกังวลก็ถาโถมเข้ามาอีกครั้ง
"นายรู้เรื่องสายน้ำได้ยังไง!" พิมพ์ตะคอกเสียงดัง
"ฉัน... ฉันรู้มาตลอด" ภาคตอบอย่างอึดอัด "ฉันตามหาเธอ... และฉันก็ได้เจอเธอ... แล้วฉันก็ได้รู้ว่าเธอ... เธอมีลูก"
"แล้วไง!" พิมพ์สวนกลับ "มันไม่เกี่ยวกับนายเลย!"
"มันเกี่ยวกับฉัน... พิมพ์" ภาคพูดเสียงเบาลง "เพราะ... เพราะสายน้ำ... คือลูกของฉัน"
คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงมากลางใจของพิมพ์ เธออ้าปากค้าง ตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง
"อะไรนะ! พูดอะไรของนาย! เป็นไปไม่ได้!"
"มันเป็นไปได้... พิมพ์" ภาคยืนยัน "วันนั้น... วันที่ฉันทิ้งเธอไป... เธอท้อง... ฉันไม่รู้... ฉันขอโทษ... ฉันขอโทษจริงๆ"
น้ำตาของพิมพ์ไหลอาบแก้มอย่างรวดเร็ว เธอไม่สามารถประมวลผลสิ่งที่ได้ยินได้เลย ภาพความทรงจำในอดีตเมื่อหลายปีก่อนผุดขึ้นมาในหัว... วันนั้น... คืนนั้น...
"นาย... นายมันโกหก!" พิมพ์สั่นเครือ
"ฉันไม่ได้โกหก... พิมพ์" ภาคพูดเสียงสั่นเครือ "ฉัน... ฉันรู้ว่ามันยากที่จะเชื่อ... แต่ฉันมีหลักฐาน"
มีเสียง "คลิก" เบาๆ ดังขึ้นจากฝั่งของภาค และแล้ว... ประตูห้องของพิมพ์ก็ถูกเปิดออกอย่างช้าๆ
พิมพ์หันกลับไปมอง... และภาพที่ปรากฏตรงหน้า ทำให้เธอแทบจะยืนไม่ไหว
ภาค... ยืนอยู่ตรงหน้าเธอจริงๆ
และในมือของเขา... คือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูเก่าแก่
"ฉัน... ฉันตรวจ DNA แล้ว... กับตัวอย่างเลือดของเธอที่ฉันเก็บไว้ได้... และผล... ผลก็ออกมาแล้ว" ภาคพูดเสียงสั่นเครือ "สายน้ำ... คือลูกสาวของเรา"
พิมพ์ทรุดตัวลงนั่งบนพื้น ภาพทุกอย่างรอบตัวเธอหมุนคว้าง เธอไม่รู้ว่าจะเชื่อใคร จะเชื่อคำพูดของภาค หรือจะเชื่อความรู้สึกของตัวเอง
ความจริงที่ถูกซ่อนเร้นมาตลอดหลายปี... กำลังจะถูกเปิดเผย... แต่ในรูปแบบที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน
"ไม่จริง... ไม่จริง..." พิมพ์พึมพำกับตัวเอง
ภาคค่อยๆ เดินเข้ามาหาเธออย่างช้าๆ เขาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลขึ้นมา และค่อยๆ เปิดมันออก...
"พิมพ์... นี่คือผลตรวจ DNA ของเรา..."
แต่ก่อนที่ภาคจะได้พูดอะไรไปมากกว่านั้น...
ทันใดนั้นเอง... เสียงโทรศัพท์ของพิมพ์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง... เป็นสายเรียกเข้าจากเบอร์เดิม... เบอร์ที่ส่งข้อความมาหาเธอเมื่อครู่...
พิมพ์มองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความหวาดผวา... และเมื่อเธอเห็นชื่อที่ปรากฏขึ้นมา...
ชื่อที่ทำให้เธอแทบจะเป็นลม...
"คุณ..."
หมอผ่าตัดที่ดราม่าที่สุด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก