"นายจะทำอะไร!" เสียงตะโกนของหมอพิมพ์ดังขึ้นอย่างกะทันหัน แขยงแขยงไปทั่วโถงทางเดินที่เงียบสงัด ท่ามกลางผู้คนมากมายที่กำลังเดินสวนไปมา หลายสายตาหันมามองด้วยความตกใจ แต่เธอก็ไม่สนใจอีกต่อไป ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ขณะที่มองเห็นร่างของ 'นพ' ผู้ช่วยศัลยแพทย์ของเธอกำลังถูกหิ้วปีกโดยเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย
"เขาทำอะไรผิด!" เธอพยายามเข้าไปหา แต่ถูกเจ้าหน้าที่อีกคนเข้ามาขวางไว้ "ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้นะ!"
"คุณหมอพิมพ์ครับ เขาพยายามจะขโมยยาจากห้องเก็บยาของโรงพยาบาล" เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนหนึ่งรายงานเสียงเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความไม่น่าไว้วางใจ
"อะไรนะ! เป็นไปไม่ได้!" หมอพิมพ์ปฏิเสธทันควัน "นพไม่ทำอะไรแบบนั้นแน่!"
แต่นายแพทย์ใหญ่ของโรงพยาบาลที่เดินเข้ามาสมทบพอดี กลับพูดสวนขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา "คุณหมอพิมพ์ครับ เรามีหลักฐานชัดเจนครับ"
หมอพิมพ์ยืนนิ่งราวกับถูกสาป ร่างกายของเธอสั่นสะท้านด้วยความโกรธและความผิดหวัง สิ่งที่เกิดขึ้นมันรวดเร็วเกินกว่าที่เธอจะตั้งตัวได้ นพ... ผู้ช่วยที่เธอไว้วางใจมาตลอด... ขโมยยา? มันเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อเกินไป
"ผม... ผมไม่ได้ทำนะครับคุณหมอใหญ่" นพพยายามแก้ตัว น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม "ผมถูกใส่ร้าย!"
"หลักฐานมันฟ้องอยู่ นพ" นายแพทย์ใหญ่พูดเสียงเข้ม "และคุณหมอพิมพ์ก็ต้องรับผิดชอบในฐานะหัวหน้าภาควิชา"
ประโยคนี้ทำให้หมอพิมพ์ยิ่งรู้สึกแย่ เธอหันไปมองหมอภาคที่ยืนสังเกตการณ์เหตุการณ์อยู่ห่างๆ ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึม แต่แฝงไว้ด้วยความกังวลบางอย่าง
"หมอภาค... คุณต้องช่วยผมนะ" นพร้องขออย่างสิ้นหวัง "คุณต้องบอกความจริงให้คุณหมอใหญ่ฟัง"
หมอภาคเดินเข้ามาใกล้ แต่ไม่ได้มองหน้านพ เขาหันไปหานายแพทย์ใหญ่แทน "คุณหมอใหญ่ครับ ผมขอเวลาสักครู่ได้ไหมครับ ผมอยากจะคุยกับคุณหมอพิมพ์เป็นการส่วนตัว"
นายแพทย์ใหญ่พยักหน้าอนุญาต "สามนาที"
หมอภาคเดินเข้ามาหาหมอพิมพ์ ยืนประจันหน้าเธอโดยมีเจ้าหน้าที่และนพยืนอยู่ไม่ไกล
"พิมพ์" เสียงของเขาอ่อนโยนลง "ฉันรู้ว่าเธอคงกำลังสับสนและเสียใจ"
"สับสน? เสียใจ? ฉันกำลังจะถูกปลดจากการเป็นหัวหน้าภาควิชาเพราะไอ้เด็กนี่!" เธอตะคอกเสียงหลง "แล้วคุณ... คุณจะช่วยอะไรฉันได้"
"ฉันอาจจะช่วยเธอได้" หมอภาคพูดอย่างหนักแน่น "ฉันอาจจะหาหลักฐานที่พิสูจน์ความบริสุทธิ์ของนพได้"
หมอพิมพ์มองเขาด้วยความไม่เชื่อ "คุณ? คุณจะทำอะไรได้? คุณเพิ่งจะกลับมา... คุณยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับที่นี่เลย"
"ฉันอาจจะไม่รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับที่นี่" หมอภาคยอมรับ "แต่ฉันรู้บางอย่างเกี่ยวกับคดีนี้... และฉันก็รู้ว่าใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด"
คำพูดนั้นทำให้หมอพิมพ์ชะงักไป เธอหันกลับมามองหมอภาคอย่างพิจารณา แววตาของเขาดูจริงจังกว่าที่เคย ราวกับว่าเขารู้ความจริงทั้งหมดจริงๆ
"คุณ... คุณรู้จริงๆ เหรอ?" เธอถามเสียงสั่น
"ใช่" เขาตอบ "และฉันจะพิสูจน์ให้เธอเห็น"
"คุณจะพิสูจน์ยังไง?"
"ให้ฉันสิบนาที... ฉันจะหาหลักฐานที่ชัดเจนมาให้เธอ" หมอภาคยื่นข้อเสนอ "แต่ถ้าฉันทำไม่ได้... ฉันจะหายไปจากชีวิตเธออีกครั้ง... โดยไม่มีข้อแม้"
หมอพิมพ์มองเขา ลังเลใจ เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใจเขาได้อีกครั้งหรือไม่ หลังจากที่เขาเคยทำร้ายเธอมาก่อน แต่ในสถานการณ์ที่บีบคั้นเช่นนี้... เธอไม่มีทางเลือกอื่น
"สิบนาที" เธอพูดเสียงขาดห้วง "ถ้าคุณหาหลักฐานไม่ได้... คุณจะไม่มีวันกลับมาเหยียบที่นี่อีก"
หมอภาคพยักหน้า "ตกลง"
เขาหันไปบอกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย "ขอเวลาผมสิบนาทีนะครับ"
จากนั้น เขาก็รีบเดินจากไป ทิ้งให้หมอพิมพ์ยืนนิ่งอยู่กับที่ เธอมองตามแผ่นหลังของเขาไป หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวังอันน้อยนิด
เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่ละวินาทีที่ผ่านไปเหมือนยาวนานเป็นชั่วโมง หมอพิมพ์ยืนรออย่างใจจดใจจ่อ เธอรู้สึกได้ถึงสายตาของผู้คนรอบข้างที่มองมา แต่เธอไม่ใส่ใจอีกต่อไป
แล้ว... ในที่สุด... หมอภาคก็กลับมา เขาเดินเข้ามาหาหมอพิมพ์ด้วยท่าทีที่มั่นใจกว่าเดิม ในมือของเขาถือกล่องเล็กๆ สีดำใบหนึ่ง
"นี่คืออะไร?" หมอพิมพ์ถามอย่างกระวนกระวาย
"นี่คือหลักฐาน" หมอภาคยื่นกล่องนั้นให้กับเธอ "ข้างในนี้... มีข้อมูลทั้งหมดที่ฉันรวบรวมมา"
หมอพิมพ์เปิดกล่องออก ข้างในมีแฟลชไดรฟ์อันเล็กๆ และกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่ง เธอหยิบแฟลชไดรฟ์ขึ้นมา เสียบเข้ากับแท็บเล็ตที่เธอพกติดตัวมาด้วย
ภาพบนหน้าจอปรากฏขึ้น เป็นวิดีโอสั้นๆ ที่บันทึกไว้ในห้องเก็บยาของโรงพยาบาล ในวิดีโอ... เห็นเงาของใครบางคนกำลังแอบเอาถุงยาใส่ไว้ในกระเป๋าของนพอย่างเงียบๆ
หมอพิมพ์แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง เธอหันไปมองหมอภาคด้วยความตกตะลึง
"นี่มัน..."
"นั่นคือคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด" หมอภาคพูดเสียงเรียบ "เขาต้องการกำจัดนพ... และทำให้เธอต้องเดือดร้อน"
หมอพิมพ์เงยหน้าขึ้นมองหมอภาค แววตาของเธอเต็มไปด้วยความประหลาดใจและความซาบซึ้ง ในที่สุด... เธอก็ได้เห็นความตั้งใจจริงในแววตาของเขา
"คุณ... คุณทำได้ยังไง?" เธอถามเสียงแผ่วเบา
"ฉันมีข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับระบบรักษาความปลอดภัยของที่นี่" หมอภาคตอบ "และฉันก็... มีคนที่คอยช่วยเหลือฉันอยู่"
หมอพิมพ์มองเขาอย่างพิจารณา เธอเริ่มเข้าใจว่าทำไมเขาถึงกลับมา และทำไมเขาถึงต้องซ่อนความลับบางอย่างไว้
"ขอบคุณนะภาค" เธอพูดออกมาจากใจจริง "ขอบคุณมากจริงๆ"
หมอภาคยิ้มบางๆ "ไม่ต้องขอบคุณฉัน... ฉันทำเพื่อคนที่ฉัน... ห่วงใย"
คำพูดนั้นทำให้หัวใจของหมอพิมพ์เต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เธอไม่แน่ใจว่าเขาหมายถึงเธอ หรือหมายถึงใคร แต่ในขณะนี้... เธอรู้สึกได้ถึงความหวังที่กำลังก่อตัวขึ้นอีกครั้ง
หมอผ่าตัดที่ดราม่าที่สุด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก