“หมอภาค!” เสียงของหมอพิมพ์กรีดร้องออกมาอย่างสิ้นหวัง ขณะที่เธอเห็นภาพสุดท้ายของเขาถูกลากหายไปในความมืด ความรู้สึกผิดและโกรธแค้นถาโถมเข้าใส่เธอจนแทบจะยืนไม่อยู่ หากเธอไม่แข็งแกร่งพอ เธอคงล้มลงไปกองกับพื้นแล้ว
“คุณหมอคะ! ใจเย็นๆ นะคะ!” พยาบาลสาวรีบเข้ามาประคองเธอไว้
“เขา... เขาถูกลักพาตัวไป!” หมอพิมพ์พูดเสียงสั่น “ฉันต้องช่วยเขา!”
“เราจะแจ้งตำรวจค่ะคุณหมอ แต่ตอนนี้คุณหมอต้องปลอดภัยก่อน”
แต่หมอพิมพ์ไม่ได้ยินเสียงของพยาบาลอีกต่อไปแล้ว สมองของเธอประมวลผลทุกอย่างที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ความลับที่หมอภาคเคยบอกเธอเกี่ยวกับกลุ่มอันธพาลที่ตามล่าเขา มันไม่ใช่แค่เรื่องโกหกเพื่อหลอกลวงเธอ แต่เป็นความจริงอันน่าสะพรึงกลัว
“ฉันรู้แล้ว...” เธอพึมพำ “ฉันรู้ว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้”
สายตาของเธอจับจ้องไปยังทางเดินด้านนอกห้องพักผ่าตัด เธอเห็นเงาตะคุ่มของใครบางคนกำลังเดินเข้ามา เงาที่คุ้นเคย... เงาที่เธอเคยเกลียดชังมาตลอด
“คุณ!” หมอพิมพ์ตะโกนเสียงดัง เธอปลดตัวเองออกจากอ้อมแขนของพยาบาล แล้วพุ่งตรงไปยังร่างนั้น
ชายคนที่เดินเข้ามาคือ ‘คุณทรงพล’ อดีตอาจารย์ของเธอ ผู้ชายที่เคยเป็นที่ปรึกษาและให้กำลังใจเธอมาตลอด แต่เบื้องหลังใบหน้าอันแสนดีนั้น กลับซ่อนความโหดร้ายและแผนการอันชั่วร้ายเอาไว้
“หมอพิมพ์?” คุณทรงพลแสร้งทำเป็นประหลาดใจ “มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
“หยุดโกหกฉันเสียที!” หมอพิมพ์พูดเสียงกร้าว ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความโกรธ “ฉันรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว!”
คุณทรงพลหัวเราะเบาๆ “ความจริงอะไร? เธอหมายถึงเรื่องอะไร?”
“เรื่องที่คุณเป็นคนอยู่เบื้องหลังทุกอย่าง! เรื่องที่คุณส่งคนไปลักพาตัวหมอภาค!”
ใบหน้าของคุณทรงพลพลันเปลี่ยนเป็นเย็นชาอย่างสิ้นเชิง รอยยิ้มจอมปลอมหายไป แทนที่ด้วยแววตาอันดุดัน “เธอคิดว่าเธอรู้เรื่องอะไรบ้าง?”
“ฉันรู้ว่าคุณต้องการอะไร! คุณต้องการให้หมอภาคกลับมาทำงานให้คุณ! คุณต้องการใช้เขาเพื่อผลประโยชน์ของคุณ!”
“ฉลาดมาก หมอพิมพ์” คุณทรงพลกล่าว “สมแล้วที่เป็นลูกศิษย์ของฉัน”
“ลูกศิษย์? คุณไม่ใช่ลูกศิษย์ของฉัน! คุณมันคือปีศาจ!” หมอพิมพ์ตะคอกกลับ “คุณทำลายชีวิตผู้คนมากมาย เพียงเพื่อตอบสนองความโลภของคุณ!”
“เธอไม่เข้าใจหรอก หมอพิมพ์” คุณทรงพลเดินเข้ามาใกล้ “โลกใบนี้มันโหดร้ายกว่าที่เธอคิด การที่เราจะอยู่รอดได้ เราต้องทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มาในสิ่งที่เราต้องการ”
“แต่ไม่ใช่ด้วยการทำร้ายคนอื่น!”
“บางครั้ง... มันก็จำเป็น” คุณทรงพลตอบอย่างไม่ใยดี “และหมอภาค... เขาก็เป็นแค่เครื่องมือชิ้นหนึ่งของฉัน”
“คุณมันเลว!” หมอพิมพ์ตะโกนเสียงดัง “ฉันจะไม่ยอมให้คุณทำแบบนี้อีกต่อไป!”
ทันใดนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง และคราวนี้ ไม่ใช่กลุ่มชายชุดดำ แต่เป็นร่างสูงโปร่งที่หมอพิมพ์คิดถึงเหลือเกิน
“หมอภาค!” หมอพิมพ์อุทานด้วยความดีใจ เธอวิ่งเข้าไปหาเขา
หมอภาคมีรอยฟกช้ำอยู่หลายแห่ง แต่แววตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เขาเดินเข้ามาประชิดตัวหมอพิมพ์ และดึงเธอเข้าไปกอดไว้แน่น
“ผมกลับมาแล้ว พิมพ์” เขาพูดเสียงแผ่วเบา
คุณทรงพลมองภาพนั้นด้วยความไม่พอใจ “แก... แกหนีออกมาได้ยังไง?”
“ผมไม่เคยยอมแพ้” หมอภาคตอบเสียงเย็น “และผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคนในครอบครัวของผม”
“ครอบครัว? เธอเป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่ง!” คุณทรงพลหัวเราะเยาะ
“แต่เธอคือคนที่ผมรัก!” หมอภาคสวนกลับ ดวงตาของเขาลุกโชนไปด้วยความโกรธ “และผมจะปกป้องเธอให้ถึงที่สุด!”
“แกคิดว่าแกจะสู้กับฉันได้งั้นเหรอ?” คุณทรงพลเยาะเย้ย “ฉันมีคนของฉันอีกมากมาย!”
“ผมก็มี!” หมอภาคตอบ “ผมไม่ได้มาคนเดียว”
ทันใดนั้น เสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังขึ้นมาจากด้านนอกโรงพยาบาล รถตำรวจหลายคันจอดปิดล้อมทางเข้าออกของโรงพยาบาลเอาไว้
“เป็นไปได้ยังไง?” คุณทรงพลอุทานด้วยความตกใจ
“ผมได้เตรียมการไว้แล้ว” หมอภาคกล่าว “ผมรู้ว่าคุณจะพยายามทำร้ายเธอ ผมเลยติดต่อตำรวจไว้ก่อน”
คุณทรงพลมองหมอภาคด้วยความแค้นเคือง “แก... แกกล้าหักหลังฉัน!”
“คุณต่างหากที่หักหลังผม” หมอภาคตอบ “คุณหลอกใช้ผมมาตลอด”
ตำรวจจำนวนหนึ่งบุกเข้ามาในห้อง และเข้าควบคุมตัวคุณทรงพลอย่างรวดเร็ว
“คุณทรงพล คุณถูกจับกุมในข้อหาลักพาตัว ข่มขู่ และพยายามทำร้ายผู้อื่น”
คุณทรงพลดิ้นรนต่อสู้ แต่ก็ไม่อาจต้านทานเจ้าหน้าที่ได้ เขามองหมอพิมพ์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น “เธอจะเสียใจที่ทำแบบนี้ หมอพิมพ์!”
“ฉันไม่เสียใจ” หมอพิมพ์ตอบเสียงหนักแน่น “เพราะนี่คือสิ่งที่ถูกต้อง”
เมื่อคุณทรงพลถูกนำตัวออกไป หมอพิมพ์ก็หันมามองหมอภาค เธอเห็นรอยฟกช้ำบนใบหน้าของเขา และความเหนื่อยล้าที่ฉายชัด
“คุณเป็นอะไรมากไหม?” เธอถามด้วยความเป็นห่วง
“ผมไม่เป็นอะไรมาก” หมอภาคส่ายหน้า “แค่... แค่เหนื่อยหน่อย”
เขาค่อยๆ คลายอ้อมกอดออก แล้วมองหน้าเธอ “ผมขอโทษนะ พิมพ์ ที่ทำให้คุณต้องเจอเรื่องร้ายๆ แบบนี้”
“ไม่เป็นไร” หมอพิมพ์ส่ายหน้า “อย่างน้อย... คุณก็กลับมาแล้ว”
เธอเงยหน้ามองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย ทั้งความรัก ความห่วงใย และความเสียใจในอดีต
“คุณภาค... ผมมีเรื่องอยากจะถามคุณ”
“อะไรเหรอ พิมพ์?”
“ทำไม... ทำไมคุณถึงเลือกที่จะทิ้งผมไปในตอนนั้น?”
หมอภาคหลุบตาลง แววตาฉายความปวดร้าว “ผม... ผมเคยบอกคุณแล้ว มันเป็นเพราะผมถูกบังคับ”
“บังคับด้วยอะไร?”
“ผม... ผมเคยเป็นหนี้ก้อนใหญ่กับคนพวกนั้น” หมอภาคสารภาพ “พวกเขาส่งคนมาข่มขู่ผม ขู่ว่าจะทำร้ายครอบครัวผม ถ้าผมไม่ยอมทำงานให้พวกเขา”
“แล้ว... แล้วทำไมคุณไม่บอกผม?”
“ผมไม่อยากให้คุณต้องเดือดร้อน ผมไม่อยากให้คุณต้องเข้ามาพัวพันกับเรื่องอันตรายพวกนี้” หมอภาคพูดเสียงเบา “ผมคิดว่า... การที่ผมจากไป มันจะทำให้คุณปลอดภัยที่สุด”
หมอพิมพ์ยืนนิ่ง เธอจ้องมองใบหน้าของหมอภาค แววตาของเขาเต็มไปด้วยความจริงใจที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
“ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาด ผมควรจะบอกคุณตั้งแต่แรก” หมอภาคกล่าวต่อ “แต่ผมกลัว... กลัวที่จะเสียคุณไป”
“คุณไม่เคยเสียผมไปหรอก” หมอพิมพ์พูดเสียงเบา “ผมรักคุณเสมอมา”
คำพูดนั้นทำให้หมอภาคเงยหน้าขึ้น สบตาเธออย่างไม่เชื่อ “จริงเหรอ พิมพ์?”
หมอพิมพ์พยักหน้า น้ำตาเริ่มคลอเบ้า “จริง... ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมคิดถึงคุณทุกวัน”
หมอภาคยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน เขายื่นมือมาเช็ดน้ำตาให้เธอ “ผมก็คิดถึงคุณเหมือนกัน พิมพ์”
เขาค่อยๆ โน้มตัวลงมา จุมพิตลงบนหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา
“ผมสัญญา... ผมจะไม่ทิ้งคุณไปไหนอีกแล้ว”
หมอพิมพ์หลับตาลง ซึมซับความรู้สึกอบอุ่นจากจุมพิตของเขา เธอกอดเขาแน่น ราวกับกลัวว่าเขาจะหายไปอีกครั้ง
“ผม... มีเรื่องที่ต้องบอกคุณอีกเรื่อง” หมอภาคพูดขึ้นมาหลังจากนั้น
หมอพิมพ์เงยหน้ามองเขา “อะไรเหรอ?”
“เรื่องที่เกี่ยวกับ... หัวใจ” หมอภาคพูดเสียงแผ่วเบา
หัวใจ? หมอพิมพ์ขมวดคิ้ว “หัวใจอะไร?”
“หัวใจของ ‘ใครบางคน’ ที่พวกมันต้องการให้ผมผ่าตัด” หมอภาคกล่าว “แต่ผม... ผมได้ปฏิเสธที่จะทำ”
“แล้ว... แล้วเกิดอะไรขึ้น?”
“ผม... ผมแกล้งทำเป็นยอมรับข้อตกลง แต่จริงๆ แล้ว ผมได้วางแผนที่จะหนีออกมา” หมอภาคอธิบาย “ผมรู้ว่าพวกมันต้องการหัวใจของ ‘ใครบางคน’ แต่ผมไม่รู้ว่าเป็นของใคร”
“แล้ว... แล้วคุณรู้ไหมว่ามันเกี่ยวกับใคร?” หมอพิมพ์ถามด้วยความสงสัย
หมอภาคเงียบไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาฉายความกังวล “ผม... ผมไม่แน่ใจ”
ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของหมอพิมพ์ก็ดังขึ้น เธอหยิบมันขึ้นมาดู และเห็นชื่อของผู้โทรเข้า
“คุณแม่?” เธออุทานด้วยความแปลกใจ
เธอรับสาย “สวัสดีค่ะคุณแม่”
ปลายสายเป็นเสียงของแม่หมอพิมพ์ที่ดูร้อนรน “พิมพ์ลูก! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! คุณพ่อ... คุณพ่อของลูก... หัวใจของท่านกำลังมีปัญหา!”
หมอพิมพ์อึ้งไป ดวงตาเบิกกว้าง เธอหันไปมองหมอภาคด้วยความตกใจ
หมอผ่าตัดที่ดราม่าที่สุด
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก