“ถ้าคุณคิดว่าการมาเจอกันในที่ประชุมครั้งนี้เป็นเรื่องบังเอิญ คุณคิดผิดแล้วล่ะ นลิน” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังลอดผ่านม่านกระจกใสของห้องประชุมที่ปรับอุณหภูมิอย่างพอเหมาะ ดังเข้ามาในโสตประสาทของนลินราวกับคลื่นยักษ์ซัดเข้าฝั่ง ใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ภาพของ ‘ภูผา’ ชายหนุ่มที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของเธอ ยืนอยู่ตรงหน้า ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ดวงตาคมกริบของเขามองตรงมาที่เธออย่างไม่ละสาย ราวกับจะเจาะทะลุเข้าไปในหัวใจที่กำลังเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ
นลินพยายามบังคับตัวเองให้สงบ เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอก อดีตที่เคยสวยงามราวกับภาพวาด แต่กลับจบลงด้วยรอยร้าวที่ไม่มีวันจางหาย มันผุดขึ้นมาเป็นเงาตามตัว ภาพวันที่เขาทิ้งเธอไปอย่างไร้เยื่อใย ภาพวันที่เธอต้องทนแบกรับความเจ็บปวดเพียงลำพัง ภาพเหล่านั้นมันยังคงฝังลึกอยู่ในความทรงจำ ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้
“คุณภูผา” เธอเอ่ยชื่อเขาเสียงเบา พยายามซ่อนความสั่นเครือที่แฝงมาในน้ำเสียง “ฉันไม่คิดว่าเราจะต้องมาเจอกันในสถานการณ์แบบนี้”
“สถานการณ์แบบไหนล่ะ นลิน?” ภูผาเดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีก ก้าวเดินแต่ละก้าวของเขาดูมั่นคง ทรงพลัง และเต็มไปด้วยอำนาจที่ยากจะต้านทาน “สถานการณ์ที่เราต้องมาแข่งขันกันอย่างเป็นทางการ หรือสถานการณ์ที่เราต้องมาเผชิญหน้ากันหลังจากเวลาผ่านไปนานหลายปี?”
ริมฝีปากของนลินเม้มแน่น เธอไม่รู้จะตอบเขาอย่างไรดี การกลับมาพบเขาอีกครั้งในฐานะคู่แข่งทางธุรกิจ มันเป็นอะไรที่เหนือความคาดหมายของเธออย่างสิ้นเชิง เธอคิดว่าเธอเตรียมใจมาดีแล้วกับการกลับมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ในวงการนี้ แต่การต้องมาเผชิญหน้ากับเขา มันเหมือนกับว่าทุกอย่างที่เธอสร้างขึ้นมามันกำลังจะถูกสั่นคลอน
“ฉัน… ฉันมาที่นี่ในฐานะนักลงทุนหน้าใหม่ค่ะ” นลินพยายามรวบรวมสติ “และคุณเองก็เป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จอย่างสูง ฉันคิดว่าเราควรจะทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุดในส่วนของตัวเอง”
“หน้าใหม่เหรอ?” ภูผายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ดูเย้ยหยัน “ฉันไม่เคยคิดว่าเธอจะเป็นแค่ ‘หน้าใหม่’ นลิน เธอมีความสามารถมากกว่านั้นเยอะ และฉันก็รู้ดี”
คำพูดของเขาเหมือนมีมนต์สะกด ทำเอานลินรู้สึกหวิวๆ ในอก สายตาของเขาที่จับจ้องมายังเธออย่างไม่กระพริบ มันเต็มไปด้วยความหมายบางอย่างที่เธอไม่อาจเข้าใจได้ในตอนนี้ หรือว่าเขาจะยังคงจำทุกอย่างได้ดีเหมือนกับเธอ? หรือว่าความเจ็บปวดที่เขาเคยทำให้เธอ มันเป็นเพียงแค่เรื่องเล็กน้อยสำหรับเขา?
“คุณพูดเหมือนรู้จักฉันดี” นลินกัดฟันพูด พยายามไม่แสดงออกถึงความหวั่นไหว “แต่เราไม่ได้เจอกันมานานแล้ว คุณภูผา”
“นานแค่ไหนกันเชียว?” ภูผาหัวเราะในลำคอ “สามปี? ห้าปี? หรือนานพอที่จะทำให้เธอ ‘ลืม’ ทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้นระหว่างเราได้แล้ว?”
ประโยคสุดท้ายของเขาแทงใจดำของนลินอย่างจัง เธอหลบสายตาของเขาไปมองที่อื่น พยายามระงับอารมณ์ที่กำลังประทุขึ้นมาอีกครั้ง “เรื่องในอดีต มันก็ควรจะอยู่ในอดีตค่ะ”
“แต่บางที… อดีตก็ไม่เคยจากไปไหนเลยนะ นลิน” ภูผาเดินเข้ามาใกล้จนแทบจะยืนประชิดเธอ เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย จนลมหายใจอุ่นๆ ของเขาสัมผัสกับใบหน้าของเธอ “มันอยู่ตรงนี้… รอคอยเวลาที่จะกลับมา”
หัวใจของนลินเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เธอรู้สึกได้ถึงความร้อนที่แล่นพล่านไปทั่วใบหน้า แววตาของเขาที่มองเธอ มันไม่ใช่แววตาของคู่แข่งทางธุรกิจ แต่มันเป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนา ความโหยหา และความรู้สึกที่เหมือนจะ… ตกหลุมรักเธออีกครั้ง
“คุณกำลังพูดถึงอะไร” นลินพยายามรวบรวมเสียงที่แหบพร่า
“ฉันกำลังพูดถึงเรา นลิน” ภูผากระซิบข้างหูเธอ เสียงของเขาแหบพร่าอย่างน่าใจหาย “ฉันกำลังพูดถึงความรู้สึกที่มันยังคงอยู่… ถึงแม้ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตาม”
นลินสะดุ้งเฮือก เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าว พยายามเว้นระยะห่างระหว่างเธอและเขา “เรา… เราเป็นคู่แข่งกันนะคะ”
“แล้วไง?” ภูผาก้าวตามเธอมาอีก “การเป็นคู่แข่งกัน มันทำให้เราไม่สามารถรู้สึกอะไรต่อกันได้เลยงั้นเหรอ? หรือว่าเธอ… ไม่อยากให้ฉันรู้สึกอะไร?”
คำถามของเขาทำให้นลินไปไม่เป็น เธอไม่รู้จะตอบเขาอย่างไรดี ความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอก มันไม่ใช่แค่ความอึดอัด แต่มันคือความสับสน และความหวังที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ
“ฉัน… ฉันต้องกลับไปเตรียมตัวค่ะ” นลินรีบผละออกไปอย่างรวดเร็ว เธอไม่กล้าสบตาเขาอีกต่อไป “การประชุมจะเริ่มแล้ว”
เธอก้าวเดินออกไปจากห้องประชุมอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้ภูผายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น แต่ในใจของเธอเต็มไปด้วยคำถามมากมาย ความรู้สึกที่สับสน และความกลัวที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามา การกลับมาพบเขาครั้งนี้ มันไม่ใช่แค่การแข่งขันทางธุรกิจ แต่มันคือการปลุกอดีตที่เธอพยายามจะฝังกลบให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง และเธอก็ไม่แน่ใจว่าหัวใจของเธอจะสามารถต้านทานแรงดึงดูดของเขาได้อีกนานเท่าไหร่
นลินเดินเข้ามาในห้องประชุมใหญ่ที่กำลังจะเริ่มพิธีการเปิดงาน เธอพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แต่ภายในใจกลับร้อนรุ่มไปด้วยเรื่องของภูผา การทำงานร่วมกับเขา การต้องมาอยู่ในสถานที่เดียวกัน การได้ยินเสียงของเขาอีกครั้ง มันทำให้ทุกอย่างดูเหมือนจะย้อนกลับไปในอดีต
“เอาล่ะค่ะ ท่านผู้มีเกียรติทุกท่าน” พิธีกรกล่าวขึ้นพร้อมรอยยิ้ม “ขอต้อนรับทุกท่านเข้าสู่พิธีเปิดการประชุม ‘Future of Finance’ ซึ่งปีนี้ได้รับเกียรติจากนักธุรกิจชั้นนำของประเทศมากมาย… และที่พิเศษที่สุดสำหรับปีนี้ เรามีแขกคนสำคัญที่มาร่วมงานของเรา… คุณภูผา รุ่งเรืองชัย!”
เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วห้อง นลินมองไปยังเวทีอย่างเหม่อลอย เธอเห็นภูผาเดินขึ้นเวทีด้วยท่าทางสง่างาม เขาดูเปลี่ยนไป แต่ก็ยังคงเป็นเขาคนเดิม ชายหนุ่มผู้เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์และอำนาจ สายตาของเขาเหลือบมาทางที่เธอนั่งอยู่เพียงแวบเดียว ก่อนจะหันกลับไปยิ้มให้กับผู้ร่วมงานคนอื่นๆ
นลินรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบรัดแน่น เธอพยายามจะจดจ่ออยู่กับการบรรยาย แต่ภาพของภูผาก็ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิด การที่เขาปรากฏตัวขึ้นมาในชีวิตของเธออีกครั้งในสถานการณ์แบบนี้ มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ มันต้องมีอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง
“นี่มันหมายความว่ายังไงกันแน่?” เธอพึมพำกับตัวเอง “เขามาที่นี่เพื่ออะไร? เพื่อแข่งขันกับฉันอย่างจริงจัง? หรือว่า… เขากำลังเล่นเกมอะไรบางอย่างกับฉัน?”
ความอึดอัดเริ่มก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ นลินพยายามตั้งสติ เธอมองไปรอบๆ ห้องประชุม ทุกคนดูให้ความสนใจกับการบรรยาย แต่เธอรู้สึกเหมือนมีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมาที่เธออยู่ตลอดเวลา สายตาของภูผา
ย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน…
นลินกับภูผาเคยมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง เขาเป็นรักครั้งแรกของเธอ เป็นคนที่เธอเชื่อใจ และมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้ แต่แล้ววันหนึ่ง เขาก็หายไปจากชีวิตเธออย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงความเจ็บปวดและความสับสน เธอไม่เคยรู้สาเหตุที่แท้จริงของการจากไปของเขา จนกระทั่งวันนี้
“ทำไมเขาถึงมาปรากฏตัวในชีวิตฉันอีกครั้งในสถานการณ์แบบนี้?” เธอถามตัวเองซ้ำๆ “นี่มันเป็นโชคชะตา หรือว่าเป็นกับดักที่เขากำลังวางไว้ให้ฉัน?”
เธอรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามา การกลับมาเผชิญหน้ากับอดีต มันหนักหนาเกินกว่าที่เธอจะรับไหว
“คุณภูผา” เธอพึมพำเสียงแผ่วเบา “คุณกำลังจะทำอะไรกับฉันอีก”
เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นข้างหูเธอ “คุณนลินครับ คุณเป็นอะไรไปหรือเปล่าครับ? ดูเหมือนคุณจะไม่สบาย”
นลินหันไปมอง เธอเห็น ‘ชัช’ เลขาหนุ่มผู้มากความสามารถของเธอ ยืนอยู่ข้างๆ พร้อมสีหน้าเป็นกังวล
“เปล่าค่ะชัช ฉันสบายดี” นลินฝืนยิ้ม “แค่… รู้สึกเหนื่อยๆ นิดหน่อย”
“ถ้าคุณเหนื่อย คุณไปพักผ่อนก่อนก็ได้นะครับ ผมจัดการที่เหลือให้ได้” ชัชเสนอ
“ไม่เป็นไรค่ะ” นลินส่ายหน้า “ฉันต้องอยู่ที่นี่”
เธอเหลือบไปมองภูผาอีกครั้ง เขากำลังพูดคุยกับนักลงทุนคนอื่นๆ ใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับว่าเมื่อครู่ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างพวกเขาเลย
“บางที… ฉันอาจจะคิดมากไปเอง” นลินบอกตัวเอง แต่ในใจลึกๆ เธอรู้ดีว่ามันไม่ใช่เช่นนั้น
การปรากฏตัวของภูผาในชีวิตของเธออีกครั้ง มันไม่ใช่เรื่องธรรมดาแน่ๆ และเธอก็รู้สึกได้ว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่และอันตรายยิ่งกว่าที่เธอจะจินตนาการได้
“กับดักของนักธุรกิจ” นลินทวนคำในใจ “มันกำลังจะเริ่มขึ้นแล้วจริงๆ”
เธอรู้สึกถึงความหนาวเหน็บที่เกาะกุมหัวใจ ไม่ใช่ความหนาวจากเครื่องปรับอากาศ แต่เป็นความหนาวที่มาจากภายใน ความกลัวที่จะต้องเผชิญหน้ากับอดีตที่ยังคงตามหลอกหลอน และความไม่แน่นอนของอนาคตที่กำลังจะมาถึง
“ฉันจะรอดจากสถานการณ์นี้ไปได้ไหม?” เธอถามตัวเอง ขณะที่สายตาของภูผาก็ยังคงเหลือบมาที่เธอเป็นระยะๆ ราวกับจะย้ำเตือนว่า เธอหนีเขาไม่พ้นอีกแล้ว
นักลงทุนร้อนแรงที่ฉันรัก
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก