ตอนที่ 16 — ความเข้าใจผิดที่บาดใจ

"คุณ... คุณทำแบบนี้ทำไม!" เสียงของนลินสั่นเครือ ดวงตาแดงก่ำสะท้อนภาพของภูผาที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอในสภาพที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน ภาพที่เธอเห็นไม่ใช่ภาพของนักธุรกิจผู้แสนเย็นชาและเฉียบคม แต่เป็นภาพของชายผู้ที่เธอเคยรักจนหมดหัวใจ กำลังยืนกุมมือกับผู้หญิงอีกคนหนึ่งอย่างแนบแน่น ใบหน้าของเธอซบลงบนอกของเขาอย่างออดอ้อน ‌ราวกับเป็นคนรักที่กำลังปลอบประโลมกัน

นาทีนั้น หัวใจของนลินเหมือนถูกฉีกกระชากออกเป็นเสี่ยงๆ ลมหายใจติดขัด เธอพยายามจะก้าวเข้าไป แต่ขาของเธอหนักอึ้งราวกับถูกพันธนาการด้วยโซ่เหล็ก ภาพเบื้องหน้ามันช่างชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธ หรือจะหาเหตุผลใดมาอธิบายได้ นลินเคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับภูผา ​แต่เธอเลือกที่จะไม่เชื่อ เพราะในใจลึกๆ เธอยังคงเชื่อมั่นในตัวเขาเสมอ แม้ว่าอดีตจะเคยทำร้ายเธอจนแทบไม่อยากเชื่อใจใครอีกแล้วก็ตาม

"นลิน... ฟังฉันก่อน" เสียงของภูผาดังขึ้นอย่างร้อนรน เขากระชากมือออกจากหญิงสาวข้างกายราวกับเพิ่งจะนึกได้ว่ามีใครอีกคนยืนอยู่ตรงนั้น แต่ก็สายเกินไปเสียแล้ว ‍แววตาของนลินเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความผิดหวังที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

"ไม่ต้อง... ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น" นลินพูดเสียงขาดห้วง เธอหันหลังให้กับภาพอันโหดร้ายนั้น พยายามสะกดกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลทะลักออกมา "ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่ แต่ถ้ามันคือการเหยียบย่ำหัวใจฉันอีกครั้ง... ‌คุณทำสำเร็จแล้ว"

ว่าแล้วเธอก็รีบสาวเท้าเดินหนีไป ทิ้งให้ภูผายืนแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น พร้อมกับเสียงเรียกชื่อของเธอที่แผ่วเบา "นลิน! ได้โปรด!"

ขณะที่นลินกำลังก้าวออกจากอาคารสำนักงานของบริษัทคู่แข่ง เธอเกือบจะชนเข้ากับก้อนเนื้อสดๆ ร่างสูงใหญ่ของใครบางคน เธอเงยหน้าขึ้นมอง ‍และพบว่าเป็น 'ดนัย' คู่แข่งคนสำคัญของภูผา เขามองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก มีรอยยิ้มมุมปากเล็กน้อยที่ทำให้นลินรู้สึกไม่สบายใจ

"อ้าว คุณนลิน มาทำอะไรที่นี่ครับ?" ดนัยถาม ​น้ำเสียงของเขาฟังดูเป็นมิตร แต่แววตากลับฉายแววบางอย่างที่ทำให้นลินรู้สึกเหมือนถูกจับได้คาหนังคาเขา "มาหาคุณภูผาเหรอครับ? พอดีผมเพิ่งเห็นเขาออกมากับ... คุณคนนั้นน่ะครับ เห็นเขาดูสนิทสนมกันดี"

คำพูดของดนัยยิ่งเหมือนเติมเชื้อไฟลงในกองไฟที่กำลังลุกโชนในใจของนลิน เธอเม้มปากแน่นพยายามควบคุมอารมณ์ "ฉัน... ​ฉันแค่มาคุยธุระนิดหน่อยค่ะ" เธอตอบเสียงแข็ง

"ธุระที่ทำให้คุณหน้าเสียขนาดนี้เชียวเหรอครับ?" ดนัยพูดต่อ สายตาของเขาจ้องมองไปที่ใบหน้าของนลินอย่างพิจารณา "ไม่เป็นไรนะครับคุณนลิน ถ้าคุณต้องการใครสักคนรับฟัง ผมยินดีเสมอ"

นลินรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจ เธอไม่อยากจะเผชิญหน้ากับใครทั้งนั้นในตอนนี้ ​เธออยากจะหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ขอบคุณค่ะ แต่ฉันขอตัวนะคะ" เธอกล่าวอย่างสุภาพแล้วรีบเดินเลี่ยงไป

เธอเดินไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย ภาพของภูผากับผู้หญิงคนนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอพยายามหาเหตุผลเข้าข้างภูผา แต่ภาพที่เห็นมันชัดเจนเกินไปเกินกว่าจะปฏิเสธได้ นี่คือสิ่งที่เธอหวาดกลัวมาตลอด การต้องเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดซ้ำรอยเดิม

ในขณะที่เธอกำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เธอหยิบมันขึ้นมาดู ชื่อของ 'ภูผา' ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกัน ทั้งโกรธ ทั้งเสียใจ และ... ยังมีความหวังเล็กๆ ที่อยากจะฟังคำอธิบายจากเขา

เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดรับสาย "ว่าไงคะ" เสียงของเธอแหบพร่า

"นลิน... ได้โปรด อย่าเพิ่งตัดสาย" เสียงของภูผาดังมาอย่างอ่อนแรง "ฉันจะอธิบายทุกอย่างให้คุณฟัง"

"อธิบายอะไรคะ? ภาพที่ฉันเห็นมันชัดเจนอยู่แล้ว" น้ำเสียงของนลินเต็มไปด้วยความน้อยใจ "คุณกับเธอ... คุณดูสนิทสนมกันมาก"

"เรื่องมันไม่ง่ายอย่างที่คุณคิดนะนลิน" ภูผาพยายามอธิบาย "ผู้หญิงคนนั้น... เธอเป็นน้องสาวของนักธุรกิจที่เรากำลังจะเจรจาด้วย เธอมาขอให้ฉันช่วย... เรื่องงานของเธอ"

"น้องสาว?" นลินพึมพำ คำว่า 'น้องสาว' มันฟังดูน่าเชื่อถือ แต่แววตาของภูผาที่มองผู้หญิงคนนั้นเมื่อครู่ มันดูไม่ใช่แค่พี่น้อง "แล้วทำไมต้องกอดกันแน่นขนาดนั้นคะ?"

"เธอ... เธอแค่กลัว" ภูผาถอนหายใจ "เธอเพิ่งจะเสียพ่อไป... แล้วพ่อของเธอก็เป็นคนเดียวที่ดูแลธุรกิจของครอบครัว... เธอกำลังจะรับช่วงต่อ แต่เธอก็ไม่มั่นใจ... ฉันแค่ปลอบใจเธอเท่านั้นเอง"

นลินเงียบไป เธอพยายามประมวลผลคำพูดของภูผา มันฟังดูมีเหตุผล แต่ทำไมหัวใจของเธอถึงยังรู้สึกเจ็บปวดอยู่ดี? เธอจำได้ดีว่าอดีตของภูผาก็เคยมีผู้หญิงอีกคนเข้ามาเกี่ยวพัน และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เธอเข็ดขยาด

"แล้วคุณ... คุณไม่คิดถึงความรู้สึกของฉันบ้างเลยเหรอคะ?" นลินถามเสียงเบา "ฉัน... ฉันเห็นคุณแบบนั้น ฉันรู้สึกยังไงรู้ไหม"

"ฉันขอโทษ... ฉันขอโทษจริงๆ นลิน" ภูผาพูดด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวดไม่แพ้กัน "ฉันไม่เคยคิดเลยว่าคุณจะมาเห็นในตอนนั้น ฉัน... ฉันอาจจะผิดเองที่ไม่ระวัง"

"ผิดเองที่ไม่ระวัง?" นลินหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น "นั่นแปลว่าคุณก็รู้ว่าสิ่งที่ทำมันอาจจะทำให้ฉันเสียใจ?"

"ไม่... ไม่ใช่แบบนั้น" ภูผารีบแก้ตัว "ฉันแค่หมายถึง... ฉันควรจะระวังให้มากกว่านี้... ฉันไม่อยากให้คุณเข้าใจผิด"

"ตอนนี้... ฉันไม่รู้แล้วว่าอะไรคือความจริง อะไรคือสิ่งที่ฉันควรจะเชื่อ" นลินพูดด้วยเสียงที่สั่นเครือ "ฉัน... ฉันขอเวลาหน่อยนะคะ"

"นลิน! อย่าเพิ่งวางสาย!" ภูผาร้องขอ

"ฉันขอโทษค่ะ" นลินพูดพลางกดวางสายไป ทิ้งให้ภูผายืนอยู่กับความว่างเปล่า และทิ้งให้เธอก้าวเดินต่อไปบนเส้นทางที่เต็มไปด้วยคำถาม และความเจ็บปวดที่ยังคงกรีดลึกในหัวใจ...