"ผม... ผมไม่เข้าใจ" เสียงของภูผาสั่นเครือ เขาเพิ่งจะวางสายจากนลิน และคำพูดของเธอที่ขอเว้นระยะห่าง มันยังคงก้องอยู่ในหูของเขา "ทำไมเธอถึงได้... ทำไมเธอถึงได้ตัดสินใจแบบนี้"
เขาเดินไปที่หน้าต่างของห้องทำงาน มองออกไปสู่ทิวทัศน์ยามค่ำคืนของกรุงเทพฯ แสงไฟระยิบระยับสะท้อนให้เห็นถึงความวุ่นวายและความเหงาที่กำลังเกาะกุมหัวใจของเขา
เขาพยายามคิดทบทวนทุกอย่างที่เกิดขึ้น ภาพของนลินที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาเมื่อครู่ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความผิดหวัง มันทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกบีบคั้น เขาไม่เคยคิดเลยว่าการไปปลอบใจน้องสาวของคู่ค้า จะนำพามาซึ่งความเข้าใจผิดครั้งใหญ่เช่นนี้
"น้องสาวของคู่ค้า..." ภูผากล่าวซ้ำ พลางนึกถึงใบหน้าของหญิงสาวคนนั้น เธอเป็นเพียงเด็กสาวที่กำลังเผชิญกับปัญหาใหญ่ในครอบครัว และเขาก็เพียงแค่พยายามช่วยเหลือเธอตามมารยาททางธุรกิจเท่านั้น แต่ไม่เคยคาดคิดว่านลินจะมาเห็นในจังหวะที่แย่ที่สุด
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง เลื่อนหารายชื่อของนลิน แต่เขาก็หยุดชะงักเมื่อเห็นว่าเบอร์ของเธอถูกบล็อกไปแล้ว "บ้าจริง!" เขาพึมพำอย่างหงุดหงิด
"คุณภูผาครับ" เสียงของเลขาดังขึ้นจากด้านนอก "คุณดนัยโทรเข้ามาครับ"
ภูผาขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ "คุณดนัย? มาจากไหน?"
"เขาบอกว่า... เขาบอกว่าคุณนลินเป็นคนให้เบอร์มาครับ" เลขาตอบ
ภูผารู้สึกประหลาดใจ แต่ก็มีความหวังเล็กๆ เกิดขึ้น เขาไม่เข้าใจว่าทำไมนลินถึงให้เบอร์ของดนัยกับเขา แต่เขาก็พร้อมที่จะคว้าทุกโอกาส
"รับสายให้ผมที" ภูผากล่าว
"สวัสดีครับคุณภูผา" เสียงของดนัยดังขึ้นอย่างสุขุม "ผมได้รับโทรศัพท์จากคุณนลิน... เธอเล่าเรื่องของคุณกับเธอให้ผมฟัง"
ภูผาใจหายวาบ "คุณ... คุณเข้าใจผิดแล้ว"
"ผมเข้าใจทุกอย่างครับ" ดนัยพูดต่อ "และผมก็พร้อมที่จะช่วยเหลือคุณ"
"ช่วยเหลือ? ช่วยเหลือผมเรื่องอะไร?" ภูผารู้สึกสับสน
"คุณนลินกำลังลำบาก... เธอต้องการเวลา แต่ผมก็รู้ดีว่าคุณก็รักเธอมาก" ดนัยกล่าว "ผมอยากจะเสนอตัวเป็นตัวกลาง... ช่วยให้คุณทั้งสองคนได้กลับมาคุยกันอีกครั้ง"
ภูผาเงียบไป เขาไม่แน่ใจว่าดนัยกำลังคิดอะไรอยู่ แต่เขาก็ยอมรับในข้อเสนอ "ผม... ผมพร้อมครับ"
"ดีครับ" ดนัยยิ้ม "ผมจะนัดคุณกับคุณนลินมาเจอกัน... ในที่ที่เป็นกลางที่สุด"
หลังจากวางสายจากดนัย ภูผาก็รู้สึกโล่งใจไปบ้าง เขาคิดว่าอย่างน้อยเขาก็ยังมีโอกาสที่จะได้พูดคุยกับนลินอีกครั้ง แต่ขณะเดียวกัน ความคิดของเขาก็ย้อนกลับไปถึงอดีต...
เขาจำได้ดีถึงวันสุดท้ายที่เขาได้เจอกับนลินก่อนที่เธอจะจากไปในครั้งนั้น เธอพูดประโยคหนึ่งที่ทำให้เขายังคงรู้สึกเจ็บปวดมาจนถึงทุกวันนี้
"คุณมันก็เป็นแบบนี้แหละภูผา... ไม่เคยเห็นค่าของคนที่รักคุณจริงๆ"
คำพูดนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัวของเขา และมันทำให้เขารู้สึกผิดอย่างมาก เขาไม่เคยต้องการทำร้ายนลินเลยสักครั้ง ความรักที่เขามีให้เธอ มันบริสุทธิ์และจริงใจเสมอ
แต่แล้ว... ทำไมโชคชะตาถึงได้เล่นตลกกับเขาเช่นนี้? ทำไมเขาถึงได้เจอแต่วิกฤตการณ์ที่ทำให้เขาต้องเผชิญหน้ากับอดีตซ้ำแล้วซ้ำเล่า?
เขานึกถึงผู้หญิงคนนั้นอีกครั้ง... หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างกายเขาเมื่อครู่ เธอเป็นเพียงเหยื่อของสถานการณ์ และเขาก็จำเป็นต้องช่วยเหลือเธอ เพื่อรักษาความสัมพันธ์ทางธุรกิจกับคู่ค้าที่สำคัญ
แต่เขาก็รู้ดีว่าการกระทำของเขาในครั้งนี้ มันอาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของปัญหาที่ใหญ่กว่าเดิม
"ผมต้องทำอะไรสักอย่าง..." ภูผาพึมพำ เขาเดินไปที่โต๊ะทำงาน หยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาดู มันเป็นรูปของเขากับนลินเมื่อหลายปีก่อน ในวันนั้น ทั้งคู่ยังดูสดใสและมีความสุข
"นลิน... ผมขอโทษ" เขาพูดเบาๆ "ผมจะพยายาม... พยายามให้คุณกลับมาเชื่อใจผมอีกครั้ง"
แต่ในขณะที่เขากำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย
"สวัสดีครับ" ภูผารับสาย
"คุณภูผาใช่ไหมครับ?" เสียงของผู้ชายดังขึ้นอย่างเย็นชา "ผม... ผมคือคนจากอดีตที่คุณพยายามจะลืม"
ภูผาตัวแข็งทื่อ หัวใจของเขาเต้นแรงด้วยความตกใจ "คุณ... คุณเป็นใคร?"
"ผมคือคนที่เคยทำให้นลินเสียใจ... และผมจะไม่ยอมให้คุณกลับมาอยู่ใกล้เธออีก" เสียงจากปลายสายดังขึ้นอย่างเด็ดขาด "ถ้าคุณอยากจะเจอเธออีกครั้ง... คุณต้องผ่านผมไปให้ได้ก่อน"
ประโยคนั้นทำให้ภูผาแทบจะยืนไม่อยู่ เขามองไปยังรูปถ่ายในมืออย่างสับสน... เงาในอดีตกำลังกลับมาคุกคามความรักของเขากับนลินอีกครั้ง และครั้งนี้... ดูเหมือนว่าอุปสรรคจะยากลำบากยิ่งกว่าที่เคยเป็นมา
นักลงทุนร้อนแรงที่ฉันรัก
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก