“ฉันขอเวลาคิดนะคะ” นลินตอบเสียงแผ่วเบา ก่อนจะวางสายโทรศัพท์ของภูผาทิ้งไป เธอทรุดตัวลงนั่งบนพื้นเย็นเฉียบของอพาร์ตเมนต์ ร่างกายของเธอสั่นสะท้านราวกับถูกกระแสน้ำเย็นจัดฉีดเข้าใส่ น้ำตาที่ไหลรินลงมาไม่หยุด ราวกับจะชะล้างความเจ็บปวดและความสับสนที่ประดังเข้ามาในใจ
คำขอโทษของภูผา… คำสารภาพรักที่หลุดออกมาจากปากของเขา… มันเหมือนมีดที่กรีดลงบนบาดแผลที่เคยคิดว่ามันหายดีแล้ว แต่บัดนี้กลับกำลังปริแตกออกอีกครั้ง เธอไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งจะได้ยินคำเหล่านั้นจากเขา หลังจากที่เขาเคยทำร้ายเธออย่างแสนสาหัส
ภูผา… ชายผู้เป็นรักแรกและเป็นรักที่แตกสลายของเธอ เขาคือคนที่เคยทำให้หัวใจของเธอพองโตไปด้วยความสุข และก็เป็นคนที่เคยฉีกมันออกเป็นชิ้นๆ เขาคือคนที่เธอสาบานว่าจะไม่มีวันให้อภัย แต่บัดนี้… เมื่อเขาปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับคำขอโทษที่จริงใจและคำบอกรักที่อ่อนหวาน… หัวใจของเธอกลับเต้นแรงอย่างห้ามไม่ได้
นลินหลับตาลง เธอพยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของสติที่กระจัดกระจายไปทั่ว เธอต้องคิดทบทวนให้ดี การตัดสินใจครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของหัวใจ แต่มันคือเรื่องของอนาคตของเธอ เรื่องของบริษัท และเรื่องของความลับที่ทั้งคู่พยายามปกปิดมาตลอด
บทเรียนจากอดีต… มันเป็นบทเรียนที่แสนเจ็บปวด บทเรียนที่ทำให้เธอต้องเสียใจไปตลอดชีวิต เธอจำได้ถึงวันที่เธอตัดสินใจเชื่อใจภูผา เชื่อมั่นในตัวเขาอย่างสุดหัวใจ แต่สุดท้าย เธอกลับถูกหักหลังจากเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว ความลับที่เขาซ่อนไว้ มันกลายเป็นระเบิดเวลาที่ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอรัก
ความลับนั้น… มันคืออะไรกันแน่? ทำไมภูผาถึงต้องปกปิดมันไว้? และทำไมเขาถึงยอมให้เธอต้องรับผิดชอบทุกอย่างเพียงลำพัง? คำถามเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัวของนลินตลอดเวลา
เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปเห็นแสงไฟระยิบระยับของเมืองที่อยู่เบื้องล่าง ภาพเหล่านั้นดูเหมือนจะสะท้อนความสับสนในใจของเธอ ความรู้สึกที่ปะปนกันระหว่างความหวังและความหวาดกลัว ความรักที่ยังคงมีอยู่ และความเจ็บปวดที่ยังคงฝังลึก
เธอรู้ดีว่าการให้อภัยภูผาไม่ใช่เรื่องง่าย มันไม่ใช่แค่การลืมสิ่งที่เขาทำ แต่คือการยอมรับว่าเธออาจจะยังรักเขาอยู่ และนั่นเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุด
ขณะที่เธอกำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงความคิด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ทำให้เธอสะดุ้ง
“ใครคะ?” เธอถามเสียงสั่น
“ผมเอง… ภูผา”
นลินนิ่งอึ้งไป เธอไม่คิดว่าเขาจะมาหาเธอถึงที่นี่ เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเปิดประตู
เมื่อประตูเปิดออก ร่างสูงสง่าของภูผาก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา สวมชุดสูทสีเข้มที่ดูสุขุมและสง่างาม แววตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวล และแฝงไปด้วยความหวัง
“ผม… ผมขอโทษที่มารบกวนดึกๆ” ภูผากล่าว “แต่ผม… ผมอดทนรอไม่ไหว”
นลินมองเขาอย่างพิจารณา เธอเห็นความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของเขา และความตั้งใจจริงที่ฉายชัดอยู่ในแววตาของเขา
“เข้ามาสิคะ” นลินเอ่ยเสียงแผ่วเบา
ภูผาพยักหน้า เขาก้าวเข้ามาในอพาร์ตเมนต์อย่างเงียบเชียบ บรรยากาศรอบตัวของเขายังคงเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคย ทำให้หัวใจของนลินเต้นแรงอีกครั้ง
“ผม… ผมอยากจะอธิบายทุกอย่างให้นลินฟัง” ภูผากล่าวขณะที่ทั้งคู่นั่งลงบนโซฟา “ความลับที่ผมซ่อนไว้… มันเป็นเรื่องที่เกี่ยวพันกับครอบครัวของผม… และมันเป็นเรื่องที่ผมไม่เคยอยากให้ใครรู้… โดยเฉพาะ… โดยเฉพาะเธอ”
นลินเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย
“ตอนนั้น… ผมกำลังอยู่ในช่วงเวลาที่ลำบากมาก ครอบครัวของผมกำลังมีปัญหา… และผมก็… ผมก็ถูกบีบบังคับให้ทำในสิ่งที่ผมไม่ต้องการ” ภูผากล่าวเสียงเครือ “ผมรู้ว่ามันเป็นข้ออ้าง… แต่ผม… ผมไม่รู้จะทำอย่างไรแล้วจริงๆ”
เขาเล่าเรื่องราวในอดีตให้ฟังอย่างละเอียด ความลับที่เขาเคยเก็บงำไว้มันหนักหนาสาหัสยิ่งกว่าที่นลินเคยคาดคิด มันไม่ใช่แค่ความผิดพลาดของเขา แต่มันคือการต่อสู้เพื่อปกป้องครอบครัว และเพื่อเอาชีวิตรอด
“ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดไปมาก… ผมทำร้ายเธอ… ผมทำให้เธอต้องเสียใจ… และผมก็… ผมก็ยอมรับผิดทุกอย่าง” ภูผากล่าว “แต่… ขอให้เธอรู้ไว้ว่า… ตลอดเวลาที่ผ่านมา… ฉันไม่เคยหยุดรักเธอเลย… ไม่เคยแม้แต่วันเดียว”
คำพูดของภูผาทำให้หัวใจของนลินอ่อนยวบลงไปอีกครั้ง เธอเห็นความเจ็บปวดในแววตาของเขา เห็นความสำนึกผิดอย่างแท้จริง
“ฉัน… ฉันเข้าใจค่ะ” นลินเอ่ยเสียงเบา “ฉันเข้าใจว่าทำไมคุณถึงต้องทำแบบนั้น… และฉัน… ฉันให้อภัยคุณค่ะ”
ภูผาเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยความตกตะลึง “จริงเหรอ… นลิน… เธอยอมให้อภัยฉันจริงๆ เหรอ?”
นลินพยักหน้าช้าๆ “ค่ะ… ฉันให้อภัยคุณ… แต่… เราจะเริ่มต้นใหม่จริงๆ ได้ไหมคะ?”
ภูผาส่งยิ้มออกมา รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความโล่งใจและความสุข “ได้สิ… นลิน… เราจะเริ่มต้นใหม่… และครั้งนี้… เราจะไม่มีวันปล่อยมือกันอีก”
เขายื่นมือมาจับมือของเธอไว้ นลินรับมือของเขาไว้เช่นกัน ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่างของเธอ
บทเรียนจากอดีต… มันสอนให้ทั้งคู่รู้ว่าความรักที่แท้จริงนั้นต้องผ่านอุปสรรคมากมาย และความลับที่ซ่อนไว้สามารถทำลายทุกสิ่งทุกอย่างได้ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็สอนให้รู้ว่าการให้อภัยและความเข้าใจ สามารถเยียวยาบาดแผลที่ลึกที่สุดได้
ขณะที่ทั้งสองคนกำลังมองตากันด้วยความเข้าใจและความรักที่กลับมาเบ่งบานอีกครั้ง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้ทั้งคู่สะดุ้ง
“ใครมาคะ?” นลินถามด้วยความสงสัย
“ผมเอง… คุณพงศธร” เสียงของพงศธรดังขึ้นจากนอกประตู
นลินและภูผามองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ พวกเขาไม่คาดคิดว่าพงศธรจะมาในเวลานี้
“คุณพงศธร… มาทำอะไรที่นี่คะ?” นลินถาม
“ผม… ผมมีเรื่องสำคัญจะบอกคุณนลิน… และผมคิดว่า… คุณภูผาก็ควรจะรับรู้ด้วย” พงศธรตอบด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความตึงเครียด
เมื่อนลินเปิดประตู… เธอก็ต้องพบกับใบหน้าที่ซีดเผือดของพงศธร และสิ่งที่เขาถืออยู่ในมือ… มันทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเยียบ…
นักลงทุนร้อนแรงที่ฉันรัก
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก