หัวใจของพิมพ์เต้นระรัวราวกับจะกระโจนหลุดออกมาจากอก เมื่อร่างสูงสง่าของธีร์ปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าเธอในห้องทำงานที่คุ้นเคย ท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุมราวกับมีม่านหมอกหนาทึบกั้นกลาง ภาพของเขาเมื่อห้าปีก่อนยังคงชัดเจนอยู่ในความทรงจำ ดวงตาที่เคยเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก ความอบอุ่น และความเชื่อใจ ตอนนี้กลับฉายแววเย็นชา ทว่าซ่อนเร้นความขุ่นเคืองเอาไว้จนแทบล้นออกมา มันราวกับมีดคมกริบที่กรีดลึกเข้าไปในบาดแผลที่เธอคิดว่ามันควรจะหายไปนานแล้ว
"คุณ... คุณธีร์" เสียงของเธอสั่นเครือ ปลายเสียงแทบจะขาดห้วง ห้าปีที่จากไปราวกับถูกย้อนกลับมาในพริบตา ทุกความเจ็บปวด ทุกความเสียใจ ทุกความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่เธอจนแทบยืนไม่อยู่ เธอเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาคู่นั้น ใบหน้าซีดเผือด มือไม้สั่นเทา และแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
ธีร์ก้าวเข้ามาใกล้ช้าๆ แต่ละย่างก้าวเต็มไปด้วยพลังอำนาจที่กดดัน บีบคั้นจนอากาศรอบตัวดูเหมือนจะเบาบางลงไปทุกขณะ ใบหน้าคมคายที่เคยอ่อนโยน ตอนนี้แข็งกร้าวราวกับถูกสกัดด้วยน้ำแข็ง ปากหยักที่เคยแย้มยิ้มให้เธอเสมอ ตอนนี้เม้มแน่นเป็นเส้นตรง ดวงตาคู่คมที่เคยส่งประกายสดใสเมื่อมองเธอ ตอนนี้กลับกลายเป็นบึงน้ำแข็งที่สะท้อนความเย็นชาและความเจ็บปวดที่เธอเป็นคนมอบให้
"พิมพ์... นานแค่ไหนแล้วที่เราไม่ได้เจอกัน?" เสียงของเขาแหบพร่า แต่แฝงไปด้วยความเยียบเย็นที่ทำให้สันหลังของเธอเย็นวาบ เขาไม่ได้ทักทายด้วยความยินดี หรือแม้แต่ความสงสัย แต่กลับมีเพียงคำถามที่ราวกับจะบีบคั้นให้เธอสารภาพทุกอย่าง
"ห้าปีค่ะ" พิมพ์ตอบเสียงแผ่ว เธอหลบสายตาของเขา พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงไปกับแรงลมแห่งความรู้สึกที่พัดกระหน่ำ
"ห้าปี..." ธีร์ทวนคำช้าๆ ราวกับจะเคี้ยวกลืนความหมายของมัน เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไม่มีความสุข มีแต่ความขมขื่น "คุณหายไปเหมือนควัน... หายไปโดยไม่แม้แต่จะทิ้งเศษเสี้ยวของคำอธิบายไว้เลย"
คำพูดของเขาบาดลึกเข้าไปในใจของพิมพ์ เธอรู้ดีว่าเธอไม่มีสิทธิ์จะแก้ตัวใดๆ การจากไปของเธอเป็นสิ่งที่ผิดพลาดมหันต์ ทิ้งเขาไว้กับความสับสน ความเสียใจ และที่สำคัญที่สุดคือความโกรธที่สะสมมาตลอดห้าปี
"ฉัน... ฉันขอโทษ" เธอเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก คำว่า 'ขอโทษ' ที่เธอเก็บงำมานานแสนนาน ในที่สุดก็ได้หลุดออกจากปาก แต่มันกลับฟังดูเล็กน้อยเหลือเกิน เมื่อเทียบกับความเจ็บปวดที่เธอสร้างขึ้น
ธีร์ก้าวเข้ามาใกล้อีกก้าว จนระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบจะสัมผัสกันได้ เขายื่นมือมาข้างหนึ่ง ปลายนิ้วเรียวยาวค่อยๆ เลื่อนไปสัมผัสแก้มของเธอ แผ่วเบาจนแทบไม่รู้สึก แต่สัมผัสนั้นกลับทำให้เธอสะท้านไปทั้งตัว
"ขอโทษ..." เขาพึมพำเสียงเบา ดวงตาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ราวกับจะค้นหาคำโกหก หรือบางทีอาจจะค้นหาเศษเสี้ยวของความรักที่เคยมีให้กัน "คำขอโทษของคุณ... มันมีค่าพอที่จะลบล้างทุกอย่างที่เกิดขึ้นได้หรือเปล่า พิมพ์?"
พิมพ์กลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ เธอส่ายหน้าช้าๆ น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "ฉันรู้ว่ามันไม่พอค่ะ"
"แล้วคุณคิดว่าอะไรจะพอ?" ธีร์ถาม เขาเลื่อนมือลงมาจับที่คางของเธอ บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา "ห้าปีที่แล้ว คุณทิ้งทุกอย่างไป... ทิ้งผม ทิ้งความรักของเรา ทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณเคยบอกว่าสำคัญที่สุด... แล้วตอนนี้ คุณกลับมาพร้อมกับอะไร? พร้อมกับคำขอโทษที่ฟังดูว่างเปล่า?"
ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวัง มันไม่ใช่ความโกรธที่เผาผลาญ แต่เป็นความเจ็บปวดที่กัดกินอยู่ข้างใน และนั่นยิ่งทำให้พิมพ์รู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก
"ฉัน... ฉันมีเหตุผล" เธอพยายามอธิบาย แต่เสียงของเธอยังคงสั่นเครือ
"เหตุผล?" ธีร์แค่นเสียง "เหตุผลที่ทำให้คุณต้องหนีไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ? เหตุผลที่ทำให้ผมต้องจมอยู่กับความมืดมิดและความสงสัยมาตลอดห้าปี? คุณมีเหตุผลอะไรที่มันยิ่งใหญ่กว่าความรักของเรา พิมพ์?"
เขาปล่อยมือออกจากคางของเธอ แล้วก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ใบหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความเฉยชาอีกครั้ง ราวกับกำแพงที่ถูกสร้างขึ้นมาอย่างแข็งแกร่ง
"ผมไม่ต้องการฟังเหตุผลของคุณอีกต่อไปแล้ว" เขาพูดเสียงเรียบ "เพราะไม่ว่าเหตุผลนั้นจะยิ่งใหญ่แค่ไหน มันก็ไม่สามารถเปลี่ยนความจริงที่ว่าคุณได้ทิ้งผมไปได้"
พิมพ์ยืนนิ่ง น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นชาที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา มันไม่ใช่ความเย็นชาธรรมดา แต่เป็นความเย็นชาที่เกิดจากบาดแผลลึกที่เธอเป็นคนเจาะเข้าไป
"ผมจะให้โอกาสคุณ... โอกาสที่จะชดใช้" ธีร์กล่าวต่อ เสียงของเขาหนักแน่น และเต็มไปด้วยความหมายแฝง "แต่คุณต้องยอมรับข้อเสนอของผม... ข้อเสนอที่แลกมาด้วยทุกสิ่งทุกอย่างของคุณ"
คำพูดของเขาทำให้พิมพ์ใจหายวาบ เธอรู้ดีว่าข้อเสนอที่เขาพูดถึง คืออะไร และมันจะบีบคั้นเธอให้ต้องยอมรับชะตากรรมที่เธอพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอด
"คุณ... คุณจะให้ฉันทำอะไร?" เธอถามเสียงแผ่ว
ธีร์ยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุข มีแต่ความร้ายกาจที่ซ่อนเร้น "คุณจะต้องทำงานที่นี่... ทำงานให้ผม... ทำทุกอย่างที่ผมสั่ง... จนกว่าหนี้ของคุณจะหมด"
"หนี้...?" พิมพ์อุทาน เธอไม่เข้าใจ
"ใช่ หนี้" ธีร์เน้นคำ "หนี้ที่คุณติดผมอยู่... หนี้ที่ต้องแลกมาด้วยทุกอย่างที่คุณมี... รวมถึงตัวคุณเอง"
ดวงตาของพิมพ์เบิกกว้างด้วยความตกใจ เธอไม่เคยคิดว่าสถานการณ์จะเลวร้ายถึงเพียงนี้ การกลับมาเผชิญหน้าเขาครั้งนี้ ไม่ใช่แค่การเผชิญหน้ากับอดีต แต่เป็นการเผชิญหน้ากับอนาคตที่มืดมนราวกับไร้ซึ่งแสงสว่าง
"คุณ... คุณจะทำอะไรกับฉัน?" เธอถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
ธีร์เดินเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง คราวนี้สายตาของเขาเต็มไปด้วยประกายบางอย่างที่ทำให้เธอหวั่นไหว มันไม่ใช่ความรัก แต่เป็นความต้องการที่จะครอบครอง และความปรารถนาที่จะเห็นเธอทรมาน
"ผมจะทำทุกอย่าง... เพื่อให้คุณรู้ซึ้งถึงความเจ็บปวดที่คุณเคยทำให้ผม" เขาพูดพลางเลื่อนมือมาปัดน้ำตาออกจากแก้มของเธออย่างแผ่วเบา แต่การกระทำนั้นกลับเต็มไปด้วยความหมายที่น่าสะพรึงกลัว "และคุณ... จะไม่มีวันหนีผมไปไหนได้อีก"
หัวใจของพิมพ์เต้นรัว เธอรู้ว่านี่คือจุดเริ่มต้นของเกมที่อันตราย เกมที่เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเล่น เพราะชีวิตของลูกชายของเธอคือเดิมพันที่ใหญ่ที่สุด
ถูกทิ้งเกมรักลูกหนี้
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก