ความมืดมิดของค่ำคืนที่เปล่าเปลี่ยวขับกล่อมให้พิมพ์หลับตาลง แต่ภาพใบหน้าของธีร์ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ความรู้สึกผิด ความหวาดกลัว และความเจ็บปวดจากการถูกกดดันตลอดทั้งวัน ทำให้เธอแทบจะข่มตาหลับไม่ลง เธอพลิกตัวไปมาบนเตียงเล็กๆ ในห้องเช่าที่แสนจะคับแคบ ทุกย่างก้าวที่เหยียบย่ำในบริษัทของธีร์ราวกับมีแรงดึงถ่วงเธอเอาไว้
แต่ในห้วงแห่งความทุกข์ที่ถาโถมเข้ามา มีเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้เธอมีกำลังใจที่จะสู้ต่อไป นั่นคือใบหน้าเปื้อนยิ้มของลูกชายวัย 5 ขวบของเธอ 'แก้ม'
'แก้ม'... ชื่อนี้มีความหมายลึกซึ้งสำหรับเธอเสมอ มันเปรียบเสมือนแก้มที่อิ่มเอิบด้วยรอยยิ้มของเด็กน้อย ความหวัง และความสุขที่เธอเคยมี
เธอเหลือบมองนาฬิกาบนหัวเตียง 22:00 น. ดึกเกินไปแล้วสำหรับการโทรศัพท์ แต่ใจของเธอก็เรียกร้องที่จะได้ยินเสียงของลูกชาย
เธอตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียงอย่างเงียบๆ คว้าโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง แล้วกดเบอร์โทรศัพท์ที่เธอจำได้ขึ้นใจ
ปลายสายดังไปหลายครั้ง ก่อนที่เสียงของผู้หญิงวัยกลางคนจะดังขึ้น
"ฮัลโหล... ใครคะ?"
"แม่คะ... พิมพ์เองค่ะ"
"พิมพ์! ลูก! ตายแล้ว... นี่ดึกแล้วนะลูก มีอะไรหรือเปล่า?" เสียงของแม่เต็มไปด้วยความตกใจระคนดีใจ
"พิมพ์สบายดีค่ะแม่... แค่อยากจะคุยกับแก้มหน่อยค่ะ" พิมพ์พยายามซ่อนความเหนื่อยล้าในน้ำเสียง
"แก้มเหรอ... แก้มหลับไปแล้วลูก เมื่อกี้เพิ่งจะเล่านิทานให้ฟัง แล้วก็หลับไปเลย"
หัวใจของพิมพ์หล่นวูบ เธออยากจะเห็นหน้าลูก อยากจะกอดลูกเหลือเกิน
"อ้อ... ค่ะ งั้นเดี๋ยวพิมพ์คุยกับแม่ก่อนก็ได้ค่ะ" พิมพ์พยายามปรับอารมณ์
"เป็นยังไงบ้างลูก... งานที่นั่น... มันหนักมากไหม?" แม่ถามด้วยความเป็นห่วง
"ก็... ก็ดีค่ะแม่ ไม่ได้หนักอะไรมาก" พิมพ์โกหก เพราะไม่อยากให้แม่เป็นห่วง
"ดีแล้วลูก... จำไว้นะลูก... แม่เป็นกำลังใจให้ลูกเสมอ"
"ค่ะแม่... ขอบคุณค่ะ"
"เอาล่ะ... แม่จะไปดูแก้มก่อนนะ... ถ้ามีอะไรก็โทรมานะลูก"
"ค่ะแม่... ฝันดีนะคะ"
พิมพ์วางสายโทรศัพท์ลง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็เอ่อล้นออกมา เธอทิ้งตัวลงนั่งบนเตียง มองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงจันทร์ส่องแสงนวลตา แต่ในใจของเธอกลับเต็มไปด้วยความมืดมิด
'แก้ม... ลูกรักของแม่' เธอคิดในใจ 'แม่ขอโทษที่แม่ต้องทำแบบนี้... เพื่อลูกนะ'
เช้าวันต่อมา พิมพ์ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งกว่าเดิม เธอกลับไปทำงานที่บริษัทของธีร์อีกครั้ง ความกดดันที่ได้รับเมื่อวานยังคงตามหลอกหลอนเธอ
ธีร์ยังคงปฏิบัติต่อเธอเช่นเดิม วันนี้เขาก็ยังคงหาเรื่องตำหนิ สั่งงานที่ดูจะไม่มีวันเสร็จ และคอยจับผิดทุกการกระทำของเธอ
"พิมพ์! ไปเอาน้ำมาให้ผมหน่อย" เสียงตะโกนของธีร์ดังขึ้นอีกครั้ง
พิมพ์ลุกขึ้นไปชงน้ำให้เขาด้วยความเหนื่อยอ่อน
"คุณนี่มันช้าจริงๆ" ธีร์ตำหนิอีกครั้ง "ผมไม่รู้ว่าคุณจะทำงานที่นี่ได้นานแค่ไหน"
พิมพ์กัดฟัน เธอพยายามอดทน เธอรู้ว่านี่คือแผนของเขา เขาต้องการทำให้เธอรู้สึกแย่ และต้องการเห็นเธอทนทุกข์ทรมาน
"ดิฉันจะพยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ คุณธีร์" เธอตอบเสียงเบา
"พยายาม?" ธีร์แค่นเสียง "ผมไม่ต้องการการพยายาม... ผมต้องการผลลัพธ์"
ตลอดทั้งวัน พิมพ์ก็ยังคงถูกธีร์สั่งงานไม่หยุดหย่อน เธอรู้สึกราวกับตัวเองเป็นหุ่นยนต์ที่ถูกโปรแกรมมาให้ทำงานซ้ำๆ อย่างไม่มีวันสิ้นสุด
ในช่วงพักกลางวัน พิมพ์ตัดสินใจที่จะไม่ทานอาหารที่โรงอาหาร เธอเดินออกไปข้างนอก เพื่อหาที่สงบๆ นั่งพัก
เธอเดินไปเรื่อยๆ จนมาถึงสวนสาธารณะเล็กๆ แห่งหนึ่ง ที่อยู่ไม่ไกลจากบริษัทนัก อากาศที่สดชื่นและเสียงนกร้อง ทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายลงบ้าง
ขณะที่เธอกำลังนั่งพักอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ เธอก็ได้ยินเสียงหัวเราะของเด็กๆ ดังแว่วมา
เสียงหัวเราะนั้นดังใสราวกับระฆังแก้ว มันทำให้หัวใจของพิมพ์เต้นระรัวด้วยความรู้สึกบางอย่างที่คุ้นเคย
เธอค่อยๆ เดินตามเสียงหัวเราะนั้นไป จนกระทั่งเธอเห็นกลุ่มเด็กๆ กำลังวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน
และท่ามกลางเด็กๆ เหล่านั้น เธอก็เห็นใบหน้าหนึ่งที่ทำให้หัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้น
'แก้ม'... ลูกชายของเธอ
แก้มกำลังวิ่งเล่นกับเพื่อนๆ อย่างมีความสุข ใบหน้าของเขาเปื้อนยิ้ม ดวงตาเป็นประกาย เขาดูมีความสุขมาก
พิมพ์ยืนมองลูกชายของเธอด้วยความตื้นตันใจ น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ เธอไม่เคยคิดว่าเธอจะได้เห็นลูกชายของเธอในสภาพที่สดใสและมีความสุขเช่นนี้
เธออยากจะวิ่งเข้าไปกอดเขา อยากจะบอกรักลูกเหลือเกิน แต่เธอก็ทำไม่ได้ เธอรู้ดีว่าถ้าธีร์เห็นเธออยู่ที่นี่ เขาคงจะโกรธมาก
เธอค่อยๆ เดินถอยหลังออกมาอย่างเงียบๆ เธอรู้ว่าเธอไม่ควรอยู่ที่นี่นานเกินไป
แต่ก่อนที่เธอจะทันได้จากไป แก้มก็หันมาทางที่เธออยู่พอดี
ดวงตาของแก้มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นเธอ เขามองเธอด้วยความสงสัยระคนดีใจ
"แม่!" แก้มตะโกนเสียงดัง แล้ววิ่งเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว
พิมพ์ใจหายวาบ เธอไม่รู้จะทำอย่างไรดี
"แก้ม! อย่ามานี่นะลูก!" เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น
พิมพ์หันไปมอง เห็นแม่ของเธอกำลังวิ่งตามแก้มมา
"แม่คะ!" พิมพ์อุทานด้วยความประหลาดใจ
แม่ของเธอมาถึงตัวแก้ม แล้วคว้าแขนเขาไว้
"พิมพ์! ลูก... ลูกมาทำอะไรที่นี่?" แม่ถามด้วยความตกใจ
"พิมพ์... แค่เดินผ่านมาค่ะ" พิมพ์โกหก
"เดินผ่านมา... แล้วทำไมไม่บอกแม่ก่อน?" แม่ถามต่อ
"พิมพ์... แค่อยากจะเห็นแก้มค่ะ" พิมพ์พูดพลางมองไปที่แก้ม
แก้มมองมาที่เธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย
"แม่... หนูคิดถึงแม่" แก้มพูดเสียงอ้อน
พิมพ์กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เธอค่อยๆ ย่อตัวลงไปหาแก้ม
"แม่ก็คิดถึงแก้มเหมือนกันนะลูก" เธอพูดพลางลูบผมลูกชาย
"แม่... แม่จะอยู่ที่นี่กับหนูไหมคะ?" แก้มถาม
หัวใจของพิมพ์บีบรัด เธออยากจะบอกว่าใช่ แต่เธอก็ทำไม่ได้
"แม่... แม่มาหาแก้มแป๊บเดียวลูก" พิมพ์ตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"พิมพ์... นี่มันอันตรายนะลูก" แม่พูดเตือน "ถ้าธีร์รู้เข้า... เขาจะโกรธมาก"
"พิมพ์รู้ค่ะแม่" พิมพ์พยักหน้า "แต่พิมพ์... อดใจไม่ไหวจริงๆ ค่ะ"
เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืน แล้วหันไปมองหน้าลูกชายอีกครั้ง
"แก้ม... แม่รักลูกนะลูก" เธอพูดพลางส่งยิ้มให้ลูกชาย "แม่จะกลับมาหาแก้มอีกนะ"
แก้มมองหน้าเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง
"แม่... อย่าไปนะ" แก้มอ้อน
"แม่ต้องไปแล้วลูก" พิมพ์พูดพลางกอดลูกชายเบาๆ "แม่จะเข้มแข็งนะลูก... เพื่อแก้ม"
เธอค่อยๆ ปล่อยมือจากลูกชาย แล้วเดินจากไปอย่างช้าๆ โดยไม่หันกลับมามองอีก
เสียงหัวเราะของเด็กน้อยยังคงดังอยู่ในโสตประสาทของเธอ มันคือพลังใจเดียวที่ทำให้เธอมีแรงที่จะสู้ต่อไป
แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกราวกับมีใครบางคนกำลังจ้องมองเธออยู่จากที่ไหนสักแห่ง
เมื่อเธอเดินกลับมาถึงบริษัท เธอเห็นรถยนต์สีดำคันหรูจอดอยู่อย่างผิดสังเกต
หัวใจของพิมพ์เต้นระรัวอย่างรุนแรง
เธอรู้สึกได้ทันทีว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล...
ถูกทิ้งเกมรักลูกหนี้
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก