“ฉันต้องหาเงินให้ได้... ฉันต้องทำได้!” พิมพ์พึมพำกับตัวเองขณะที่เธอกำลังนั่งจ้องมองตัวเลขในบัญชีธนาคารที่น้อยนิดราวกับจะเย้ยหยันความพยายามของเธอ
เวลาล่วงเลยไปเกือบครึ่งเดือนแล้ว แต่เงินที่เธอหามาได้ก็ยังห่างไกลจากจำนวนที่ธีร์ต้องการอยู่มากนัก ทุกครั้งที่เธอคิดว่าจะทำสำเร็จ ก็เหมือนมีอุปสรรคมาขัดขวางอยู่เสมอ
เริ่มจากการที่เธอพยายามจะขายเครื่องประดับที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้เป็นมรดก แต่กลับพบว่ามันเป็นของปลอมทั้งหมด ธุรกิจที่เคยทำก็แทบจะไม่มีกำไร เพราะตลาดมีการแข่งขันสูงเกินไป งานที่เคยรับจ้างทำก็ถูกคนอื่นตัดหน้าไปหมด ราวกับว่าโชคชะตาได้เล่นตลกกับเธออย่างแสนสาหัส
“ไม่... ฉันไม่ยอมแพ้แค่นี้แน่” พิมพ์กัดฟันพูด เธอลุกขึ้นยืน เดินไปหยิบกระเป๋าถือที่วางอยู่บนเก้าอี้
เธอตัดสินใจที่จะลองไปขอความช่วยเหลือจาก 'สมศักดิ์' เพื่อนเก่าสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ที่ตอนนี้เป็นเจ้าของธุรกิจนำเข้าส่งออกรายใหญ่ สมศักดิ์เป็นคนใจดีเสมอ และเคยช่วยเหลือเธอในหลายๆ เรื่อง
“สวัสดีค่ะสมศักดิ์” พิมพ์เอ่ยทักทายเมื่อสมศักดิ์เปิดประตูออกมาต้อนรับ
“พิมพ์! ไม่เจอกันนานเลยนะ สบายดีไหม?” สมศักดิ์ยิ้มกว้าง เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน ดูภูมิฐานและประสบความสำเร็จ
“สบายดีค่ะ... ขอบคุณค่ะ” พิมพ์ตอบอย่างตะกุกตะกัก “เอ่อ... วันนี้ฉันมีเรื่องอยากจะรบกวนคุณหน่อยค่ะ”
“มีอะไรก็บอกมาได้เลยนะ” สมศักดิ์เชิญเธอเข้าไปในบ้าน “ดื่มน้ำอะไรก่อนไหม?”
“น้ำเปล่าก็ได้ค่ะ” พิมพ์ตอบ แล้วทั้งสองก็นั่งลงบนโซฟาหรู
พิมพ์เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้สมศักดิ์ฟัง ตั้งแต่การกลับมาของธีร์ หนี้สินที่เธอต้องชดใช้ และเงื่อนไขอันโหดร้ายที่เขากำหนด สมศักดิ์นั่งฟังอย่างตั้งใจ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเห็นใจ
“แย่เลยนะพิมพ์... ฉันไม่คิดว่าธีร์จะทำอะไรแบบนี้” สมศักดิ์ถอนหายใจยาวๆ “แต่ไม่ต้องห่วงนะ... ฉันจะช่วยเธอเอง”
พิมพ์รู้สึกมีความหวังขึ้นมาทันที “จริงเหรอคะ? คุณจะช่วยฉันจริงๆ เหรอ?”
“แน่นอนสิ” สมศักดิ์ยิ้ม “ฉันจะให้ยืมเงินส่วนหนึ่งไปก่อนนะ... เอาไปใช้หนี้ธีร์ไปก่อน แล้วหลังจากนั้น... เราค่อยๆ หาทางกันอีกที”
“ขอบคุณมากนะคะสมศักดิ์... คุณเป็นพระเอกของฉันจริงๆ” พิมพ์พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
สมศักดิ์หัวเราะเบาๆ “ไม่เป็นไรหรอก... เราเป็นเพื่อนกันนี่”
หลังจากนั้น สมศักดิ์ก็จัดการโอนเงินจำนวนหนึ่งเข้าบัญชีของพิมพ์ทันที พิมพ์รู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก เธอรีบขอบคุณสมศักดิ์อีกครั้ง แล้วรีบเดินทางกลับบ้าน
เธอเปิดบัญชีธนาคารดูอีกครั้ง ตัวเลขที่เพิ่มขึ้นมาทำให้เธอยิ้มออกได้เป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน
“ฉันใกล้จะทำได้แล้ว!” เธอพูดกับตัวเองอย่างมีความหวัง
แต่เมื่อเธอเตรียมจะเดินทางไปจ่ายเงินให้ธีร์ในวันรุ่งขึ้น เธอก็ได้รับโทรศัพท์แจ้งว่า... สมศักดิ์ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ และกำลังรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล
ข่าวร้ายนั้นทำให้พิมพ์แทบจะทรุด เข่าของเธออ่อนแรงลงทันที เธอรีบตรงไปโรงพยาบาลทันที
เมื่อไปถึงโรงพยาบาล เธอพบว่าสมศักดิ์ได้รับบาดเจ็บสาหัส และยังคงไม่รู้สึกตัว
“คุณหมอคะ... เขาอาการเป็นอย่างไรบ้างคะ?” พิมพ์ถามพยาบาลที่เดินสวนมา
“ตอนนี้คนไข้ยังอาการสาหัสอยู่ค่ะ ยังต้องเฝ้าดูอาการอย่างใกล้ชิด” พยาบาลตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย
พิมพ์ยืนมองร่างของสมศักดิ์ที่นอนอยู่บนเตียงอย่างหมดหนทาง เธอไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป เงินที่สมศักดิ์ให้ยืมมาก็ยังคงอยู่ในบัญชี แต่เธอไม่สามารถนำมันไปใช้ได้ในตอนนี้
เธอรู้สึกเหมือนทุกอย่างกำลังพังทลายลงอีกครั้ง ความหวังที่เพิ่งก่อตัวขึ้นมา ก็เหมือนถูกลมพายุพัดไปจนหมดสิ้น
“ทำไม... ทำไมถึงต้องเป็นแบบนี้ด้วย!” พิมพ์ร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาจกลั้นได้
ในขณะที่พิมพ์กำลังจมอยู่กับความสิ้นหวัง เธอก็ได้รับโทรศัพท์จากธีร์
“พิมพ์... ผมต้องการเงินที่เหลือทั้งหมดภายในวันนี้” เสียงของธีร์ดังขึ้นอย่างเย็นชา
“แต่... แต่สมศักดิ์...” พิมพ์พยายามจะอธิบาย
“ผมไม่สนว่าใครจะช่วยคุณ... ผมต้องการเงินของผม” ธีร์ตัดบท “ถ้าคุณทำไม่ได้... คุณก็รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น”
พิมพ์วางสายโทรศัพท์ลง เธอรู้สึกชาไปทั้งตัว เธอไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว
เธอเดินออกจากห้องพักผู้ป่วยอย่างช้าๆ ดวงตาของเธอว่างเปล่า
เธอต้องทำอะไรบางอย่าง... บางอย่างที่จะทำให้เธอหลุดพ้นจากสถานการณ์นี้ไปให้ได้
แต่เธอจะทำอย่างไร... เมื่อทุกหนทางดูเหมือนจะถูกปิดกั้นไปเสียหมด?
ขณะที่พิมพ์กำลังเดินไปตามทางเดินในโรงพยาบาล เธอก็เหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งตกอยู่บนพื้น
เธอหยิบมันขึ้นมาดู... มันคือเอกสารสำคัญบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับคดีความของธีร์!
นี่อาจจะเป็นทางรอดเดียวของเธอ... หรืออาจจะเป็นกับดักที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม?
พิมพ์กำเอกสารในมือไว้แน่น หัวใจของเธอเต้นระรัว
เธอจะใช้เอกสารนี้อย่างไร? มันจะช่วยให้เธอรอด หรือจะทำให้เธอตกอยู่ในอันตรายที่ร้ายแรงยิ่งกว่าเดิม?
ถูกทิ้งเกมรักลูกหนี้
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก