"คุณคิดว่าผมจะปล่อยคุณไปง่ายๆ อย่างนั้นหรือไงพิมพ์!" เสียงก้องกังวานของธีร์ยังคงหลอกหลอนในความฝันของพิมพ์ทุกคืน ราวกับจะย้ำเตือนถึงความผิดพลาดครั้งใหญ่ในอดีต ห้าปีที่เธอหายตัวไปพร้อมลูกน้อย ทิ้งให้เขาจมอยู่กับความเจ็บปวดและความแค้น วันนี้ โชคชะตาเล่นตลก ส่งเธอให้กลับมาเผชิญหน้าเขาอีกครั้งในฐานะ "ลูกหนี้" ที่ต้องแลกทุกอย่างเพื่อรักษาชีวิตของ "ตะวัน" ลูกชายอันเป็นที่รัก
ธีร์ยืนมองภาพถ่ายใบเก่าที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเขา ดวงตาคมกริบฉายแววเย็นชา เขาพลิกดูด้านหลังของรูปนั้นอย่างช้าๆ มีลายมือที่เขาคุ้นเคยเขียนเอาไว้ "ธีร์รักพิมพ์...เสมอ" คำพูดที่เคยหวานล้ำเมื่อห้าปีที่แล้ว บัดนี้กลับกลายเป็นเหมือนมีดกรีดแทงหัวใจให้ระอุยิ่งกว่าเดิม เขาจำได้ดีถึงวันนั้น วันที่พิมพ์หายไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและความรู้สึกถูกหักหลังที่กัดกินจิตใจเขามาตลอด
"พิมพ์..." เขาพึมพำชื่อนั้นออกมาอย่างแผ่วเบา เสียงของเขาสั่นเครือด้วยอารมณ์ที่ตีกันมั่ว เขาพยายามสะกดกลั้นความรู้สึกทั้งหมดเอาไว้ แล้วหันไปหาเลขาที่ยืนรออยู่ข้างๆ "คุณช่วยเช็คประวัติของพิมพ์ให้ผมหน่อย ผมอยากรู้ว่าห้าปีที่ผ่านมา เธอไปอยู่ที่ไหน ทำอะไรมาบ้าง"
เลขาพยักหน้ารับคำอย่างรวดเร็ว แล้วรีบออกไปทำตามคำสั่ง ธีร์ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงาน แววตาจับจ้องไปยังเอกสารกองโตที่อยู่ตรงหน้า มันคือหลักฐานทั้งหมดที่เขาตั้งใจจะใช้ในการทวงคืนสิ่งที่ถูกพรากไป แต่ในใจลึกๆ เขากลับรู้สึกสับสน
"ทำไมเธอถึงทำแบบนี้กับผม..." เขาถามตัวเองซ้ำๆ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขาจำได้ดีถึงคำบอกเล่าของพ่อของพิมพ์ ที่อ้างว่าพิมพ์ถูกบังคับให้หนีไป เพราะมีปัญหาหนี้สินก้อนใหญ่ แต่ธีร์ไม่เคยเชื่อคำพูดนั้น เขารู้ดีว่าพิมพ์รักเขามากแค่ไหน รักจนยอมทุกอย่าง
เวลาผ่านไปไม่นาน เลขาก็กลับมาพร้อมกับข้อมูลที่น่าตกใจ ธีร์รับแฟ้มเอกสารมาเปิดออกอย่างใจเย็น แต่ยิ่งอ่านมากเท่าไหร่ ใบหน้าของเขาก็ยิ่งบึ้งตึง ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ ราวกับกำลังอ่านเรื่องราวที่เหนือความคาดหมาย
ข้อมูลในแฟ้มระบุว่า ตลอดห้าปีที่ผ่านมา พิมพ์ใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก เธอทำงานหนักหลายอย่างเพื่อหาเงินเลี้ยงดู "ตะวัน" ลูกชายของเธอ แต่ที่น่าตกใจไปกว่านั้นคือ พิมพ์ได้หย่าขาดจากเขาอย่างเป็นทางการ โดยเธอเป็นฝ่ายยื่นเรื่องขอหย่าเอง!
"เป็นไปไม่ได้..." ธีร์พึมพำออกมาอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง เขาจำได้ว่าวันสุดท้ายที่เขาเจอพิมพ์ เราทะเลาะกันเล็กน้อยเรื่องงานของเขา แต่ไม่เคยคิดว่ามันจะบานปลายจนถึงขั้นที่เธอจะหย่าขาดจากเขาได้
เขาพลิกหน้าต่อไปอย่างรวดเร็ว ข้อมูลที่ปรากฏยิ่งทำให้เขาหัวใจบีบรัด
"การแต่งงานที่ถูกหลอกลวง?" "การใช้ชีวิตเพื่อผลประโยชน์?" "การฉวยโอกาส?"
คำพูดเหล่านี้เหมือนมีดที่กรีดลงไปบนบาดแผลเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาพยายามรวบรวมสติ เขานึกถึงคำพูดของพ่อพิมพ์อีกครั้ง "ลูกสาวผม...มันเป็นแค่นักต้มตุ๋น! มันหลอกคุณมาตลอด!"
ความโกรธแค้นที่เคยสงบลงไปแล้ว เริ่มปะทุขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้รุนแรงกว่าเดิมเสียอีก
"เธอหลอกผม..." เขาพึมพำซ้ำๆ ด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าว "เธอหลอกผมมาตลอด...ห้าปี..."
ภาพความทรงจำในวันวานผุดขึ้นมาอีกครั้ง ใบหน้ายิ้มแย้มของพิมพ์ เสียงหัวเราะของเธอ คำหวานที่เคยบอกรักเขา...ทั้งหมดมันคือการเสแสร้งอย่างนั้นหรือ?
ธีร์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลาย เขาเชื่อมั่นในตัวพิมพ์มาตลอด เขาปกป้องเธอ เขาให้โอกาสเธอ แต่สุดท้าย เธอกลับเลือกที่จะหักหลังเขา
"ผมจะไม่มีวันปล่อยคุณไปง่ายๆ พิมพ์!" เขากัดฟันกรอด ความแค้นที่เคยมีกลับทวีคูณขึ้นไปอีกหลายเท่า เขารู้สึกเหมือนถูกต้มจนเปื่อย เขาถูกเธอหลอกใช้มาตลอด
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วกดเบอร์ที่เขาจำได้ขึ้นใจ
"พิมพ์...ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าการเล่นกับไฟ...มันเป็นยังไง"
เสียงปลายสายเงียบไปนาน ก่อนจะตอบกลับมาด้วยเสียงที่อ่อนล้า "มีอะไรคะ คุณธีร์"
"พรุ่งนี้...ฉันจะไปหาเธอที่ห้อง" เขาพูดเสียงเย็น "เตรียมตัวไว้ให้ดี"
เขาตัดสายไปโดยไม่รอฟังคำตอบใดๆ จากเธออีก ความมืดมิดเริ่มปกคลุมรอบตัวเขา ความเจ็บปวดที่เคยมีเมื่อห้าปีที่แล้ว กลับกลายเป็นความขมขื่นที่กัดกินหัวใจเขาให้แหลกสลาย
"เธอคิดว่าเธอจะหนีพ้นไปได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือไง..." เขาพึมพำกับตัวเองอีกครั้ง ดวงตาของเขาวาวโรจน์ไปด้วยความตั้งใจที่จะแก้แค้น เขาจะไม่ยอมให้เธอมีชีวิตที่สงบสุขอีกต่อไป
เขาจำได้ว่าในเอกสารมีข้อมูลเกี่ยวกับ "ตะวัน" ลูกชายของเธอ... เขาจะใช้มันเป็นเครื่องมือในการบดขยี้เธอให้จมดิน
"เตรียมตัวรับมือกับผลกรรมที่เธอทำไว้ได้เลย พิมพ์..."
แต่ในห้วงลึกของจิตใจ ธีร์ก็อดสงสัยไม่ได้... ทำไมพิมพ์ถึงทิ้งเขาไป? ทำไมเธอถึงเลือกที่จะหย่าขาดจากเขา? ข้อมูลที่เขาได้รับมา... มันจริงทั้งหมดเลยหรือ? หรือว่ายังมีบางสิ่งที่เขาไม่รู้...
เขาพยายามสลัดความคิดเหล่านั้นออกไป เขาไม่ต้องการรับฟังเหตุผลใดๆ อีกแล้ว เขาถูกหักหลัง เขาถูกหลอกลวง... และเขาจะไม่มีวันให้อภัยเธอ
แต่ในความมืดนั้นเอง เสียงสะอื้นแผ่วเบาของใครบางคนก็ดังขึ้นมาจากมุมห้อง... เสียงสะอื้นนั้น... มันช่างคุ้นเคยเหลือเกิน
ถูกทิ้งเกมรักลูกหนี้
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก