ตอนที่ 16 — คำสารภาพสุดท้าย... ในคืนที่ฟ้าไร้ดาว
โดย : มนต์ตรา ประกาศิต
30 ตอน · 777 คำ
"คุณกล้าดียังไงถึงกลับมาเหยียบที่นี่อีก!" เสียงตะโกนก้องของธีร์ยังคงดังก้องอยู่ในหูของพิมพ์ ราวกับเพิ่งจะตะโกนเมื่อไม่กี่วินาทีก่อนหน้านี้ แต่ความจริงแล้วมันผ่านมานานถึงห้าปีแล้ว นานพอที่จะทำให้หัวใจของเธอแข็งแกร่งขึ้น แต่ก็บอบช้ำจนแทบจะแตกสลายทุกครั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับเขา
ค่ำคืนนี้... ไม่เหมือนค่ำคืนไหนๆ ที่ผ่านมา พิมพ์ตัดสินใจแล้วว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่นอีกต่อไป การหลบซ่อน การโกหก การหนี มันเป็นเหมือนดาบสองคมที่ทิ่มแทงเธอซ้ำๆ ทุกวัน วันนี้ เธอต้องปลดปล่อยทุกอย่างที่แบกไว้ เพื่ออนาคตของลูกชายอันเป็นที่รัก
"ธีร์... ฉัน..." คำพูดที่เตรียมมาเป็นร้อยพันในหัว พลันติดขัดอยู่ที่ปลายลิ้น เมื่อสายตาของเธอมองเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและเกลียดชังของเขา ความเกลียดชังที่เธอเป็นคนสร้างขึ้นมากับมือ
"มีอะไรจะพูดอีก? หรือจะมาขอร้องให้ฉันยกหนี้ให้? ไม่มีทาง!" ธีร์เดินเข้ามาใกล้ ใบหน้าคมคายบึ้งตึง แววตาฉายแววเย็นชาอย่างที่พิมพ์ไม่เคยเห็นมาก่อน แม้ในวันที่เธอตัดสินใจทิ้งเขาไป "ห้าปีแล้วนะพิมพ์ ห้าปีที่คุณหายไปโดยไม่บอกกล่าว ทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง แล้วตอนนี้คุณจะกลับมาทำไม?"
พิมพ์สูดหายใจลึก พยายามรวบรวมสติที่กำลังจะแตกกระเจิง "ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทิ้งคุณไปแบบนั้น" เสียงของเธอสั่นเครือ แต่ก็พยายามเปล่งออกมาให้ดังพอที่จะให้เขาได้ยิน "มีเหตุผล... มีเหตุผลที่ฉันต้องไป"
ธีร์หัวเราะเยาะ "เหตุผล? เหตุผลอะไรที่ยิ่งใหญ่กว่าความรักของเรา? หรือว่าคุณเจอคนใหม่ที่ดีกว่า ฉัน? ที่รวยกว่า? ที่พร้อมจะให้ทุกอย่างที่คุณต้องการ?" แต่ละคำที่เขาพูด แทงเข้ากลางใจพิมพ์ราวกับคมมีด
"ไม่ใช่เลยธีร์! คุณเข้าใจผิดไปหมด" น้ำตาเริ่มเอ่อคลอ พิมพ์รีบเช็ดมันออกอย่างรวดเร็ว เธอไม่มีเวลามาอ่อนแอตอนนี้ "คุณจำได้ไหม... ก่อนที่ฉันจะหายไป... ฉันเคยบอกคุณเรื่อง... เรื่องธุรกิจของพ่อฉัน?"
ธีร์ชะงักไปเล็กน้อย ท่าทางแข็งกร้าวเริ่มคลอนแคลน "ธุรกิจพ่อคุณ? มีอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้?"
"พ่อฉัน... พ่อของฉันมีหนี้สินมหาศาลค่ะธีร์" พิมพ์เริ่มเล่า ความทรงจำอันเจ็บปวดผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ "หนี้ที่มันท่วมท้นจนเขาไม่สามารถหาทางออกได้ เขา... เขาเอาทุกอย่างไปจำนอง แม้กระทั่งบ้านของเรา... และสุดท้าย... เขาก็... เขาก็ฆ่าตัวตาย"
ธีร์ยืนนิ่ง ใบหน้าซีดเผือด แววตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ "อะไรนะ... พ่อคุณตาย?"
"ใช่ค่ะ" พิมพ์พยักหน้า น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างไม่อาจห้าม "ตอนนั้นฉัน... ฉันท้องได้สามเดือนแล้วค่ะ และคนที่ทวงหนี้... พวกเขาโหดเ***้ยมมาก"
"โหดเ***้ยม... ยังไง?" ธีร์ถามเสียงเบาลง เขาเริ่มรู้สึกถึงบางอย่างที่ผิดปกติ
"พวกเขาขู่ว่าจะเอาฉัน... จะเอาลูกในท้องฉันไป... ถ้าฉันไม่หาเงินมาใช้หนี้ให้พ่อ" พิมพ์เล่าด้วยเสียงกระซิบ แทบจะกลั้นเสียงสะอื้นไว้ไม่อยู่ "ฉันพยายามขอความช่วยเหลือจากทุกคนแล้ว... แต่ไม่มีใครช่วยได้... ฉัน... ฉันหมดหนทางจริงๆ"
"แล้ว... แล้วทำไมไม่บอกฉันล่ะพิมพ์?" ธีร์ถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสับสน "เรา... เราอยู่ด้วยกันนะ เราจะช่วยกันหาทางออกได้"
"ฉัน... ฉันบอกคุณไม่ได้" พิมพ์กัดริมฝีปาก "ฉันกลัว... กลัวว่าคุณจะเดือดร้อนไปด้วย กลัวว่าพวกเขาจะทำร้ายคุณ... และที่สำคัญ... ฉันกลัวว่าคุณจะไม่เชื่อฉัน"
"ไม่เชื่อ? ไม่เชื่ออะไร?"
"ไม่เชื่อว่าพ่อฉันเป็นหนี้... ไม่เชื่อว่าฉันกำลังถูกข่มขู่... และที่สำคัญที่สุด... ฉันกลัวว่าคุณจะคิดว่าฉัน... ฉันพยายามจะหลอกลวงคุณ" คำพูดนี้ออกจากปากของพิมพ์ ทำให้ธีร์แทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น
"หลอกลวง? พิมพ์... คุณไม่เคยคิดจะหลอกลวงฉันเลยนะ" ธีร์เริ่มเข้าใจบางอย่าง แต่มันก็สายเกินไปแล้ว
"ฉัน... ฉันตัดสินใจแล้วว่าฉันต้องหนี" พิมพ์เล่าต่อ "ฉันหาเงินก้อนสุดท้ายมาได้... เป็นเงินที่พอจะทำให้ฉัน... หลบหนีไปได้ระยะหนึ่ง... ฉัน... ฉันต้องยอมทำในสิ่งที่เลวร้ายที่สุด... ฉัน... ฉันใช้... ฉันใช้ตัวฉัน..."
ธีร์แทบจะระเบิดออกมา "คุณ... คุณทำอะไร?!"
"ฉัน... ฉันยอม... ยอมแลกกับบางอย่าง... เพื่อให้ได้เงินมา... เพื่อให้ฉันสามารถหนีไปได้... และเพื่อ... เพื่อให้ลูกของฉันปลอดภัย" พิมพ์ปิดตาลง น้ำตาร้อนผ่าวไหลลงมาอีกครั้ง "ฉัน... ฉันติดต่อคุณไม่ได้... โทรศัพท์ถูกตัด... ฉัน... ฉันเขียนจดหมายไปให้คุณ... แต่มัน... มันอาจจะไปไม่ถึง"
"จดหมาย? คุณเขียนจดหมายถึงฉัน?" ธีร์มองไปรอบๆ ราวกับกำลังหาอะไรบางอย่าง
"ใช่ค่ะ" พิมพ์ตอบเสียงแผ่ว "ฉัน... ฉันบอกทุกอย่างในจดหมาย... ฉันบอกว่าฉันรักคุณ... บอกว่าฉันเสียใจ... แล้ว... แล้วฉันก็... ฉันก็ต้อง... ต้องไป... โดยไม่มีวันหวนกลับ..."
ธีร์ยืนนิ่งราวกับถูกสาป แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ยากจะบรรยาย เขาไม่เคยรู้เลยว่าตลอดห้าปีที่ผ่านมา พิมพ์ต้องเผชิญหน้ากับอะไรบ้าง ความจริงที่เธอเก็บงำไว้ มันหนักอึ้งยิ่งกว่าหนี้สินใดๆ ในโลกนี้
"แล้ว... แล้วทำไม... ทำไมคุณถึงกลับมาตอนนี้?" ธีร์ถาม เสียงของเขาแหบพร่า
พิมพ์ลืมตาขึ้น มองตรงเข้าไปในดวงตาของธีร์ "ลูกของฉัน... เขาป่วยหนักค่ะธีร์... และการรักษา... มันแพงมาก... แพงจนฉัน... ฉันหาทางออกไม่ได้อีกแล้ว... ฉัน... ฉันต้องยอมแลก... ทุกอย่าง... เพื่อชีวิตของเขา..."
ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง ราวกับจะกลืนกินทุกคำพูดที่หลุดรอดออกมา พิมพ์ยืนนิ่ง รอคอยการตัดสินจากเขา รอคอยการตัดสินจากผู้ชายที่เธอเคยรักสุดหัวใจ แต่บัดนี้ กลับกลายเป็นเจ้าหนี้ของเธอ
ธีร์มองใบหน้าที่ซีดเซียวและเต็มไปด้วยคราบน้ำตาของพิมพ์ เขาเห็นความเจ็บปวด ความสิ้นหวัง และความรักอันบริสุทธิ์ที่ซ่อนอยู่ในแววตาคู่นั้น ความเกลียดชังที่เคยมี มันเริ่มสลายไป เหลือเพียงความรู้สึกผิดและเสียใจอย่างสุดซึ้ง
"คุณ... คุณมีลูกกับฉัน?" ธีร์ถามเสียงแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าคำตอบจะเป็นสิ่งที่เขาไม่อยากได้ยิน
พิมพ์พยักหน้าช้าๆ น้ำตาไหลลงมาอีกครั้ง "ใช่ค่ะธีร์... เขา... เขาคือลูกของเรา... ลูกชายของคุณ..."
คำพูดนั้น... เป็นเหมือนระเบิดลูกสุดท้ายที่ทำให้ธีร์แทบจะยืนไม่อยู่ เขาก้มหน้าลง มองพื้นห้องอย่างเลื่อนลอย ความจริงที่เพิ่งจะเปิดเผย มันเกินกว่าที่เขาจะรับไหว
"ไม่... ไม่จริง..." ธีร์พึมพำ เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมาตรงหน้า
พิมพ์มองเขาด้วยความสงสารปนความเจ็บปวด เธอรู้ดีว่าคำพูดของเธอได้สร้างบาดแผลใหม่ให้กับเขา แต่เธอ... เธอไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว
"ฉัน... ฉันขอโทษ..." พิมพ์เอ่ยเบาๆ ราวกับจะปลอบโยนเขา "ฉัน... ฉันอยากให้คุณรู้... ว่าฉัน... ฉันรักคุณมาตลอด..."
ก่อนที่ธีร์จะทันได้ตอบรับคำขอโทษนั้น เสียงฝีเท้าของคนหลายคนก็ดังมาจากด้านนอกประตู...
ถูกทิ้งเกมรักลูกหนี้
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก